Η ιέρεια των κρουστών στην Αθήνα

Αν και μόνι­μος κάτοι­κος μιας από τις τεχνο­λο­γι­κές πρω­τεύ­ου­σες του κόσμου, η Μιντό­ρι Τακά­ντα δεί­χνει μια απρό­σμε­νη απρο­θυ­μία να ενσω­μα­τώ­σει σύγ­χρο­νες τεχνο­λο­γί­ες στη δου­λειά της. Προ­τι­μά, αντί­θε­τα, να αντλεί επιρ­ρο­ές από τις μου­σι­κές του κόσμου και να αυτο­σχε­διά­ζει με παρα­δο­σια­κά όργα­να, όπως διά­φο­ρες παραλ­λα­γές του ξυλό­φω­νου και της μαρί­μπα, και ενί­ο­τε μετα­τρέ­πει σε όργα­να ετε­ρό­κλη­τα αντι­κεί­με­να, από μπου­κά­λια και κου­βά­δες μέχρι γλυ­πτά. Υπάρ­χει, λοι­πόν, μια ελα­φρώς ειρω­νι­κή διά­στα­ση στο γεγο­νός ότι το έργο της έλα­βε τη δέου­σα προ­σο­χή χάρη στην ανα­κά­λυ­ψή του από τους χρή­στες YouTube, πάνω από δύο δεκα­ε­τί­ες μετά την κυκλο­φο­ρία του εμβλη­μα­τι­κού άλμπουμ της «Through the looking glass», που ηχο­γρα­φή­θη­κε σε διά­στη­μα μόλις δύο ημε­ρών το 1983.

Ξαφ­νι­κά, οι εν πολ­λοίς αγνοη­μέ­νες συν­θέ­σεις της έγι­ναν ανάρ­πα­στες και τελι­κά ο εξα­ντλη­μέ­νος δίσκος κυκλο­φό­ρη­σε εκ νέου το 2017. Αλλά η μεγα­λύ­τε­ρη ειρω­νεία έγκει­ται στο γεγο­νός ότι οι νεό­τε­ροι θαυ­μα­στές της θεω­ρούν πως οι υπνω­τι­στι­κές συν­θέ­σεις της δημιουρ­γή­θη­καν με τη βοή­θεια ηλε­κτρο­νι­κών υπο­λο­γι­στών. «Πολ­λοί νομί­ζουν ότι η μου­σι­κή μου δημιουρ­γεί­ται με τεχνο­λο­γία, αλλά στ’ αλή­θεια τα σόλο μου απο­τε­λού­νται απο­κλει­στι­κά από ακου­στι­κούς ήχους», είπε στην «Κ» η Για­πω­νέ­ζα καλ­λι­τέ­χνις εν όψει της εμφά­νι­σής της στην Αθήνα.

Καμία παρερ­μη­νεία δεν φαί­νε­ται να πτο­εί την πρω­το­πό­ρο μου­σι­κό, η οποία πλέ­ον συγκα­τα­λέ­γε­ται στις σημα­ντι­κό­τε­ρες παί­κτριες κρου­στών παγκο­σμί­ως. Εχο­ντας συνη­θί­σει να κερ­δί­ζει τα προς το ζην από τη διδα­σκα­λία στο Πανε­πι­στή­μιο Τεχνών του Τόκιο και τη δου­λειά της για το θέα­τρο, δεν επεν­δύ­ει πολύ χρό­νο στην ηχο­γρά­φη­ση νέων δίσκων. Τα τελευ­ταία χρό­νια, ωστό­σο, δέχε­ται συστη­μα­τι­κά προ­σκλή­σεις να εμφα­νι­στεί σε σημα­ντι­κά φεστι­βάλ και μου­σι­κές σκη­νές ανά τον κόσμο. «Καμιά φορά, ανα­ρω­τιέ­μαι πώς θα ήταν αν η επι­τυ­χία είχε έρθει λίγο νωρί­τε­ρα, όταν ήμουν νεό­τε­ρη», παρα­δέ­χε­ται. Η δήλω­σή της δεν κρύ­βει κάποιο ίχνος πικρί­ας, αφού η 67χρονη μου­σι­κός και συν­θέ­τρια είναι πεπει­σμέ­νη ότι ακό­μα και τα εμπό­δια, που συνά­ντη­σε στη δια­δρο­μή της, απο­τε­λού­σαν μέρος της απο­στο­λής της.

Κόρη μιας δασκά­λας πιά­νου και ενός καθη­γη­τή αγγλι­κών, η Μιντό­ρι Τακά­ντα αρχι­κά αφο­σιώ­θη­κε στη μελέ­τη της κλα­σι­κής (δυτι­κής) μου­σι­κής και όλα έδει­χναν ότι θα είχε λαμπρή στα­διο­δρο­μία, όμως αμέ­σως μετά το ντε­μπού­το της με τη Φιλαρ­μο­νι­κή του Βερο­λί­νου απο­φά­σι­σε να αλλά­ξει πορεία. Ανα­ζη­τώ­ντας τις ρυθ­μι­κές «ρίζες» του μινι­μα­λι­σμού συν­θε­τών όπως ο Στιβ Ράιχ, ανα­κά­λυ­ψε την αφρι­κα­νι­κή μου­σι­κή και τη χρη­σι­μο­ποί­η­σε ως βάση για τους πει­ρα­μα­τι­σμούς της, εντάσ­σο­ντας στη δου­λειά της στοι­χεία από την κορε­α­τι­κή, την ιαπω­νι­κή και τη δυτι­κή παρά­δο­ση. «Μελέ­τη­σα τη δομή δια­φο­ρε­τι­κών μου­σι­κών ειδών και έμα­θα για τη σημα­σία των χρω­μα­τι­σμών παί­ζο­ντας με παρα­δο­σια­κούς οργα­νο­παί­κτες», ανα­φέ­ρει. Στη συνέ­χεια, ανέ­πτυ­ξε ένα πολύ προ­σω­πι­κό ιδί­ω­μα, που ξεφεύ­γει από τα στε­νά όρια οποιασ­δή­πο­τε παρά­δο­σης. Το 1993, είχε την ευκαι­ρία να παί­ξει κρου­στά στο αρχαίο στά­διο των Δελ­φών, συμ­με­τέ­χο­ντας στη Θεα­τρι­κή Ολυμπιάδα.

Τον περα­σμέ­νο Αύγου­στο, η διε­θνούς φήμης συν­θέ­τρια εξέ­πλη­ξε τους θαυ­μα­στές της, παρου­σιά­ζο­ντας έναν και­νούρ­γιο δίσκο ύστε­ρα από «κενό» σχε­δόν 20 χρό­νων. Πρό­κει­ται, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, για ένα μου­σι­κό βίντεο εμπνευ­σμέ­νο από έναν αφρι­κα­νι­κό μύθο, το οποίο τιτλο­φο­ρεί­ται «Le Renard Bleu» και απο­τε­λεί καρ­πό της συνερ­γα­σί­ας της με την ιρα­νο­αι­γυ­πτια­κής κατα­γω­γής καλ­λι­τέ­χνι­δα Lafawndah. «Η αφρι­κα­νι­κή μυθο­λο­γία απο­τε­λεί στα­θε­ρή πηγή έμπνευ­σης στη δου­λειά μου», εξη­γεί. «Το έργο απο­τε­λεί­ται από τρία μέρη. Το ένα εστιά­ζει στη θεϊ­κή σφαί­ρα, το δεύ­τε­ρο συμ­βο­λί­ζει την ελπί­δα του ανθρώ­που και το τρί­το κατα­πιά­νε­ται με τη ζωή πάνω στη Γη».

Η Μιντό­ρι Τακά­ντα εμφα­νί­ζε­ται στον Φιλο­λο­γι­κό Σύλ­λο­γο «Παρ­νασ­σός» στις 2 Ιουνίου.

Πηγή kathimerini.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -