- Διαφήμιση -

Ζωγράφου: Ιστορική αναδρομή

Η ιστο­ρία της περιο­χής Ζωγρά­φου ξεκι­νά­ει από την αρχαιό­τη­τα, όπου βρι­σκό­ταν ο δήμος Ποτα­μού. Το 1832, ξεκί­νη­σε η κατοί­κη­ση της περιο­χής με την απε­λευ­θέ­ρω­ση της Αθή­νας από τους Τούρ­κους. Εκεί­νη την επο­χή ο ηγού­με­νος της Ι.Μονής Πετρά­κη, ο Χαν­τζη­παρ­θέ­νης Πετρά­κης αγό­ρα­σε από τον πασά των Αθη­νών χιλιά­δες στρέμ­μα­τα γης στη σημε­ρι­νή περιο­χή του Ζωγρά­φου, καθώς και στην υπό­λοι­πη Αθήνα.

Εν συνε­χεία η περιου­σία πήγε στους κλη­ρο­νό­μους του. Αυτοί το 1928 διέ­νει­μαν μετα­ξύ τους την μεί­ζο­να περιο­χή Ζωγρά­φου σε οικό­πε­δα. Περί­που 600 στρέμ­μα­τα γης στο σημε­ρι­νό Τέρ­μα του Νέου Ζωγρά­φου έμει­ναν αδια­νέ­μη­τα. Τα απο­μει­νά­ρια του κελιού του Χαν­τζη­παρ­θέ­νη Πετρά­κη βρί­σκο­νται σήμε­ρα στον χώρο μετα­ξύ των οδών Γεωρ­γί­ου Ζωγρά­φου, Πλα­στή­ρα, Ιοκά­στης, Παξών και Γρ. Αυξεντίου.

Το 1902, ο Ιωάν­νης Ζωγρά­φος, βου­λευ­τής στο κόμ­μα του Θεό­δω­ρου Δηλι­γιάν­νη, αγό­ρα­σε μια μεγά­λη έκτα­ση από τη χήρα Βουρ­νά­ζου και στη συνέ­χεια τη ρυμο­τό­μη­σε σε οικό­πε­δα, τα οποία που­λού­σε με δόσεις 112 δρχ. το μήνα. Ο Ιωάν­νης Ζωγρά­φος κρά­τη­σε μόνο ένα τμή­μα στο σημείο συνά­ντη­σης των σημε­ρι­νών λεω­φό­ρων Αλ. Παπά­γου και Γ. Ζωγρά­φου. Τα πρώ­τα σπί­τια άρχι­σαν να κτί­ζο­νται στα κτή­μα­τα του «Ζωγρά­φου» το 1919. Δέκα χρό­νια μετά αριθ­μού­σαν 100. Από εκεί­νους τους πρώ­τους οικι­στές φτιά­χτη­κε και ο πρώ­τος ξύλι­νος ναΐ­σκος προς τιμή του Αγί­ου Θερά­πο­ντα, που σήμε­ρα είναι ο επι­βλη­τι­κό­τε­ρος στη περιο­χή. Εκτός των Ζωγρα­φαί­ων υπήρ­χαν κι άλλοι μεγά­λοι κτη­μα­τί­ες της περιο­χής (όπως Πετρά­κη­δες, Στα­μα­το­που­λαί­οι, Αργυ­ρο­που­λαί­οι κ.ά), που είχαν αγο­ρά­σει ένα από τα καλύ­τε­ρα κομ­μά­τια της Αθή­νας, με ωραίο κλί­μα και πολύ κοντά στην Αθή­να. Η νότια πλευ­ρά του Ζωγρά­φου ήταν το άλλο­τε ρέμα του Χου­σε­ΐν μπέη, στη βόρεια πλευ­ρά του οποί­ου είχε κτι­σθεί το θερα­πευ­τή­ριο του Συγ­γρού. Αυτό το ρέμα καλύ­φθη­κε στις αρχές του 1960 επί Βασι­λέ­ως Παύλου.

Το 1945 η κλη­ρο­νό­μος Πετρά­κη, Σοφία Κορο­μη­λά αφή­νει στην Ι. Μονή Καλο­γραιών Καλα­μά­τας όλη την περιου­σία της επει­δή την γηρο­κό­μη­σαν οι μονα­χές. Ανά­με­σα στην περιου­σία που άφη­σε βρί­σκο­νται και πολ­λά στρέμ­μα­τα γης στο τέρ­μα του Νέου Ζωγρά­φου. Η Ι. Μονή δώρη­σε την ακί­νη­τη αυτή περιου­σία στην Ι. Αρχιε­πι­σκο­πή Αθη­νών το 2005 υπό τον όρο να κτι­στεί εκεί ο τρι­συ­πό­στα­τος Ιερός Ναός των “Αγί­ων Ραφα­ήλ, Νικο­λά­ου, Ειρή­νης, Βαρ­βά­ρας και Παρα­σκευ­ής” από τον σύλ­λο­γο ανέ­γερ­σης του εν λόγω Ι. Ναού και ανά­πλα­σης της γύρω περιο­χής Ζωγράφου.

Οι σημε­ρι­νές περιο­χές: Άνω Ιλί­σια, Γου­δή και Ζωγρά­φου ονο­μα­ζό­ντου­σαν παλιά «Κου­πό­νια» ή «Καπού­νια». Κατά ορι­σμέ­νους θεω­ρή­θη­κε ότι η ονο­μα­σία της περιο­χής με το τοπω­νύ­μιο Κου­πό­νια ή Καπό­νια πρέ­πει να έγι­νε με τη μοι­ρα­σιά των κτη­μά­των του Υμητ­τού (ανα­το­λι­κά και δυτι­κά από τους Τούρ­κους το έτος 1793), όπου κάθε Οθω­μα­νός έπαιρ­νε από 6 λαχί­δια (κου­πό­νια αλλιώς). Αυτή όμως η εκδο­χή της ονο­μα­σί­ας δεν ευστα­θεί από τα ιστο­ρι­κά στοι­χεία, σύμ­φω­να με τα οποία, η έκτα­ση του σημε­ρι­νού Νέου Ζωγρά­φου ανή­κε εξ ολο­κλή­ρου στον πασά των Αθη­νών. Πιθα­νό­τε­ρη είναι η ακό­λου­θη ερμηνεία.

Σύμ­φω­να με την ερμη­νεία αυτή, την αρχι­κή ονο­μα­σία που ήταν Καμπού­νια, την έδω­σαν προ­φα­νώς στην περιο­χή οι ναυ­τι­κοί από τα νησιά του Αργο­σα­ρω­νι­κού, επει­δή η μορ­φο­λο­γία του εδά­φους τους θύμι­ζε τη φουρ­του­νια­σμέ­νη θάλασ­σα, όταν το καμπού­νι του πλοί­ου τους ανε­βο­κα­τέ­βαι­νε στα κύματα.

Η περιο­χή ανή­κε διοι­κη­τι­κά στον Δήμο Αθη­ναί­ων, του οποί­ου πρώ­τος Δήμαρ­χος ήταν ο Ανάρ­γυ­ρος Πετρά­κης, κλη­ρο­νό­μος του μονα­χού Χαν­τζη­παρ­θέ­νη Πετρά­κη, αρχι­κού ιδιο­κτή­τη της περιο­χής. Το 1929 η περιο­χή Ζωγρά­φου έγι­νε κοι­νό­τη­τα με πρώ­το πρό­ε­δρο τον γιο του Ιωάν­νη Ζωγρά­φου, τον Σωτή­ριο Ζωγράφο.

Το 1930 ο πρω­θυ­πουρ­γός Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος θεμε­λιώ­νει το 1ο Δημο­τι­κό σχο­λείο (το Ζωγρά­φειο), στην ίδια θέση που βρί­σκο­νται σήμε­ρα τα Δημο­τι­κά σχο­λεία απέ­να­ντι από τον Ναό του Αγ. Θερά­πο­ντα. Μια από τις αίθου­σες του σχο­λεί­ου ήταν και τα γρα­φεία της νεο­σύ­στα­της κοι­νό­τη­τας Ζωγράφου.

Η Βίλα Ζωγράφου

Σιγά – σιγά η κοι­νό­τη­τα Ζωγρά­φου μεγα­λώ­νει και στα όρια της κοι­νό­τη­τας, εκτός από τις περιο­χές Ζωγρά­φου και Γου­δή, συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται τα Κου­πό­νια και η περιο­χή του φυτω­ρί­ου του Υπουρ­γεί­ου Γεωρ­γί­ας τα σημε­ρι­νά “Άνω Ιλί­σια”. Πολ­λές ωραιό­τα­τες βίλες που σώζο­νται ακό­μα και σήμε­ρα αρχί­ζουν να κτί­ζο­νται. Η βίλα του Κώστα Ζωγρά­φου, σήμε­ρα Αυτο­δια­χει­ρι­ζό­με­νος κοι­νω­νι­κός χώρος (Βίλα Ζωγρά­φου), η βίλα Βονα­πάρ­τη που στε­γά­ζει το Συμ­βου­λευ­τι­κό Κέντρο Οικο­γε­νειών του Δήμου, η βίλα Βου­τυ­ρά, σήμε­ρα Πνευ­μα­τι­κό Κέντρο. Επί­σης η οικία Γεωρ­γί­ου Γου­να­ρό­που­λου, σήμε­ρα Μου­σείο και Πινακοθήκη.

Την ίδια επο­χή ιδρύ­θη­κε ο πρώ­τος ποδο­σφαι­ρι­κός σύλ­λο­γος, με την επω­νυ­μία “Ένω­ση Ζωγρά­φου”. Το γήπε­δό του, βρι­σκό­ταν μετα­ξύ των σημε­ρι­νών οδών Ξηρο­γιάν­νη, Αλ. Παπά­γου, Γ. Παπαν­δρέ­ου και Δαβά­κη Πίνδου.

Στα Κου­πό­νια εγκα­τα­στά­θη­κε και το πρώ­το αστυ­νο­μι­κό τμή­μα. Άρχι­σε να λει­τουρ­γεί ο πρώ­τος υπαί­θριος κινη­μα­το­γρά­φος “ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ”, στη θέση της σημε­ρι­νής πλα­τεί­ας Δ. Αλε­ξαν­δρή (Γαρ­δέ­νια).

Το 1947 η κοι­νό­τη­τα Ζωγρά­φου ανα­κη­ρύ­χθη­κε Δήμος, στον οποίο περι­λαμ­βά­νο­νταν οι συνοι­κί­ες Γου­δή, τα Άνω Ιλί­σια (πρώ­ην Κου­πό­νια ή Καπό­νια), τα Ιλί­σια, παρά την κοί­τη του ποτα­μού Ιλι­σού που ξεκί­να­γε από την Αγία Ελε­ού­σα, στη σημε­ρι­νή συνοι­κία της Πανεπιστημιούπολης.

Οδός Ιλισίων

Το 1965 παρα­χω­ρού­νται από το Ελλη­νι­κό Δημό­σιο 1100 περί­που στρέμ­μα­τα δασι­κής έκτα­σης στο Πανε­πι­στή­μιο Αθη­νών. Αυτό το γεγο­νός είναι σημα­ντι­κό καθό­τι στα­μα­τά κάθε δυνα­τό­τη­τα επέ­κτα­σης των ιδιο­κτη­σιών προς το δάσος του Υμητ­τού, αφού η τελευ­ταία ιδιο­κτη­σία είναι αυτή του Πανε­πι­στη­μί­ου Αθηνών.

Το 1975 εξε­λέ­γη Δήμαρ­χος Ζωγρά­φου ο Δημή­τρης Μπέ­ης. Στις επό­με­νες Δημο­τι­κές Εκλο­γές, που γίνα­νε το 1978, ο Μπέ­ης έθε­σε υπο­ψη­φιό­τη­τα για Δήμαρ­χος Αθη­ναί­ων και Δήμαρ­χος Ζωγρά­φου εξε­λέ­γη η Φωτει­νή Σακελ­λα­ρί­δου-Καμπυ­λαυ­κά. Αυτή ήταν η 1η και μονα­δι­κή μέχρι σήμε­ρα γυναί­κα Δήμαρ­χος στον συγκε­κρι­μέ­νο Δήμο και παρέ­μει­νε στο αξί­ω­μα αυτό για 20 ολό­κλη­ρα χρό­νια. Στις Δημο­τι­κές Εκλο­γές του 1998 έθε­σε για τελευ­ταία φορά υπο­ψη­φιό­τη­τα, καθώς ηττή­θη­κε από τον Ιωάν­νη Καζά­κο. Ο Καζά­κος ανέ­λα­βε καθή­κο­ντα για 1η φορά την Πρω­το­χρο­νιά του 1999 και εξε­λέ­γη άλλες 2 φορές. Στις Δημο­τι­κές Εκλο­γές του 2010 ηττή­θη­κε από τον Κων­στα­ντί­νο Καλ­λί­ρη, ο οποί­ος ήταν υπο­ψή­φιος και στις τωρι­νές Δημο­τι­κές Εκλο­γές. Στο 2ο γύρο θα ανα­με­τρη­θούν η Τίνα Καφα­τσά­κη-Βλά­χου και ο Πανα­γιώ­της Αγγελόπουλος.

Η τελευ­ταία σει­ρά ιδιο­κτη­σιών πριν το πανε­πι­στή­μιο Αθη­νών βρί­σκο­νται στην κορυ­φή λόφου και από το 2003, απο­τε­λούν την συνοι­κία “ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ”. Το 2003 είναι ορό­ση­μο της έναρ­ξης διερ­γα­σιών των κατοί­κων για αυτο­νό­μη­ση από τον Δήμο Ζωγρά­φου και για ίδρυ­ση Δήμου με την επω­νυ­μία “Δήμος Πετρά­κη”, που θα περι­λαμ­βά­νει όλες τις ανα­το­λι­κές περιο­χές του σημε­ρι­νού Δήμου Ζωγρά­φου. Οι λόγοι αυτο­νο­μί­ας είναι λόγοι ιστο­ρι­κοί και οικο­νο­μι­κοί και πρω­το­στα­τούν στην κίνη­ση αυτή, ακα­δη­μαϊ­κοί και γενι­κά άτο­μα των γραμ­μά­των και των τεχνών.

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

Πηγή el.wikipedia.org
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων