- Διαφήμιση -

Ο άγνωστος Φιλόππαπος

Ένας πλούσιος Σύριος που την ρωμαϊκή περίοδο έκτισε στον λόφο απέναντι από τον Παρθενώνα το ακαλαίσθητο και τεράστιο ταφικό του μνημείο. Απ’ αυτό σώζεται σήμερα μόνο μια μετώπη, παρά ταύτα ο Φιλόππαπος κατάφερε να μείνει στην ιστορία, αφού ο λόφος πήρε το όνομα του.

Τον λόφο του Φιλο­πάπ­που τον ξέρε­τε ασφα­λώς. Αυτό τον και­ρό ασχο­λού­μα­στε συνέ­χεια μαζί του, με την εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα που τον δέρ­νει. Τον Φιλόπ­πα­πο όμως δε νομί­ζω να τον έχε­τε ακου­στά. Απ’ αυτόν λοι­πόν πήρε το όνο­μα του ο κατά­φυ­τος λόφος που βρί­σκε­ται απέ­να­ντι από την Ακρό­πο­λη και που όταν ανέ­βεις στην κορυ­φή του νομί­ζεις ότι μπο­ρείς ν’ απλώ­σεις το χέρι σου και ν’ αγγί­ξεις τον Παρ­θε­νώ­να. Στην αρχαιό­τη­τα λεγό­ταν λόφος των Μου­σών ή Μου­σείο, διό­τι κατά τη μυθο­λο­γία εκεί πάνω συνέ­θε­τε και έψα­λε τους ύμνους του συνο­δεία της λύρας του ο μαθη­τής του Ορφέα, ο περί­φη­μος Μου­σαί­ος. Λεγό­ταν δε ότι εκεί πάνω βρι­σκό­ταν και ο τάφος του.

Από λόφο Μου­σών μετο­νο­μά­στη­κε σε Φιλο­πάπ­που κατά τη Ρωμαϊ­κή επο­χή. Ο Φιλό­παπ­πος δεν ήταν Αθη­ναί­ος, ούτε καν Έλλη­νας, αλλά Σύριος. Ολό­κλη­ρο το όνο­μα του ήταν Γάιος Ιού­λιος Αντί­ο­χος Φιλό­παπ­πος και ήταν εγγο­νός του τελευ­ταί­ου βασι­λιά της Κομ­μα­γη­νής (της Συρί­ας δηλα­δή) Αντί­ο­χου Δ’. Αυτός έλε­γε ότι ήταν διά­δο­χος του θρό­νου, αλλά βέβαια βασί­λειο δεν υπήρ­χε πια αφού το είχαν κατα­λά­βει οι Ρωμαί­οι και το είχαν κάνει μια απλή επαρ­χία τους.

Όταν πλά­κω­σαν οι Ρωμαί­οι στην πατρί­δα του, αυτός έφυ­γε και εγκα­τα­στά­θη­κε στην Αθή­να, μετά το 72 μ.Χ. Δεν ήταν κανέ­να φτω­χό προ­σφυ­γά­κι ο Φιλό­παπ­πος, αφού με τη συγκα­τά­θε­ση των Ρωμαί­ων πήρε μαζί του ένα μέρος των κρα­τι­κών θησαυ­ρών του βασι­λεί­ου που έχα­σε. Ένας ζάπλου­τος εκρω­μαϊ­σμέ­νος Σύρος στην παρηκ­μα­σμέ­νη Αθή­να εκεί­νου του και­ρού, δεν περ­νού­σε άσχη­μα ασφα­λώς. Άρχι­σε να σκορ­πά λεφτά, έγι­νε δωρο­θέ­της στα Διο­νύ­σια, ονο­μά­στη­κε Αθη­ναί­ος πολί­της και μετά ανα­κη­ρύ­χτη­κε και ύπα­τος της πόλης. Οι Αθη­ναί­οι τίμη­σαν την αγά­πη του ξένου για την πόλη τους, αλλά κυρί­ως το χρυ­σά­φι που μοί­ρα­ζε αφει­δώς. Δεν υπάρ­χουν πολ­λές μαρ­τυ­ρί­ες γι αυτόν, ήταν πάντως λάτρης της αρχαιό­τη­τας και μάλ­λον ψωνι­σμέ­νος και υπερ­φί­α­λος ως χαρακτήρας.

Ανά­με­σα στο 114 και 116 μ.Χ. έκτι­σε στην κορυ­φή του λόφου των μου­σών τον τάφο του. Δεν ήταν κανέ­νας απλός τάφος αλλά ένα ολό­κλη­ρο ταφι­κό μνη­μείο τερα­στί­ων δια­στά­σε­ων. Η πρό­σο­ψη του ‑που έβλε­πε φάτσα τον Παρ­θε­νώ­να- είχε ύψος 12 μέτρα και όλο το μνη­μείο είχε τον όγκο μιας σημε­ρι­νής τριώ­ρο­φης ή και τετρα­ώ­ρο­φης πολυ­κα­τοι­κί­ας. Ήταν δια­κο­σμη­μέ­νο με ανά­γλυ­φες παρα­στά­σεις που έδει­χναν τον ίδιο τον Φιλό­παπ­πο πάνω σε άρμα­τα, να παρα­κο­λου­θεί διά­φο­ρες τελε­τές, να περι­κυ­κλώ­νε­ται από υπη­ρέ­τες και ραβδού­χους και άλλα παρόμοια.

Κανέ­νας δεν μας λέει πως επι­τρά­πη­κε να φτια­χτεί αυτό το ακα­λαί­σθη­το ογκώ­δες έκτρω­μα ακρι­βώς απέ­να­ντι στο πιο ραφι­νά­το μνη­μείο του παγκό­σμιου πολι­τι­σμού. Ούτε επι­τρε­πό­ταν να θάβο­νται άνθρω­ποι εντός των τει­χών, ούτε επι­τρε­πό­ταν η ταφή πάνω σε υψώ­μα­τα και μάλι­στα ιερά, όμως αυτός τα κατά­φε­ρε. Όποιος έχει δύνα­μη και χρή­μα δεν αντι­με­τω­πί­ζει τέτοια προ­βλή­μα­τα. Απ’ αυτό το έκτρω­μα που απο­τε­λεί το χαρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο δείγ­μα παρακ­μά­ζου­σας αρχαί­ας τέχνης, δεν σώζε­ται σήμε­ρα παρά μια μικρή μετώ­πη. Το υπό­λοι­πο το γκρέ­μι­σαν οι Τούρ­κοι για να φτιά­ξουν με τα υλι­κά του τον μινα­ρέ που είχαν στή­σει πάνω στο βρά­χο της Ακρό­πο­λης. Στο σημείο του ταφι­κού μνη­μεί­ου είχε στή­σει ο Μορο­ζί­νι τις πυρο­βο­λαρ­χί­ες του, με τις οποί­ες κατέ­στρε­ψε τον Παρ­θε­νώ­να το 1687.

Παρά ταύ­τα, ο Φιλό­παπ­πος κατά­φε­ρε να μεί­νει στην ιστο­ρία με το όνο­μα του να ακού­γε­ται κι ας μην θυμά­ται πια κανέ­νας ποιος ήταν. Πιο πέρα απ’ το μαυ­σω­λείο βρι­σκό­ταν η περί­φη­μη σπη­λιά του Σωκρά­τη, όπου κατά τη λαϊ­κή παρά­δο­ση ήταν φυλα­κι­σμέ­νος ο μεγά­λος αρχαί­ος φιλό­σο­φος. Φυσι­κά αυτό δεν έχει καμιά ιστο­ρι­κή αλή­θεια. Στα πρώ­τα χρό­νια του νεο­ελ­λη­νι­κού κρά­τους η περιο­χή δεν είχε καμία ομορ­φιά, αντι­θέ­τως κυριο­λε­κτι­κά έζε­χνε αφού οι Αθη­ναί­οι που έμε­ναν γύρω από την Ακρό­πο­λη ανέ­βαι­ναν εκεί κι έκα­ναν τη σωμα­τι­κή τους ανά­γκη. Ο Σου­ρής απο­τύ­πω­σε αυτή την κατά­στα­ση με το περί­φη­μο δίστι­χο του: Φιλό­παπ­πος και κάτω­θεν / αι φυλα­καί Σωκρά­τους / επί­ση­μοι από­πα­τοι / του νεω­τέ­ρου κράτους.

 

 

Πηγή www.newsit.gr

 

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων