Ενέργεια- Περιβάλλον- Ανακύκλωση / Θεσμοί και εφαρμογές κοινωνικής οικονομίας

του Βασί­λη Τακτικού

Ξεκι­νώ από ένα θεμε­λιώ­δες ερώτημα.

‘’Ενώ οι νέες τεχνο­λο­γί­ες καλ­πά­ζουν από άπο­ψη νέων δυνα­το­τή­των στην ενέρ­γεια και στην πρά­σι­νη οικο­νο­μία, οι Θεσμοί και οι εφαρ­μο­γές βρα­δυ­πο­ρούν, για την αντι­με­τώ­πι­ση της ενερ­γεια­κής φτώ­χειας και ανεργίας».

Τι είναι αυτό που εμπο­δί­ζει την γρή­γο­ρη μετά­βα­ση από τα ρυπο­γό­να ορυ­κτά καύ­σι­μα, το πετρέ­λαιο και τον άνθρα­κα, στις ήπιες μορ­φές ενέρ­γειας, εάν λάβου­με υπό­ψη τις νέες τεχνο­λο­γί­ες αξιο­ποί­η­σης της Ηλια­κής ενέρ­γειας που επι­τρέ­πουν την απε­ριό­ρι­στη χρή­ση της σε απο­κε­ντρω­μέ­νο επίπεδο.

Αν ρίξου­με μια ματιά στα οικο­νο­μι­κά μεγέ­θη που επεν­δύ­ο­νται από τις μεγά­λες εται­ρεί­ες και κρά­τη στα ορυ­κτά καύ­σι­μα θα δια­πι­στώ­σου­με ότι οι επεν­δύ­σεις στις ήπιες μορ­φές υστε­ρούν κατά κρά­τος με μικρές εξαι­ρέ­σεις. Υπάρ­χουν Χώρες με ανε­πτυγ­μέ­νες ΑΠΕ, όπως

Ο Κανα­δάς που παρά­γει το 66% της ηλε­κτρι­κής του ενέρ­γειας από ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας ενώ άλλες χώρες που παρά­γουν ανά­λο­γο ποσό ενέρ­γειας από ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές, η Νορ­βη­γία, η Δανία, στη Σου­η­δία (53,9%), τη Φιν­λαν­δία (39,3%), τη Λετο­νία (37,6%) και την Αυστρία (32,1%), η Νέα Ζηλαν­δία, και η Βραζιλία.

Σε παγκό­σμιο όμως επί­πε­δο μολο­νό­τι οι ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας «γίνο­νται όλο και πιο αντα­γω­νι­στι­κές από πλευ­ράς κόστους» και συμ­βάλ­λουν στις χαμη­λές εκπο­μπές διο­ξει­δί­ου του άνθρα­κα, το ποσο­στό ΑΠΕ πλη­σιά­ζει το 15% στη χώρα μας (Ελλά­δα) σύμ­φω­να με Εurostat το ποσο­στό ενερ­γεια­κής κατα­νά­λω­σης ΑΠΕ στο 15,4%.

Βλέ­που­με έτσι, μια υστέ­ρη­ση σε σχέ­ση με τα συγκρι­τι­κά μας πλε­ο­νε­κτή­μα­τα που είναι η ηλιο­φά­νεια και η νησιώ­τι­κη διάρ­θρω­ση της χώρας καθώς το πολι­τι­κό μας σύστη­μα είναι προ­σα­να­το­λι­σμέ­νο, περισ­σό­τε­ρο στα πετρέ­λαια που απαι­τούν μεγά­λο κόστος και περί­πλο­κες δια­δι­κα­σί­ες για να αντλη­θούν, πέραν από το περι­βαλ­λο­ντι­κό κόστος.

Τι είναι εκεί­νο που καθυ­στε­ρεί τις επεν­δύ­σεις σε τομείς που η κοι­νω­νία και η Τοπι­κή Αυτο­διοί­κη­ση μπο­ρεί κατα­νε­μη­μέ­να να επεν­δύ­σει με μικρά μερί­δια των πολι­τών κατα­να­λω­τών μέσα από ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες και ενερ­γεια­κούς συνεταιρισμούς;

Είναι ζήτη­μα μόνο νομο­θε­σί­ας, που αντι­με­τω­πί­ζε­ται με το νέο νόμο για τις «ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες» η κάτι πιο περί­πλο­κο σε σχέ­ση με τους θεσμούς που επι­κρα­τούν και ευνο­ούν ακό­μη τις συγκε­ντρω­τι­κές και ρυπο­γό­νους τεχνο­λο­γί­ες στη χρή­ση τους όπως είναι τα ορυ­κτά καύσιμα.

¨Ένα άλλο ερώ­τη­μα είναι ποιος επι­λέ­γει την πολι­τι­κή των μεγά­λων εται­ρειών που προ­τι­μούν να επεν­δύ­σουν στα ορυ­κτά καύ­σι­μα και όχι στις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας που λει­τουρ­γούν απο­κε­ντρω­μέ­να και κατα­νε­μη­μέ­να στην κοινωνία.

Η απά­ντη­ση είναι προ­φα­νής. Οι εται­ρεί­ες που συγκε­ντρώ­νουν την παρα­γω­γή ενέρ­γειας σε λίγα χέρια και υπε­ρα­μύ­νο­νται ένα­ντι της παρα­γω­γι­κής διά­χυ­σης στις τοπι­κές κοινωνίες.

Μαζί τους ολό­κλη­ρο το συγκε­ντρω­τι­κό θεσμι­κό σύστη­μα της δεύ­τε­ρης βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης που στη­ρί­ζε­ται στην εξει­δί­κευ­ση, συγκε­ντρο­ποί­η­ση και δια­με­σο­λά­βη­ση της οικο­νο­μί­ας μετα­ξύ παρα­γω­γού και κατα­να­λω­τή εν προ­κει­μέ­νω της ενέρ­γειας αλλά και άλλων υπηρεσιών.

Η δυνα­τό­τη­τα Παρα­γω-κατα­νά­λω­σης από τους ίδιους τους κατα­να­λω­τές οι οποί­οι με τα νέα τεχνο­λο­γι­κά δεδο­μέ­να μπο­ρούν να είναι μέτο­χοι σε ενερ­γεια­κούς και κατα­να­λω­τι­κούς συνε­ται­ρι­σμούς δύσκο­λα βρί­σκει υπο­στη­ρι­κτές στην κρα­τι­κή γρα­φειο­κρα­τία και στις δημό­σιες συντε­χνί­ες που έχουν υψη­λά προ­νό­μια από τον συγκε­ντρω­τι­κό και μονο­πω­λια­κό σύστη­μα της ενέργειας.

Η έλευ­ση της τρί­της βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης που ευνο­εί τους ενερ­γεια­κούς συνε­ται­ρι­σμούς και κοι­νό­τη­τες είναι προ­φα­νές ότι βρί­σκει απέ­να­ντί της όλα αυτά τα λόμπυς και συμ­φέ­ρο­ντα που έχουν ακό­μη πολύ μεγά­λη επι­κοι­νω­νια­κή και πολι­τι­κή δύναμη.

Η πρά­σι­νη απο­κε­ντρω­μέ­νη ανά­πτυ­ξη δεν έχει ακό­μη περά­σει στα οικο­νο­μι­κά των θεσμών.

Ο νέος νόμος που ετοι­μά­ζε­ται για τις «ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες» και ενερ­γεια­κούς συνε­ται­ρι­σμούς είναι ένα σημα­ντι­κό βήμα. Αλλά δεν είναι η μονα­δι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση που θα αλλά­ξει τα θεσμι­κά δεδο­μέ­να. Και με το νόμο 1667/86 θα μπο­ρού­σε να γίνει και έχουν γίνει δύο τέτοιοι ενερ­γεια­κοί συνε­ται­ρι­σμοί στην χώρα μας. Το θέμα είναι τα κίνη­τρα για να εμπλα­κούν σε αυτή την υπό­θε­ση η Τοπι­κή Αυτο­διοί­κη­ση, οι οργα­νώ­σεις της κοι­νω­νί­ας πολι­τών και εν γένει οι πολί­τες καταναλωτές.

Πρό­κει­ται για το νέο επι­χει­ρη­μα­τι­κό υπο­κεί­με­νο στο χώρο της ενέρ­γειας, της ανα­κύ­κλω­σης και της δια­χεί­ρι­σης περιβάλλοντος.

Βρεί­τε μαε στη σελί­δα μας στο Facebook:
Η Οικο­λο­γία σήμερα

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -