Η «Γιαννούλα η Κουλουρού» ξαναζεί στην Πειραιώς

Ο ανερ­χό­με­νος σκη­νο­θέ­της Γιώρ­γος Παπα­γε­ωρ­γί­ου, συμ­με­τέ­χει φέτος για πρώ­τη φορά στο Φεστι­βάλ Αθη­νών, μετα­φέ­ρο­ντας στη σκη­νή μία συγκλο­νι­στι­κή πραγ­μα­τι­κή ιστο­ρία. Τη «Γιαν­νού­λα η Κου­λου­ρού»  στην Πει­ραιώς 260 – Χώρος Η στις 18, 19, 20 και 21 Ιου­νί­ου στις 21.00 το βράδυ.

Ο ταλα­ντού­χος καλ­λι­τέ­χνης κατα­πιά­νε­ται με ένα ακό­μα πραγ­μα­τι­κό και «ταλαι­πω­ρη­μέ­νο» πρό­σω­πο της ελλη­νι­κής ιστο­ρί­ας. Η παρά­στα­ση θα επι­χει­ρή­σει να δώσει την αφή­γη­ση της πραγ­μα­τι­κής ιστο­ρί­ας της «Γιαν­νού­λας της Κου­λου­ρούς». Η ιστο­ρία της θα ζωντα­νέ­ψει μέσα από το κεί­με­νο της Θεο­δώ­ρας Καπρά­λου, τις ερμη­νεί­ες της εξαι­ρε­τι­κής Έλε­νας Τοπα­λί­δου, που ενσαρ­κώ­νει τη Γιαν­νού­λα, του φετι­νού νικη­τή του βρα­βεί­ου Χορν, Μιχά­λη Συριό­που­λο και των υπο­λοί­πων ηθο­ποιών  Κίμω­να Κου­ρή κι Αθα­να­σί­ας Κουρ­κά­κη. Αλλά και τη ζωντα­νή μου­σι­κή που έχει γρά­φει η Ματού­λα Ζαμά­νη. Η σκη­νο­γρα­φι­κή λύση της Ευαγ­γε­λί­ας Θερια­νού, μέσα από χει­ρο­ποί­η­τα μέσα, ανα­δει­κνύ­ει ακό­μα περισ­σό­τε­ρο τον πυρή­να μιας ιστο­ρί­ας δια­πό­μπευ­σης που μέχρι και σήμε­ρα απο­τε­λεί παρα­δο­σια­κό δρώ­με­νο της πατρι­νής αποκριάς.

Η ιστο­ρία ξεκι­νά­ει με τη Γιαν­νού­λα που γεν­νή­θη­κε το 1868 στην Άνω Πόλη της Πάτρας και πήρε το όνο­μά της από τα κου­λού­ρια που που­λού­σε. Ζού­σε με τον καη­μό να παντρευ­τεί. Η ελα­φριά νοη­τι­κή υστέ­ρη­ση που τη χαρα­κτή­ρι­ζε, ήταν ένα από τα στοι­χεία της προ­σω­πι­κό­τη­τάς της που εκμε­ταλ­λεύ­τη­καν οι κάτοι­κοι της Πάτρας και άρχι­σαν να την περι­παί­ζουν. Στη συνέ­χεια, οι φάρ­σες σε βάρος της Γιαν­νού­λας πήραν δια­στά­σεις “αστι­κής δια­πό­μπευ­σης” καθώς όλο και περισ­σό­τε­ροι από την τοπι­κή κοι­νω­νία της Πάτρας συμ­με­τεί­χαν στα “δρώ­με­να” που στή­νο­νταν για τους γάμους της Γιαν­νού­λας με διά­φο­ρους υπο­ψή­φιους “γαμπρούς”, οι οποί­οι γάμοι φυσι­κά δεν έγι­ναν ποτέ.

Δέκα χιλιά­δες πολί­τες υπο­λο­γί­στη­καν όσοι βρί­σκο­νταν στην οδό Αγί­ου Νικο­λά­ου και την παρα­λία, συνο­δεύ­ο­ντας τη Γιαν­νού­λα στην τελευ­ταία φάρ­σα που στή­θη­κε σε βάρος της. Μετά από αυτό η νοη­τι­κή υστέ­ρη­ση της Γιαν­νού­λας επι­δει­νώ­θη­κε. Πέθα­νε μόνη και φτω­χή, μετά το ‘40 στην Κατο­χή. Ωστό­σο, η θλι­βε­ρή ιστο­ρία της έγι­νε αστι­κός μύθος.

Οι συντε­λε­στές της παρά­στα­σης μιλά­νε στα «Νέα» για την ιστο­ρία πίσω από την ιδέα του νέου τους εγχει­ρή­μα­τος, την απο­κριά και τη διαπόμπευση.

• Πώς προ­έ­κυ­ψε η ιδέα για την παράσταση;

Γιώρ­γος Παπα­γε­ωρ­γί­ου: Την περί­ο­δο των γενι­κών δοκι­μών του “Αρί­στου”, “έπε­σα” πάνω σε κάποια άρθρα που εν όψη του πατρι­νού καρ­να­βα­λιού, μιλού­σαν για την ιστο­ρία της “Γιαν­νού­λας της κου­λου­ρούς”, μιας κοπέ­λα από την Πάτρα που έζη­σε στις αρχές του αιώ­να. Τόσο η ιστο­ρία της, όσο και η σύν­δε­ση της με τους εορ­τα­σμούς στο πατρι­νό καρ­να­βά­λι στα χρό­νια που ήρθαν μετά το θάνα­το της, με έκα­ναν να αρχί­σω να σκέ­φτο­μαι τη δημιουρ­γία μιας παρά­στα­σης με αυτό το θέμα. Ξεκί­νη­σε μια έρευ­να σε αρχεια­κό υλι­κό που προ­ήλ­θε κυρί­ως από πατρι­νούς λαο­γρά­φους και η Θεο­δώ­ρα Καπρά­λου έγρα­ψε το πρω­τό­τυ­πο κείμενο.

• Ποιες οι προ­κλή­σεις στη μετα­φο­ρά στη σκη­νή μιας πραγ­μα­τι­κής ιστο­ρί­ας που κου­βα­λά­ει μεγά­λη συναι­σθη­μα­τι­κή φόρτιση;

Ελέ­νη Τοπα­λί­δου: Μια ιστο­ρία με συναι­σθη­μα­τι­κή φόρ­τι­ση, όπως κάθε ιστο­ρία που γρά­φε­ται με τη μορ­φή θεα­τρι­κού έργου, και παρα­δί­νε­ται στα χέρια των ηθο­ποιών και του σκη­νο­θέ­τη, γίνε­ται πλέ­ον αντι­κεί­με­νο σκλη­ρής δου­λειάς, καθη­με­ρι­νής επε­ξερ­γα­σί­ας, πολύ­ω­ρης πρό­βας και αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν αφή­γη­ση για να γίνει παρά­στα­ση κατα­νοη­τή, με αρχή μέση τέλος, με στοι­χεία αλή­θειας, χιού­μορ, έντα­σης, με στοι­χεία μου­σι­κά κλπ. Η συναι­σθη­μα­τι­κή φόρ­τι­ση θα έρθει αργό­τε­ρα στο κοι­νό που θα δει την παρά­στα­ση, αν έχουν όλα αυτά λει­τουρ­γή­σει και αν έχει πετύ­χει η συνταγή

• Το παρα­δο­σια­κό δρώ­με­νο της πατρι­νής απο­κριάς, πώς πλέ­ον λει­τουρ­γεί στη σκηνή;

Κίμων Κου­ρής : Χρη­σι­μο­ποιού­με την υπερ­βο­λι­κή και γκρο­τέσκ αισθη­τι­κή του καρ­να­βα­λιού για να δημιουρ­γή­σου­με την εφιαλ­τι­κή ατμό­σφαι­ρα μέσα στην οποία οδη­γούν την Γιαν­νού­λα οι συντο­πί­τες της. Με διά­θε­ση πραγ­μα­τι­κού γλε­ντιού γάμου και τη συνο­δεία ζωντα­νής μου­σι­κής ανα­βιώ­νου­με τη σκλη­ρή ιστο­ρία μιας γυναί­κας που γεν­νή­θη­κε στην Πάτρα και πέθα­νε στην Πάτρα μόνη.

Γιώρ­γος Παπα­γε­ωρ­γί­ου: Απο­τέ­λε­σε τον αφη­γη­μα­τι­κό και ανα­πα­ρα­στα­τι­κό κώδι­κα της παρά­στα­σης. Όλη η ιστο­ρία της “Γιαν­νού­λας” τοπο­θε­τεί­ται μέσα σε ένα γλέ­ντι το οποίο χρη­σι­μο­ποιεί τρεις καρ­νά­βα­λους που αφη­γού­νται με όλα τους τα μέσα την ιστο­ρία, με το πραγ­μα­τι­κό πρό­σω­πο της Γιαν­νού­λας στη μέση. Ο περι­βάλ­λων χώρος και “τόπος” είναι άρμα­τα καρ­να­βα­λιού και στοι­χεία που χρη­σι­μο­ποιού­νται από τους ηθο­ποιούς και τους μου­σι­κούς ώστε να στη­θεί το γλέ­ντι της “Γιαν­νού­λας” και να “εορ­τα­στεί” η ιστο­ρία της.

• Η παρά­στα­σή σας φιλο­δο­ξεί­τε να επα­νορ­θώ­σει κατά κάποιο τρό­πο ή να απο­κα­τα­στή­σει τα κακά που υπέ­στη η Γιαννούλα;

Μιχά­λης Συριό­που­λος: Μια παρά­στα­ση που θίγει ένα τόσο ευαί­σθη­το θέμα, οφεί­λει να επου­λώ­σει τις ‘πλη­γές ‘ κι όχι να τις ξύσει κι άλλο! Εμείς θα πού­με μια ιστο­ρία, τίμια,χωρίς να κατη­γο­ρή­σου­με κάποιον. Το αντί­δο­το σε όλα είναι η παι­δεία και η ορθή κρί­ση, όχι τα άκρα! Μακά­ρι λοι­πόν οι θεα­τές μας να μπουν στη δια­δι­κα­σία να σκε­φτούν… με αφορ­μή μια κάποια Γιαν­νού­λα που γεν­νή­θη­κε και πέθα­νε στην Πάτρα!

• Η μου­σι­κή πώς αντλεί έμπνευ­ση από την ιστο­ρία της Γιαν­νού­λας και γίνε­ται κομ­μά­τι της παράστασης;

Ματού­λα Ζαμά­νη: Είναι τόσο δυνα­τή η πραγ­μα­τι­κή ιστο­ρία της Γιαν­νού­λας και τόσο καθε φορά σαν να είναι σήμερα,που απο μόνη της βαζει στην καρ­διά ανή­συ­χες νότες που σκα­λί­ζουν τα σωθι­κά μας..

Πηγή www.tanea.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -