- Διαφήμιση -

H σοσιαλδημοκρατία και η ανάγκη συμπληρωματικότητας του κράτους πρόνοιας

Από την Κοινωνική Οικονομία και την Πράσινη Ανάπτυξη

του Βασί­λη Τακτικού
Η μακρά ύφε­ση της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στην Ευρώ­πη και στη χώρα μας, δεν είναι συγκυ­ρια­κή πολι­τι­κή κρί­ση, αλλά κρί­ση του παρα­δειγ­μα­τι­κού μοντέ­λου πάνω στο οποίο στη­ρί­χθη­κε και δημιούρ­γη­σε το « Κοι­νω­νι­κό Συμ­βό­λαιο» και το κρά­τος πρό­νοιας για το οποίο κέρ­δι­σε άλλο­τε την πολι­τι­κή ηγε­μο­νία. Η σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία δεν μπο­ρεί να ισορ­ρο­πεί πλέ­ον μετα­ξύ κρα­τι­κού καπι­τα­λι­σμού και ελεύ­θε­ρης αγο­ράς. Δεν υπάρ­χουν πλέ­ον οι ιστο­ρι­κές και τεχνο­λο­γι­κές συν­θή­κες για να λει­τουρ­γή­σει το κεϋν­σια­νό μοντέ­λο όπως στο παρελ­θόν με εργα­λείο τον κρα­τι­κό παρεμ­βα­τι­σμό και τη φορο­λο­γία που δημιούρ­γη­σε την καλή Κοι­νω­νία των 2/3 και με τη φορο­λο­γία εξυ­πη­ρε­τού­σε και τις βασι­κές ανά­γκες στο υπό­λοι­πο 1/3. Όταν έπα­ψε να εξυ­πη­ρε­τεί αυτό το στό­χο και υπο­χώ­ρη­σε σε συντη­ρη­τι­κές επι­λο­γές περιο­ρί­στη­κε η κοι­νω­νι­κή της βάση.

Σήμε­ρα, η ακραία παρα­γω­γι­κό­τη­τα των νέων τεχνο­λο­γιών, ρομπο­το­ποί­η­ση και αυτο­μα­το­ποί­η­ση δεν περιο­ρί­ζουν μόνο τη μισθω­τή εργα­σία αλλά και τον ρόλο των εργα­ζο­μέ­νων του εργα­τι­κού κινή­μα­τος και τέλος του παρα­δο­σια­κού υπο­κει­μέ­νου που στή­ρι­ζε πολι­τι­κά την σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία. Η συρ­ρί­κνω­ση μάλι­στα της μισθω­τής εργα­σί­ας που πολ­λές φορές παίρ­νει και την μορ­φή της υμια­πα­σχό­λη­σης μειώ­νει την κατα­νά­λω­ση, συρ­ρι­κνώ­νει την φορο­λο­γι­κή βάση της εργα­σί­ας και τις εισφο­ρές των ασφα­λι­στι­κών ταμεί­ων με απο­τέ­λε­σμα να περιο­ρί­ζε­ται και το κρά­τος πρό­νοιας. Το πρό­βλη­μα είναι ότι δεν προ­βάλ­λε­ται εναλ­λα­κτι­κή λύση.

Ακό­μη και να είχα­με ένα κρά­τος που να λει­τουρ­γεί άψο­γα, χωρίς πελα­τεια­σμό, γρα­φειο­κρα­τία και δια­φθο­ρά, πάλι θα υπήρ­χε πρό­βλη­μα με την κάλυ­ψη των αδυ­νά­των από το κοι­νω­νι­κό κράτος.

Στην περί­ο­δο της 2η βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης ήταν εφι­κτός ο στό­χος της πλή­ρους απα­σχό­λη­σης στη βιο­μη­χα­νία και τις υπη­ρε­σί­ες και υπό αυτές τις συν­θή­κες εφι­κτός ο πλή­ρης ανα­δια­νε­μη­τι­κός χαρα­κτή­ρας του κρά­τους. Στην περί­ο­δο της 3ης βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης που δια­νύ­ο­με δεν είναι μόνο η παγκο­σμιο­ποί­η­ση που περιο­ρί­ζει το ρόλο του κρά­τους αλλά οι ίδιες οι παρα­γω­γι­κές συνθήκες.

Προς άλλη κατεύ­θυν­ση και παρα­δειγ­μα­τι­κό πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θεί η λύση. Κι αυτό που φαί­νε­ται στον ορί­ζο­ντα είναι η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία και η αει­φό­ρο­ρος ανά­πτυ­ξη της πρά­σι­νης οικο­νο­μί­ας. Ήδη στις πιο ανα­πτυγ­μέ­νες χώρες είναι ένα πραγ­μα­τι­στι­κό φαι­νό­με­νο πάνω από το 10% στο εισό­δη­μα που συμ­βάλ­λει από μια άλλη σκο­πιά στην αντι­με­τώ­πι­ση του κοι­νω­νι­κού απο­κλει­σμού. Το ερώ­τη­μα είναι για­τί δεν εντάσ­σε­ται ως νέος αυτός τομέ­ας ως πυλώ­νας της σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κής πολι­τι­κής στα προ­γράμ­μα­τά τους από την στιγ­μή που η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για το μέλ­λον της οικονομίας.

Μια πρώ­τη ερμη­νεία που μπο­ρού­με να δώσου­με είναι ότι τα αρι­στε­ρά κόμ­μα­τα έχουν πάψει προ πολ­λού να παρά­γουν συλ­λο­γι­κό δια­νοη­τι­κό έργο να συζη­τούν δηλ. και να επε­ξερ­γά­ζο­νται ιδε­ο­λο­γι­κά ζητή­μα­τα και πολι­τι­κή στρα­τη­γι­κή. Τα συνέ­δρια γίνο­νται για εκλέ­γουν όργα­να και ηγε­σί­ες και όχι για να δια­μορ­φώ­νουν τον συλ­λο­γι­κό δια­νο­ού­με­νο της κοι­νω­νί­ας. ¨Έτσι όμως γίνο­νται πολύ ευά­λω­τα στο πολι­τι­κό πελατειασμό.

Σε ότι αφο­ρά την Ελλά­δα ο ίδιος ο χώρος της σοσαιλ­δη­μο­κρα­τί­ας ξέχα­σε πολύ γρή­γο­ρα πολι­τι­κό πρό­ταγ­μα της Πρά­σι­νης Ανά­πτυ­ξης της Κυβέρ­νη­σης Παπαν­δρέ­ου 2009–2011 και αντί συζη­τά­με σήμε­ρα περισ­σό­τε­ρο για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία και συμ­με­το­χι­κή δημο­κρα­τία συζη­τά­με λιγότερο.

Κι όμως στη νέα επο­χή η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι μόνος τομέ­ας που μπο­ρεί να εμπλου­τί­σει τη σοσιαλ­δη­μο­κρα­τι­κή πολι­τι­κή, με το ισχυ­ρό πλε­ο­νέ­κτη­μα της

μεί­ω­σης του κόστους των συναλ­λα­γών και της δια­με­σο­λά­βη­σης. Το πλε­ο­νέ­κτη­μα της μεί­ω­σης του κόστους σε σχέ­ση με την έλλει­ψη κέρ­δους που κάνει ακρι­βό­τε­ρο τον ιδιω­τι­κό τομέα και το πλε­ο­νέ­κτη­μα μεί­ω­σης σπα­τά­λης των πόρων ένα­ντι του δημό­σιου τομέα.

Συνο­πτι­κά η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για το όλον της οικονομίας:

για το ενερ­γεια­κό μέλ­λον και την αντι­με­τώ­πι­ση της ενερ­γεια­κής φτώχειας.

για την ενί­σχυ­ση της Απασχόλησης

για την Τοπι­κή Ανά­πτυ­ξη και τους Δήμους

Για τον πολι­τι­σμό και τον εναλ­λα­κτι­κό τουρισμό

για την οικο­λο­γία και την ποιό­τη­τα ζωής

Για την ενί­σχυ­ση του κοι­νω­νι­κού μισθού (παρο­χές δωρε­άν η με ελά­χι­στο κόστος)

για τον περιο­ρι­σμό της κερ­δο­σκο­πί­ας και δια­φθο­ράς και βελ­τί­ω­ση των συστη­μά­των υγεί­ας και την παιδείας.

Η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για την αντι­με­τώ­πι­ση της κατα­στρο­φής κεφα­λαί­ου και εργα­σί­ας, που είναι το κλει­δί να κατα­νο­ή­σου­με και να αντι­με­τω­πί­σου­με την παρα­τε­τα­μέ­νη οικο­νο­μι­κή κρίση.

Όταν έσκα­σε η φού­σκα το 2008 και ένα χρό­νο μετά νιώ­σα­με τις συνέ­πειες στην Ελλά­δα, κατα­στρά­φη­κε το μισό κεφά­λαιο στη χώρα, χάθη­κε το ¼ των θέσε­ων εργα­σί­ας και πάνω από το 1/3 των μικρών επι­χει­ρή­σε­ων. Το μνη­μό­νιο φυσι­κά δεν έφε­ρε την κρί­ση αλλά ήταν απο­τέ­λε­σμα της παγκό­σμιας κρί­σης σε συν­δυα­σμό την σπα­τά­λη του πελα­τεια­κού κρά­τους. Σήμε­ρα μετά την οδυ­νη­ρή εμπει­ρία μπο­ρού­με να αντι­λη­φθού­με ότι ακό­μη κι αν αντι­με­τω­πι­στεί μακρο­πρό­θε­σμα το δημο­σιο­οι­κο­νο­μι­κό έλλειμ­μα και η κρί­ση χρέ­ους, ο οικο­νο­μι­κός απο­κλει­σμός και η ανερ­γία δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πι­στεί μόνο από το κρά­τος και την αγο­ρά. Δεν μπο­ρεί να καλυ­φθεί αυτό το κενό και να γίνει ανά­κτη­ση στο χαμέ­νο έδα­φος, εφαρ­μό­ζο­ντας μόνο το κλα­σι­κό και νεο­κλα­σι­κό μοντέ­λο της οικο­νο­μί­ας του κρά­τους και της αγοράς.

Έτσι μαζί με την κρί­ση κατα­στρά­φη­καν και οι ιδε­ο­λο­γι­κές βεβαιό­τη­τες του παρελ­θό­ντος. Πολ­λοί πλέ­ον ακό­μη και οικο­νο­μο­λό­γοι παρα­δέ­χο­νται ότι η οικο­νο­μία ως «επι­στή­μη» κυριαρ­χεί­ται από ιδε­ο­λο­γι­κά δόγ­μα­τα που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στις σύγ­χρο­νες ανάγκες.

Από την άλλη πλευ­ρά η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία έρχε­ται στο παγκό­σμιο προ­σκή­νιο ως πραγ­μα­τι­στι­κό φαι­νό­με­νο και εναλ­λα­κτι­κή λύση, χωρίς όμως να ενθου­σιά­ζει τις Κυβερ­νή­σεις οι οποί­ες κατά κύριο λόγο ελέγ­χο­νται από τα λομπυς και τις οικο­νο­μι­κές ελίτ.

Οι πολι­τι­κές για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία στη χώρα μας είναι υποτυπώδεις.

Ο γενι­κός δεί­κτης της Κοι­νω­νι­κής Οικο­νο­μί­ας συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας όλους τους συνε­ται­ρι­σμούς , ιδρύ­μα­τα και Κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις είναι μόλις 1,8% όταν στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι γύρω στο 10%. Αυτές οι συν­θή­κες προ­φα­νώς έχουν αρνη­τι­κή επί­πτω­ση και στη τοπι­κή απασχόληση.

Ο πρου­πο­λο­γι­σμός του κρά­τους και κατ΄επέκταση της Τ.Α. για επεν­δύ­σεις σ΄αυτό σκο­πό είναι ασήμαντος.

Ενδει­κτι­κά, για την Κοι­νω­νι­κή Οικο­νο­μία από το ΕΣΠΑ και το πακέ­το Γιού­γκερ των 35 δις πρό­κει­ται να δια­τε­θεί για επεν­δύ­σεις μόλις το 1/1000 των πόρων. Για παρά­δειγ­μα η πρό­σφα­τη πρό­σκλη­ση για «Κέντρα Στή­ρι­ξης» της Κοι­νω­νι­κής Οικο­νο­μί­ας απέ­τυ­χε πλή­ρως αφού εγκρί­θη­καν μόλις 13 προ­τά­σεις στις 89 που είχαν σχε­δια­στεί. Με αυτές τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις είναι αδύ­να­τον βέβαια, να έχου­με θετι­κές εξε­λί­ξεις στη τρέ­χου­σα προ­γραμ­μα­τι­κή περί­ο­δο στην Κ.Οικ. Ταυ­τό­χρο­να η Τοπι­κή Αυτο­διοί­κη­ση απου­σιά­ζει από τον σχε­δια­σμό, τη χρη­μα­το­δό­τη­ση και τη χάρα­ξη της πολι­τι­κής για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία όπως, απου­σιά­ζει και το σύνο­λο των φορέ­ων του χώρου από το σχε­δια­σμό ως θεσμι­κός κοι­νω­νι­κός εταίρος.

Για την υστέ­ρη­ση της κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας στην Ελλά­δα ασφα­λώς υπάρ­χει εξήγηση.

Απου­σιά­ζει το ιστο­ρι­κό υπο­κεί­με­νο το οποίο που μπο­ρεί να εκφρά­ζε­ται στο επί­πε­δο της πολι­τι­κής και τοπι­κής εξου­σί­ας. Το κοι­νω­νι­κό υπο­κεί­με­νο των οργα­νώ­σε­ων της κοι­νω­νί­ας πολι­τών , των κατα­να­λω­τι­κών οργα­νώ­σε­ων και των συνε­ται­ρι­σμών ως ενότητα.

Αυτό είναι το κρί­σι­μο θέμα που πρέ­πει να εξε­τά­σου­με για να δού­με τι συμ­βαί­νει με τις υπο­κει­με­νι­κές δυνά­μεις της κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας και την οργα­νω­τι­κή τους κουλ­τού­ρα και τη χαμη­λή τους επιρ­ροή στο πολι­τι­κό σύστημα.

Δεν είναι αρκε­τό όταν μιλά­με για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία και να περιο­ρι­ζό­μα­στε στα μοντέ­λα και στο νόμους για τις κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις, αλλά να εξε­τά­ζου­με ταυ­τό­χρο­να το περι­βάλ­λον και τους θεσμούς στή­ρι­ξης της κοι­νω­νι­κής οικονομίας.

Η ειδο­ποιός δια­φο­ρά μετα­ξύ μιας ιδιω­τι­κής από μια κοι­νω­νι­κή επι­χεί­ρη­ση είναι το υπο­κεί­με­νο της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Στην πρώ­τη περί­πτω­ση έχου­με άτο­μα στη δεύ­τε­ρη συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Γι΄αυτό επι­ση­μαί­νου­με ότι οι κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις χρειά­ζο­νται το κατάλ­λη­λο περι­βάλ­λον τους το «οικο­σύ­στη­μα» για να συγκρο­τή­σουν κοι­νω­νι­κό κεφά­λαιο και να προ­ο­δεύ­σουν. Οι κοι­νό­τη­τες εν τέλει είναι εκεί­νες που δια­μορ­φώ­νουν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την κοι­νω­νι­κή Αλλη­λέγ­γυα οικονομία.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΜΕΛΛΟΝ

Η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για το ενερ­γεια­κό μέλλον

για­τί μόνο με αυτό τον τρό­πο μπο­ρεί να εξα­σφα­λι­στεί ένα βιώ­σι­μο ενερ­γεια­κό σύστη­μα για όλες τις κοι­νω­νι­κές ομά­δες χωρίς απο­κλει­σμούς και ενερ­γεια­κή φτώχεια.

Ξεκι­νώ­ντας το νοη­τι­κό ταξί­δι από την Προ­μη­θεϊ­κή φωτιά, φθά­νο­ντας τον ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­σμό και τις άπει­ρες δορυ­φο­ρι­κές ραδιο­συ­χνό­τη­τες στα κινη­τά μας.

Η «Ενέρ­γεια» σε όλες τις μορ­φές της είναι πηγή ζωής με προ­έ­λευ­ση το ζωο­δό­τη Ήλιο. Ενέρ­γεια είναι η τρο­φή και κάθε κίνη­ση, ενέρ­γεια και η γνώση.

Ο Αϊν­στάιν, στο επί­πε­δο της φυσι­κής με τη γνω­στή του εξί­σω­ση Ε=mc2, απέ­δει­ξε ότι τα πάντα είναι ενέρ­γεια. Αντί­στοι­χα και στο επί­πε­δο της οικο­νο­μί­ας η ενέρ­γεια καθο­ρί­ζει κάθε ανά­πτυ­ξη. Οι νέες τεχνο­λο­γί­ες και οι μορ­φές ενέρ­γειας επέ­δρα­σαν καθο­ρι­στι­κά σε όλες τις φάσεις της πρώ­της της δεύ­τε­ρης και τρί­της βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης. Ειδι­κό­τε­ρα στη περί­ο­δο της 2ης βιο­μη­χα­νι­κής επα­νά­στα­σης η οποία καθο­ρί­στη­κε από τα ορυ­κτά καύ­σι­μα, η συγκέ­ντρω­ση της ενέρ­γειας στα μεγά­λα οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα έδω­σε τερά­στια ώθη­ση στην παρα­γω­γή αλλά στο τέλος προ­κά­λε­σε πολ­λές ανι­σορ­ρο­πί­ες όχι μόνο στην οικο­λο­γία αλλά και στο παγκό­σμιο οικο­νο­μι­κό σύστη­μα. Τερά­στια συγκέ­ντρω­ση πλού­του από την μια μεριά και από την άλλη διό­γκω­ση της παγκό­σμιας φτώ­χειας. Στη Τρί­τη βιο­μη­χα­νι­κή επα­νά­στα­ση που δια­νύ­ου­με σήμε­ρα με τη δυνα­τό­τη­τα άντλη­σης απευ­θεί­ας ενέρ­γειας από τον Ήλιο και άλλες ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές, δημιουρ­γού­νται οι συν­θή­κες για την κατα­νε­μη­μέ­νη ενέρ­γεια και το δημο­κρα­τι­κό δια­μοι­ρα­σμό της.

Από την άλλη πλευ­ρά για πρώ­τη φορά στην ιστο­ρία οι μεγά­λες πολυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες ( πετρε­λαϊ­κές) γίνο­νται τρο­χο­πέ­δη στην εξά­πλω­ση των νέων τεχνο­λο­γιών του δια­μοι­ρα­σμού της ενέρ­γειας και της γνώ­σης, με προ­φα­νή στό­χο να μη χάσουν τα κέρ­δη τους από μια νέα βιο­μη­χα­νία της ενέρ­γειας που ελα­χι­στο­ποιεί το κόστος. Επο­μέ­νως γεν­νά­ται ένα ζήτη­μα οι τοπι­κές κοι­νω­νί­ες να υπε­ρα­σπι­στούν το κοι­νω­νι­κό όφε­λος ένα­ντι εκεί­νων που εμπο­δί­ζουν την διά­χυ­ση στις τεχνο­λο­γι­κές και­νο­το­μί­ες και την κατα­νε­μη­μέ­νη ενέργεια.

Με ποιο τρό­πο οι τοπι­κές κοι­νω­νί­ες θα πάρουν αυτή την υπό­θε­ση στα χέρια τους; Η απά­ντη­ση είναι δημιουρ­γώ­ντας ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες αυτό­νο­μης παρα­γω­γής και δια­μοι­ρα­σμού της ενέρ­γειας. Περ­νά­με σε μια επο­χή όπου γίνε­ται εφι­κτή η ορι­ζό­ντια δια­χεί­ρι­ση της ενέρ­γειας και παρα­γω-κατα­νά­λω­ση από τους ίδιους τους κατα­να­λω­τές οι οποί­οι μπο­ρούν να είναι μέτο­χοι, παρα­γω­γοί, και κατα­να­λω­τές οργα­νώ­νο­ντας ενερ­γεια­κούς και κατα­να­λω­τι­κούς συνεταιρισμούς..

Θεσμι­κά ο νέος νόμος 4513 φεκ α’ 9/23.01.2018 για τις «ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες» και ενερ­γεια­κούς συνε­ται­ρι­σμούς στη χώρα μας ανοί­γει ένα νέο κεφά­λαιο προς αυτή την κατεύ­θυν­ση αλλά είμα­στε εντε­λώς στην αρχή.

Με βάσει το νέο θεσμό που ανα­φέ­ρε­ται στις ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες μπο­ρούν να εξα­σφα­λί­σει δωρε­άν ενέρ­γεια στους Δήμους και ταυ­τό­χρο­να την πρα­κτι­κή εμπει­ρία να οργα­νω­θούν στο συνερ­γα­τι­κό μοντέ­λο και την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία σε μια σει­ρά από τομείς τοπι­κής Ανάπτυξης.

Πρα­κτι­κά μια σχε­τι­κή επέν­δυ­ση μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει ενερ­γεια­κή αυτάρ­κεια σε δημο­τι­κά κτί­ρια και σχο­λεία, αλλά να γίνει και ζωντα­νό παρά­δειγ­μα ώστε να οργα­νω­θούν οι δημό­τες στην συνερ­γα­τι­κή παρα­γω­γή ενέρ­γειας να εξοι­κο­νο­μή­σουν σημα­ντι­κούς πόρους για κάθε νοικοκυριό.

Οι οργα­νώ­σεις της Κοι­νω­νί­ας Πολι­τών, οικο­λο­γι­κές, πολι­τι­στι­κές, κατα­να­λω­τι­κές και ανθρω­πι­στι­κές μπο­ρούν να παί­ξουν σπου­δαίο και απο­φα­σι­στι­κό ρόλο στην κινη­το­ποί­η­ση των πολι­τών καθώς δια­θέ­τουν το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ εμπι­στο­σύ­νης που χρειά­ζε­ται ώστε να δημιουρ­γη­θούν αστι­κοί Συνε­ται­ρι­σμοί ενέρ­γειας όπως προ­βλέ­πει ο νέος νόμος.

Στους Συνε­ται­ρι­σμούς αυτούς μπο­ρούν να συμ­με­τέ­χουν από κοι­νού η και ξεχω­ρι­στά Δήμοι νομι­κά τους πρό­σω­πα και δημότες.

Η εγκα­τά­στα­ση φωτο­βολ­ταϊ­κών μπο­ρεί να γίνει σε στέ­γες αλλά και φωτο­βολ­ται­κά πάρκα.

Από πλη­ρο­φο­ρί­ες που συγκε­ντρώ­σα­με η επέν­δυ­ση για κάθε νοι­κο­κυ­ριό κυμαί­νε­ται σε 2.000 με 3.000 Ε. και το όφε­λος από­δο­σης γύρω στο 15% το χρό­νο. Άρα από­σβε­ση κεφα­λαί­ου σε λιγό­τε­ρο από 5 χρόνια.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ και της ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ

Η θεσμο­θέ­τη­ση της κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για τη δημιουρ­γία νέων Κοι­νω­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, τη δημιουρ­γία συμπρά­ξε­ων μετα­ξύ των πολύ μικρών επι­χει­ρή­σε­ων, εκεί που αυτές αδυ­να­τούν να επι­βιώ­σουν από τον ανταγωνισμό.

Είναι ανα­γκαία συν­θή­κη οι συλ­λο­γι­κές πρω­το­βου­λί­ες ώστε να απο­τρα­πεί ο κοι­νω­νι­κός και οικο­νο­μι­κός αποκλεισμός.

Για δύο και πλέ­ον αιώ­νες γνω­ρί­ζου­με ότι η βιο­μη­χα­νι­κή Ανά­πτυ­ξη χρειά­ζε­ται εκτός της απα­ραί­τη­τη τεχνο­γνω­σία Κεφά­λαιο, εργα­ζό­με­νους, και καταναλωτές.

Και οι τρεις αυτοί συντε­λε­στές βρί­σκο­νται σε άμε­ση αλλη­λε­πί­δρα­ση μετα­ξύ τους με συνέ­πεια όταν περιο­ρί­ζε­ται ο ένας συντε­λε­στής ανα­γκα­στι­κά μακρο­οι­κο­νο­μι­κά να περιο­ρί­ζο­νται και οι άλλοι και τελι­κά η ίδια η ανάπτυξη.

Τελευ­ταία γίνε­ται φανε­ρό πλέ­ον ότι, η ανά­γκη για εργα­ζό­με­νους στις μεγά­λες επι­χει­ρή­σεις μειώ­νε­ται παράλ­λη­λα, με την ανά­πτυ­ξη της ρομπο­το­ποί­η­σης και αυτο­μα­το­ποί­η­σης πολ­λών υπη­ρε­σιών στις μεγά­λες επι­χει­ρή­σεις και το κρά­τος με τη δια­δι­κα­σία του self serves. 

Την ίδια στιγ­μή επί­σης οι μικρές επι­χει­ρή­σεις πιε­ζό­με­νες από τον τεχνο­λο­γι­κό αντα­γω­νι­σμό ανα­γκά­ζο­νται κι αυτές να μειώ­σουν το υπαλ­λη­λι­κό προσωπικό.

Η μεί­ω­ση αυτή κατ΄ανάγκη μειώ­νει και το εισό­δη­μα πολ­λών κατα­να­λω­τών, προ­κα­λώ­ντας με την κλα­σι­κή έννοια ένα φαύ­λο κύκλο περιο­ρι­σμού των συναλ­λα­γών, την ώρα ακρι­βώς που αυξά­νο­νται οι τεχνο­λο­γι­κές δυνα­τό­τη­τες για την αύξη­ση της παραγωγικότητας.

Έτσι, πολ­λοί ανθρώ­πι­νοι πόροι μένουν ανε­νερ­γοί και αχρη­στεύ­ο­νται προ­κα­λώ­ντας ένα διευ­ρυ­νό­με­νο οικο­νο­μι­κό και κοι­νω­νι­κό αποκλεισμό.

Το ερώ­τη­μα είναι τι θα γίνει με το πλε­ο­νά­ζον ανθρώ­πι­νο δυνα­μι­κό όταν ούτε το Κρά­τος ούτε η αγο­ρά μπο­ρούν να απορ­ρο­φή­σουν; Ποιος θα προ­ω­θή­σει τις τεχνο­λο­γι­κές και θεσμι­κές καινοτομίες;

Υπό αυτές τις συν­θή­κες η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία έρχε­ται να καλύ­ψει το κενό με τη δημιουρ­γία κοι­νω­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων με τους συνε­ται­ρι­σμούς και τις μη κερ­δο­σκο­πι­κές επι­χει­ρή­σεις. Σε κάθε περί­πτω­ση λόγω αυτο­μα­τι­σμού της τεχνο­λο­γί­ας και περι­κο­πών των θέσε­ων εργα­σί­ας στη βιο­μη­χα­νία και τις υπη­ρε­σί­ες, το αντί­δο­το είναι η άνο­δος του κοι­νω­νι­κού μισθού μέσω της κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας είναι η μόνη ρεα­λι­στι­κή λύση σε μια επο­χή φθί­νου­σας της ζήτη­σης της μισθω­τής εργασίας

Το πλε­ο­νέ­κτη­μά της είναι ο συντο­νι­σμός και η συνέ­νω­ση δυνά­με­ων στο πεδίο της γνώ­σης αλλά και της συγκρό­τη­τη­σης του κοι­νω­νι­κού κεφαλαίου΄.

Οι δυσκο­λί­ες εντο­πί­ζο­νται στην κουλ­τού­ρα της συνερ­γα­σί­ας και γι΄αυτό χρειά­ζε­ται η κοι­νω­νι­κή στή­ρι­ξη στα εγχει­ρή­μα­τα αυτά.

Δεν θα μιλή­σου­με απλά για ορι­σμέ­να παρα­δείγ­μα­τα μεμο­νο­μέ­νων κοι­νω­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων και συνε­ται­ρι­σμών. Δια­κό­σια και πλέ­ον χρό­νια υπήρ­ξαν πολ­λά επι­τυ­χη­μέ­να όσο και απο­τυ­χη­μέ­να παρα­δείγ­μα­τα συνε­ται­ρι­σμών-νησί­δες σε ένα ωκε­α­νό ιδιω­τι­κών και ενί­ο­τε κρα­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων. Δεν πρό­κει­ται να μας φωτί­σει αυτή η προ­σέγ­γι­ση αν, δεν δού­με πίσω από την επί μέρους εικό­να την μεγά­λη εικό­να της συμ­με­το­χής της κοι­νω­νί­ας στο συνερ­γα­τι­σμό σε μεγά­λη κλίμακα.

Το καλό παρά­δειγ­μα για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι αυτό που ξεχω­ρί­ζει, αλλά αυτό που αγκα­λιά­ζει και ενώ­νει την κοι­νό­τη­τα και τον κόσμο.

Θα ανα­φερ­θού­με σε τεχνι­κά και τεχνο­κρα­τι­κά θέμα­τα αλλά, το ουσια­στι­κό ζήτη­μα είναι οι πολι­τι­κές για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία που υπο­στη­ρί­ζο­νται από τα κάτω, από την ίδια την κοι­νω­νία. Κάτι πιο σοβα­ρό πιο μεγά­λο πιο οικου­με­νι­κό συντε­λεί­ται που κάνει την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία ανα­γκαία συνθήκη.

Η ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ

Στο χώρο της Τ.Α είναι γνω­στό ότι μετά την κρί­ση μειώ­θη­κε η χρη­μα­το­δό­τη­ση στο 40% του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού που υπήρ­χε πριν από την κρί­ση. Δεδο­μέ­νου των ανε­λα­στι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων της λει­τουρ­γί­ας και μισθο­δο­σί­ας οι περι­κο­πές έγι­ναν κυρί­ως στα ανα­πτυ­ξια­κά έργα. Πολ­λές υπο­δο­μές, κτί­ρια και δημό­σιοι χώροι μένουν ανενεργοί.

Αυτοί οι ανε­νερ­γοί υλι­κοί πόροι του δημο­σί­ου θα μπο­ρού­σαν να ενερ­γο­ποι­η­θούν με τις δομές κοι­νω­νι­κών συμπρά­ξε­ων της Τ.Α με κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις και απο­δώ­σουν εισό­δη­μα και υπη­ρε­σί­ες. Δεδο­μέ­νου μάλι­στα ότι, οι υφι­στά­με­νες υλι­κές και ανθρώ­πι­νες υπο­δο­μές είναι αδύ­να­το να αξιο­ποι­η­θούν με τη περε­ταί­ρω διεύ­ρυν­ση της μισθω­τής εργα­σί­ας στο δημό­σιο και τους Δήμους, είναι ανα­γκαί­ες οι συνέρ­γειες με τις κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις ως μόνη εναλ­λα­κτι­κή συν­θή­κη στη παρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση και απα­σχό­λη­ση. Κι αυτό οφεί­λε­ται στη δυνα­τό­τη­τα της κοι­νω­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας να στη­ρί­ζε­ται στο Κοι­νω­νι­κό Συνερ­γα­τι­κό Κεφά­λαιο κάθε περιο­χής, στις επεν­δύ­σεις και συγ­χρη­μα­το­δο­τή­σεις από το Ευρω­παϊ­κό κοι­νω­νι­κό ταμείο και το ΕΣΠΑ, με το πλε­ο­νέ­κτη­μα της κοι­νω­νι­κής συμ­με­το­χής που συγκρο­τεί κοι­νω­νι­κό κεφά­λαιο. Για παρά­δειγ­μα οι επι­δο­τή­σεις ανερ­γί­ας μπο­ρούν σε μεγά­λο βαθ­μό να γίνουν επι­δο­τή­σεις κοι­νω­νι­κές επιχειρήσεις.

ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΑΝΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΡΩΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Συγκε­κρι­μέ­να η Τοπι­κή Αυτο­διοί­κη­ση έχει το πλε­ο­νέ­κτη­μα να δια­θέ­τει ανε­νερ­γούς πόρους, σε κτί­ρια και αγρο­κτή­μα­τα, σχο­λά­ζου­σες γαί­ες, δασι­κές εκτά­σεις, πάγιο εξο­πλι­σμό και κτι­ρια­κές εγκα­τα­στά­σεις. Για το σκο­πό αυτό χρειά­ζε­ται σχέ­διο και ένα μετα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα της Κοι­νω­νι­κής Οικο­νο­μί­ας, στο επί­πε­δο της Τ.Α μπο­ρεί να ξεκι­νή­σει από ένα μοντέ­λο κατα­γρα­φής δια­θέ­σι­μων κυρί­ως ανε­νερ­γών πόρων, κατα­γρα­φής ανα­γκών και δια­θέ­σι­μων ανθρώ­πι­νων πόρων και κοι­νω­νι­κών επι­χει­ρή­σε­ων σε κάθε περιο­χή ώστε να μπο­ρούν οι φορείς Κ. Οικ. να ανα­λά­βουν δράση.

Επι­πλέ­ον για αυτή την υπό­θε­ση οφεί­λε­ται η προ­ώ­θη­ση της δημό­σιας δια­βού­λευ­σης ως απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση να δημιουρ­γη­θούν «Τοπι­κές Κοι­νω­νι­κές Συμπρά­ξεις με την Τ.Α, με στό­χο τη βέλ­τι­στη αξιο­ποί­η­ση των δια­θέ­σι­μων πόρων, δια­σφα­λί­ζο­ντας κοι­νω­νι­κή συναί­νε­ση και ταυ­τό­χρο­να ένα αξιο­κρα­τι­κό σύστη­μα της Κοι­νω­νι­κής Οικονομίας.

Στρα­τη­γι­κοί στό­χοι αυτής της πολι­τι­κής για την Κοι­νω­νι­κή Οικο­νο­μία είναι αφ΄ενός η ενί­σχυ­ση των Κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών των Δήμων και αφ΄ετέρου η ενί­σχυ­ση με εναλ­λα­κτι­κά μέσα των κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών της Τοπι­κής Απα­σχό­λη­σης.

Το μετα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα με αιχ­μή τις «Τοπι­κές Κοι­νω­νι­κές Συμπρά­ξεις» είναι η προ­α­παι­τού­με­νη δια­δι­κα­σία για ανα­πτυ­χθεί το λεγό­με­νο «οικο­σύ­στη­μα» της Κοι­νω­νι­κής Οικονομίας.

Η προ­τει­νό­με­νη κατα­γρα­φή μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει ως δια­γνω­στι­κό εργα­λείο ανα­γκών των Δημο­τι­κών Συμ­βου­λί­ων των Δήμων και άλλων τοπι­κών φορέ­ων για την αξιο­ποί­η­ση των συγκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των της περιοχής.

Απο­βλέ­πει στη βελ­τί­ω­ση της εικό­νας της περιο­χής, μέσα από την ανά­δει­ξη δια­θέ­σι­μων πόρων που παρου­σιά­ζουν ενδια­φέ­ρον ώστε, να αυξη­θεί το συμπλη­ρω­μα­τι­κό εισό­δη­μα και να ανα­κο­πεί η μετα­νά­στευ­ση των κατοί­κων με στό­χο την ήπια και αει­φό­ρο ανά­πτυ­ξη στην ευρύ­τε­ρη περιο­χή και με κατεύ­θυν­ση τα ποιο­τι­κά τοπι­κά προϊόντα.

Συνί­στα­ται επί­σης για τον συντο­νι­σμό και την κινη­το­ποί­η­ση των ανθρώ­πι­νων πόρων, προ­σφέ­ο­ντας την δυνα­τό­τη­τα να πυρο­δο­τή­σει το ενδια­φέ­ρον του δρα­στή­ριου νεα­νι­κού δυνα­μι­κού και των τοπι­κών κοι­νω­νιών στο σύνο­λό τους, για την εισα­γω­γή νέων πρω­τό­τυ­πων στοι­χεί­ων στα τοπι­κά πολι­τι­στι­κά δρώ­με­να με απο­τέ­λε­σμα να συσφί­ξει τους κοι­νω­νι­κούς δεσμούς και τα κοι­νω­νι­κά δίκτυα

Κάθε Δήμος σε μια σύγ­χρο­νη κοι­νω­νία έχει το δικό του μερί­διο ευθύ­νης στην ενί­σχυ­ση του κοι­νω­νι­κού μισθού, σε αγα­θά και υπη­ρε­σί­ες και οι πολί­τες έχουν αρχί­σει να αντι­λαμ­βά­νο­νται αυτή την ευθύ­νη για εκεί­νους που βγαί­νουν μπρο­στά να τον εκπροσωπήσουν.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΤΙΣΜΟΥ

Η εκκλη­σία ως χώρος, έχει την μεγα­λύ­τε­ρη και πλου­σιό­τε­ρη παρά­δο­ση του κοι­νο­τι­σμού που είναι προ­ϋ­πό­θε­ση αλλη­λεγ­γύ­ης και κοι­νω­νι­κής εμπι­στο­σύ­νης στο δύσκο­λο έργο του συνερ­γα­τι­σμού .Ξεκί­νη­σε και λει­τούρ­γη­σε μέσα στους αιώ­νες μέσα από τις κοινότητες.

Γι΄αυτό όπου έχει μπει μπρο­στά φορείς της εκκλη­σί­ας έχου­με τα καλύ­τε­ρα και μαζι­κό­τε­ρα παρα­δείγ­μα­τα κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας σε πολ­λές χώρες.

Το μήνυ­μα αλλη­λεγ­γύ­ης και ενό­τη­τας της κοι­νό­τη­τας που την χαρα­κτη­ρί­ζει ται­ριά­ζει με το πρό­τυ­πο του συνερ­γα­τι­σμού και αλλη­λεγ­γύ­ης που είναι ανα­γκαί­ος όρος για τις εφαρ­μο­γές της κοι­νω­νι­κής οικονομίας.

ΠΕΣΚΟ: τηλ.2108813760 Mail: inmeko@otenet.gr

ΑΓΡΟΔΙΑΤΡΟΦΗ –ΠΑΡΑΓΩΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ- ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ

Στη Νέα επο­χή της απο­ξέ­νω­σης από την παρα­γω­γή ολο­έ­να και μεγα­λύ­τε­ρων τμη­μά­των του πλη­θυ­σμού και της φθεί­νου­σας ζήτη­σης στην αγο­ρά εργα­σί­ας το μέλ­λον της βιω­σι­μό­τη­τας των οικο­νο­μιών θα εξαρ­τη­θεί από το «αντί­δο­το» της παραγωκατανάλωσης.

Ανα­φε­ρό­μα­στε στο μοντέ­λο της κοι­νω­νι­κά υπο­στη­ρι­ζό­με­νης Γεωρ­γί­ας και τους κατα­να­λω­τι­κούς συνε­ται­ρι­σμούς χωρίς μεσάζοντες.

Το μοντέ­λο συνε­ται­ρι­σμών που υπήρ­ξε μέχρι τώρα ήταν κυρί­ως συνερ­γα­σία των παρα­γω­γών μετα­ξύ τους. Το νέο μοντέ­λο προ­βλέ­πει συνερ­γα­σία μετα­ξύ παρα­γω­γών και καταναλωτών.

Οι απευ­θεί­ας συναλ­λα­γές μετα­ξύ παρα­γω­γών –κατα­να­λω­τών δεν είναι μόνο μια σχέ­ση που έρχε­ται από το προ­βιο­μη­χα­νι­κό παρελ­θόν αλλά πρό­κει­ται να σημα­δέ­ψει και το μέλλον.

Ο μεμο­νω­μέ­νος Πολί­της και κατα­να­λω­τής χωρίς προ­νο­μιού­χο θέση στο συγκε­ντρω­τι­κό σύστη­μα είναι πολύ ευά­λω­τος και δεν μπο­ρεί να καλύ­ψει τις ανά­γκες του από το κρά­τος πρό­νοιας που κι αυτό περιο­ρί­ζει τους δια­θέ­σι­μους πόρους.

Η ρεα­λι­στι­κή ελπί­δα είναι η ορι­ζό­ντια αυτο­ορ­γά­νω­ση της κοι­νω­νί­ας με στό­χο τη συμ­με­το­χή στη παρα­γω­γι­κή δια­δι­κα­σία και τη μεί­ω­ση του κόστους των συναλ­λα­γών που είναι αξί­ω­μα της Κοι­νω­νι­κής οικο­νο­μί­ας. Έτσι στο βαθ­μό που η ρομπο­τι­κή και αυτο­μα­το­ποί­η­ση εξα­φα­νί­ζει μεγά­λα κομ­μά­τια της μισθω­τής εργα­σί­ας, από την άλλη πλευ­ρά έχου­με τις νέες τεχνο­λο­γί­ες στην ενέρ­γεια και την επι­κοι­νω­νία που διευ­κο­λύ­νουν την ορι­ζό­ντια συνερ­γα­σία και την απο­κε­ντρω­μέ­νη παρα­γω­γή και τοπι­κή αυτάρκεια.

Με αυτό πνεύ­μα και πρω­τα­γω­νι­στές τις ομο­σπον­δί­ες Συλ­λό­γων, τις ενώ­σεις Παρα­γω­γών –κατα­να­λω­τών η εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση είναι τα δίκτυα συνερ­γα­σί­ας στη δια­κί­νη­ση προιό­ντων, χωρίς μεσά­ζο­ντες αλλά και στην ψυχα­γω­γία και τον πολι­τι­σμό χωρίς Μεσάζοντες.

Αγο­ρά τοπι­κών προ­ϊ­ό­ντων απευ­θεί­ας από το παραγωγό

Αγο­ρά προ­ϊ­ό­ντων από Κοι­νω­νι­κές επι­χει­ρή­σεις και συνεταιρισμούς

Στό­χος η δημιουρ­γία μια μεγά­λης ηλε­κτρο­νι­κής αγο­ράς άμε­σης από­δο­σης, με μακρο­πρό­θε­σμο στό­χο μια διαρ­κή έκθε­ση τοπι­κών προ­ϊ­ό­ντων στα αστι­κά κέντρα.

ΓΙΑ ΤΗ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ ΥΓΕΙΑΣ

Το 2010 απο­κα­λύ­φθη­κε στη χώρα μας ότι, ένα μεγά­λο μέρος της συνο­λι­κής φαρ­μα­κευ­τι­κής δαπά­νης γινό­ταν σπα­τά­λη από το όλο σύστη­μα του φαρ­μά­κου η εξυ­πη­ρε­τού­σε την δια­φθο­ρά. Συχνά πυκνά μαθαί­νου­με από τα μέσα επι­κοι­νω­νί­ας την απα­ρά­δε­κτες ελλεί­ψεις σε θέμα­τα περί­θαλ­ψης αλλά και φαι­νό­με­να κερ­δο­σκο­πί­ας στο χώρο της υγεί­ας. Όλα αυτά τα γεγο­νό­τα φανε­ρώ­νουν ότι το κρα­τι­κό σύστη­μα υγεί­ας αλλά και η ελεύ­θε­ρη αγο­ρά δεν μπο­ρούν να καλύ­ψουν πλή­ρως τις ανά­γκες του πλη­θυ­σμού και ιδιαί­τε­ρα τις πιο αδύ­να­μες ομά­δες της κοι­νω­νί­ας. Από αυτά τα δεδο­μέ­να ξεπη­δά­ει η ανά­γκη για την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία στο τομέα υγεί­ας που φυσι­κά δεν είναι μόνο τα κοι­νω­νι­κά ιατρεία που δημιουρ­γού­νται, αλλά ένας ολό­κλη­ρος χώρος με προ­λη­πτι­κές δομές υγεί­ας και αλλη­λο­α­σφα­λι­στι­κά ταμεία. Μια προ­ϋ­πό­θε­ση για ανα­πτυ­χθεί ο τρί­τος τομέ­ας στην υγεία είναι να παρα­χω­ρη­θούν δημό­σια κτί­ρια και υπο­δο­μές που δεν λει­τουρ­γούν σε αντί­στοι­χες κοι­νω­νι­κές επιχειρήσεις.

ΠΕΣΚΟ: τηλ.2108813760 Mail: inmeko@otenet.gr

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ανα­γκαία συν­θή­κη για τον πολι­τι­σμό και τον εναλ­λα­κτι­κό του­ρι­σμό για­τί μέσα από αυτή τη σχέ­ση μπο­ρεί να αξιο­ποι­η­θεί το κοι­νω­νι­κό κεφά­λαιο και η συλ­λο­γι­κή δημιουρ­γία της κοι­νό­τη­τας. Το περι­βάλ­λον της κοι­νό­τη­τας είναι που λει­τουρ­γεί ως οικο­σύ­στη­μα του τοπι­κού πολιτισμού.

Κι αυτό το περι­βάλ­λον είναι που δια­τα­ρά­χθη­κε και εν πολ­λοίς απαλ­λο­τριώ­θη­κε από το μεγά­λο κύμα της εσω­τε­ρι­κής και εξω­τε­ρι­κής μετα­νά­στευ­σης. Αλλά και από την κυριαρ­χία του βιο­μη­χα­νι­κού ένα­ντι του τοπι­κού πολι­τι­σμού. Αυτό είχε ως συνέ­πεια όχι μόνο την αδρα­νο­ποί­η­ση της τοπι­κής κοι­νό­τη­τας αλλά και το μαρα­σμό της υπαί­θρου και αδρα­νο­ποί­η­ση των πολι­τι­στι­κών πόρων της παρά­δο­σης. Σήμε­ρα οι νέες τεχνο­λο­γί­ες και το δια­δί­κτυο ευνο­ούν την ορι­ζό­ντια οργά­νω­ση και δικτύ­ω­ση και την τοπικότητα.

Ωστό­σο, ο τοπι­κός Πολι­τι­σμός και η κοι­νό­τη­τα είναι ακό­μη ζητού­με­νο για να παρα­μεί­νουν οι νέοι στο τόπο τους. Ταυ­τό­χρο­να ο τοπι­κός Πολι­τι­σμός είναι πάνω στο οποίο μπο­ρεί να στη­ρι­χθεί ο εναλ­λα­κτι­κός του­ρι­σμός- αγρο­του­ρι­σμός-οικο­του­ρι­σμός. Τα στοι­χεία της παρά­δο­σης και το περι­βάλ­λον της προ­βιο­μη­χα­νι­κής επο­χής είναι εκεί­να που προ­σελ­κύ­ουν περισ­σό­τε­ρο τον επι­σκέ­πτη σε μια περιο­χή και αυτά τα στοι­χεία συλ­λο­γι­κής δημιουρ­γί­ας και κουλτούρας .

Σε αντί­θε­ση μάλι­στα με τον βιο­μη­χα­νι­κό τυπο­ποι­η­μέ­νο πολι­τι­σμό που κυριαρ­χεί στην αγο­ρά. Αυτά τα στοι­χεία σήμε­ρα δεν μπο­ρεί να είναι λει­τουρ­γι­κά χωρίς την τοπι­κή πολι­τι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα των τοπι­κών κοινοτήτων.

Ασφα­λώς η φολ­κλο­ρι­κή χρή­ση της παρά­δο­σης που προ­βάλ­λε­ται για του­ρι­στι­κούς λόγους δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει το κενό της κοι­νό­τη­τας που δημιουρ­γεί πολιτιστικά.

Η ανά­γκη μετα­σχη­μα­τι­σμού των πόρων της πολι­τι­στι­κής αγρο­τι­κής κλη­ρο­νο­μιάς σε λει­τουρ­γι­κό σύγ­χρο­νο πολι­τι­στι­κό προ­ϊ­όν, για να βιω­θεί και να ανα­πα­ρα­χθεί ως κοι­νω­νι­κή εμπει­ρία χρειά­ζε­ται συλ­λο­γι­κή εθε­λο­ντι­κή αφύ­πνι­ση και δρά­ση μη κερ­δο­σκο­πι­κού χαρα­κτή­ρα για να υπάρ­ξει. Είναι ανά­γκη οι τοπι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες να συμπρά­ξουν για την ανα­γέν­νη­ση της κοι­νό­τη­τας και τοπι­κού λαϊ­κού πολιτισμού.

Να αυτο­δια­χει­ρι­στούν τις κοι­νω­νι­κές εκδη­λώ­σεις ‚τα πανη­γύ­ρια τους τις γιορ­τές τους και την ψυχα­γω­γία τους χωρίς μεσάζοντες.

Αυτά που θαυ­μά­ζουν οι του­ρί­στες ως μέρος της πολι­τι­στι­κής και φυσι­κής κλη­ρο­νο­μιάς ενός τόπου δεν φτιά­χτη­καν με προ­ο­ρι­σμό τους του­ρί­στες. Η αρχι­τε­κτο­νι­κή και φυσι­κή κλη­ρο­νο­μιά, κάστρα, μονα­στή­ρια, έργα τέχνης, δημο­τι­κή μου­σι­κή, χοροί κ.τλ έγι­ναν για τις ανά­γκες των κατοί­κων τις αισθη­τι­κές τους αξί­ες ανά τους αιώ­νες και με αυτό το σκε­πτι­κό πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί και η δημιουρ­γία της σύγ­χρο­νης πολι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας του τόπου. Ως συνο­λι­κό και συλ­λο­γι­κό έργο που αφο­ρά πρώ­τι­στα την τοπι­κή κοινωνία.

Συνο­ψί­ζο­ντας τους ανα­γκαί­ους όρους, οι νέα τεχνο­λο­γί­ες και το δια­δί­κτυο ευνο­ούν την ανά­πτυ­ξη της κοι­νω­νι­κής της οικονομίας.

Οι προ­βλέ­ψεις για την Κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία είναι ότι μπο­ρεί εκτι­να­χθεί στο ένα 1/3 του συνό­λου της οικο­νο­μί­ας τα επό­με­να 20–30 χρό­νια. Κι αυτό θα συμ­βεί κατά ανά­γκη υπό δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Πρώ­τον όταν ο κόστος της ενέρ­γειας, της παρα­γω­γής και των επι­κοι­νω­νιών συνε­χί­σει να μειώ­νε­ται στο ελά­χι­στο. Όταν το δια­δί­κτυο επι­κοι­νω­νί­ας και το δια­δί­κτυο των πραγ­μά­των επι­δρά­σει ακό­μη πιο κατα­λυ­τι­κά σε μια σει­ρά βιο­μη­χα­νί­ες όπως έχει επι­δρά­σει σήμε­ρα στις μου­σι­κή βιο­μη­χα­νία, π.χ στη βιο­μη­χα­νία της εκπαί­δευ­σης της υγεί­ας, στις τρά­πε­ζες και τόσους άλλους τομείς. Και δεύ­τε­ρον όταν οι όλες οι συλ­λο­γι­κές οργα­νώ­σεις της κοι­νω­νί­ας το ρόλο του συλ­λο­γι­κού υπο­κει­μέ­νου της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας σε όλους τους τομείς που προ­α­να­φέ­ρα­με μέχρι τις τρά­πε­ζες και τα αλλη­λο­α­σφα­λι­στι­κά ταμεία.

Η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία πλέ­ον δεν είναι μια εφι­κτή ουτο­πία μεμο­νο­μέ­νων παρα­δειγ­μά­των. Το δυνα­μι­κό της γνώ­ρι­σμα είναι ότι συν­δυά­ζει το ΔΕΟΝ με το ΑΝΑΓΚΑΙΟ και το ΕΦΙΚΤΟ.

Το ΔΕΟΝ είναι η επάρ­κεια αγα­θών εν Ειρή­νη, η μεί­ω­ση των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των η οικο­λο­γία και προ­στα­σία της βιόσφαιρας 

Το ΑΝΑΓΚΑΙΟ είναι η Κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της τεχνο­λο­γί­ας στο τομέα της ενέρ­γειας αξιο­ποιώ­ντας την αστεί­ρευ­τη αφθο­νία του Ήλιου με ένα δια­δί­κτυο της ενέργειας.

Η Κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της γνώ­σης και βασι­κών αγα­θών επιβίωσης.

Ανα­γκαία επί­σης η εναλ­λα­κτι­κή δια­δι­κα­σία της εργα­σί­ας απέ­να­ντι στη βαθ­μιαία συρ­ρί­κνω­σης της μισθω­τής εργα­σί­ας λόγω υπε­ραυ­το­μα­το­ποί­η­σης της τεχνολογίας.

Ανα­γκαία η πρό­σβα­ση στα αγα­θά της αγρο­δια­τρο­φής χωρίς μεσαζοντες.

Το ΕΦΙΚΤΟ είναι πλέ­ον η διά­χυ­ση για την κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της γνώ­σης και η διεύ­ρυν­ση του κοι­νό­κτη­του χώρου μέσα από το διαδίκτυο.

Εφι­κτός ο δια­μοι­ρα­σμός της τεχνο­γνω­σί­ας της κουλ­τού­ρας και του πολιτισμού.

Τέλος είναι εφι­κτός εν γένει ο στό­χος μέσα σε λίγα χρό­νια η κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία να αγγί­ξει το 1/3 του συνό­λου της Οικο­νο­μί­ας και να την απαλ­λά­ξει από μορ­φές κοι­νω­νι­κής βαρβαρότητας .

Για το ενη­με­ρω­τι­κό υλι­κό ΠΕΣΚΟ: τηλ.2108813760 Mail: inmeko@otenet.gr

Βρεί­τε μας και στις σχε­τι­κές σελί­δες μας στο Facebook:
Η Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία σήμερα
Η Πολι­τι­κή σήμερα
Η Κοι­νω­νι­κή Οικο­νο­μία σήμερα

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων