Η απίστευτη ιστορία με την κόρη της Δούκισσας στην Πεντέλη

Η Σοφί ντε Μαρ­μπουά Λεμπρέν, γνω­στή ως Δού­κισ­σα της Πλα­κε­ντί­ας, υπήρ­ξε φιλελ­λη­νί­δα Αμε­ρι­κα­νο­γαλ­λί­δα, κόρη Γάλ­λου διπλω­μά­τη και σύζυ­γος του Δού­κα της Πλα­κε­ντί­ας (Πια­τσέν­τσα), πόλης στη βόρεια Ιτα­λία που είχε κατα­κτή­σει ο Ναπο­λέ­ων τον 18ο αιώ­να. Η δρά­ση της εστιά­στη­κε στην ενί­σχυ­ση του απε­λευ­θε­ρω­τι­κού αγώ­να των Ελλή­νων, με μεγά­λη οικο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή συνει­σφο­ρά κατά τα πρώ­τα χρό­νια εδραί­ω­σης του νεο­ελ­λη­νι­κού έθνους, εν μέσω πολι­τι­κών ταραχών.

Παρά την αντι­πα­λό­τη­τά της με πολ­λές από τις πολι­τι­κές φυσιο­γνω­μί­ες της επο­χής, πέρα­σε αρκε­τά χρό­νια της ζωής της στο Ναύ­πλιο, την Αθή­να, αλλά και την Πεντέ­λη, με πλη­θώ­ρα αρχι­τε­κτο­νι­κών κει­μη­λί­ων να κοσμούν ακό­μη και σήμε­ρα γωνιές της ελλη­νι­κής γης. Η συνει­σφο­ρά της επε­κτά­θη­κε στη Συνα­γω­γή της Χαλ­κί­δας και στην ολο­κλή­ρω­ση της δεύ­τε­ρης έκδο­σης των Χρο­νι­κών του Μεσολογγίου.

Μετά το χαμό της πολυα­γα­πη­μέ­νης της κόρης Ελί­ζας κατά την περιο­δεία της στην οθω­μα­νι­κή Ασία και την επι­στρο­φή της στην Αθή­να, πλη­θώ­ρα μαρ­τυ­ριών και μυθο­πλα­σί­ες άρχι­σαν να περι­βάλ­λουν την εκκε­ντρι­κή της προ­σω­πι­κό­τη­τα, καθι­στώ­ντας την παρου­σία της στην Πεντέ­λη κατά την επο­χή της δρά­σης των ληστών, μυστη­ριώ­δη και αινιγματική.

Το 1836 η Σοφία με την κόρη της ανα­χώ­ρη­σαν για μακρά περιο­δεία στην οθω­μα­νι­κή Ασία. Ένα χρό­νο αργό­τε­ρα, η κόρη της πέθα­νε από στη­θι­κό νόση­μα στη Βηρυττό.

Η Δού­κισ­σα δεν μπό­ρε­σε να ξεπε­ρά­σει το χαμό της κόρης της και βαλ­σά­μω­σε το κορ­μί της Ελί­ζας, με το οποίο επέ­στρε­ψε στην Αθή­να. Τοπο­θέ­τη­σε το άψυ­χο σώμα της στο υπό­γειο της προ­σω­ρι­νής κατοι­κί­ας της στην οδό Πει­ραιώς, το οποίο είχε μετα­τρέ­ψει σε παρεκ­κλή­σιο, έχο­ντας υπ’ όψη να το θάψει σε μεγα­λο­πρε­πή Ναό που σκό­πευε να κτί­σει στην Πεντέλη.

Ένα βρά­δυ του Δεκεμ­βρί­ου του 1847, εκδη­λώ­θη­κε μεγά­λη πυρ­κα­γιά στο αρχο­ντι­κό και η μολύ­βδι­νη λάρ­να­κα, όπου δια­τη­ρού­σε η Δού­κισ­σα το λεί­ψα­νο της νεκρής κόρης της, αποτεφρώθηκε.

Η Δού­κισ­σα της Πλα­κε­ντί­ας απο­φά­σι­σε να χτί­σει ένα νέο ανά­κτο­ρο για να φιλο­ξε­νή­σει εκεί το άψυ­χο κορ­μί της κόρης της. Συνα­ντή­θη­κε με τον αρχι­τέ­κτο­να Στα­μά­τιο Κλε­άν­θη (1802 – 1862) και του είπε τα σχέ­διά της. Ζήτη­σε τη βοή­θειά του για να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει τα όνει­ρά της. Μέσα στο και­νούρ­γιο παλά­τι που θα έχτι­ζε, αντί ν’ ακού­γο­νται οι χαρού­με­νες φωνές της μονά­κρι­βης κόρης της, θα υπήρ­χε η αιώ­νια σιω­πή. Ο Κλε­άν­θης της πρό­τει­νε διά­φο­ρες περιο­χές της Αττι­κής, αλλά όταν βρέ­θη­καν στην Πεντέ­λη η Δού­κισ­σα έμει­νε έκπλη­κτη μπρο­στά στην ομορ­φιά του τοπίου.

Ένα χρό­νο μετά την κατα­στρο­φή του σπι­τιού της οδού Πει­ραιώς, το 1848, η Δού­κισ­σα της Πλα­κε­ντί­ας ανα­θέ­τει στο διά­ση­μο αρχι­τέ­κτο­να της οθω­νι­κής επο­χής και στε­νό φίλο της Κλε­άν­θη την ανέ­γερ­ση του μεγά­ρου της στην τότε οδό Κηφι­σί­ας (και σήμε­ρα λεω­φό­ρο Βασι­λίσ­σης Σοφί­ας), που η Δού­κισ­σα το ονό­μα­σε “Βίλα Ιλί­σια” (Villa Ilissia), για­τί γει­τό­νευε με τον Ιλισ­σό, με θέα προς το αττι­κό λεκα­νο­πέ­διο και τις κορυ­φές του Λυκαβηττού.

Το Μέγα­ρο αυτό της Δού­κισ­σας, ένα από τα πιο σημα­ντι­κά αρχι­τε­κτο­νή­μα­τα της επο­χής του Όθω­νος, απο­τε­λεί ένα από τα εξο­χό­τε­ρα έργα τέχνης του Κλε­άν­θη. Στο μέγα­ρο κατοί­κη­σε η Δού­κισ­σα της Πλα­κε­ντί­ας μέχρι το θάνα­τό της.

Η ίδια απε­βί­ω­σε το 1854 σε ηλι­κία 69 ετών, αφή­νο­ντας πίσω της μια σημα­ντι­κή ιστο­ρία στη συμ­βο­λή του φιλελ­λη­νι­σμού, καθώς και σημα­ντι­κά κει­μή­λια που κλη­ρο­δό­τη­σε στο Ελλη­νι­κό Δημό­σιο, πολ­λά από τα οποία δια­χει­ρί­στη­κε ο Γεώρ­γιος Σκουζές.

Το Μέγα­ρο αυτό της Δού­κισ­σας, ένα από τα πιο σημα­ντι­κά αρχι­τε­κτο­νή­μα­τα της επο­χής του Όθω­νος, απο­τε­λεί ένα από τα εξο­χό­τε­ρα έργα τέχνης του Κλε­άν­θη. Στο μέγα­ρο κατοί­κη­σε η Δού­κισ­σα της Πλα­κε­ντί­ας μέχρι το θάνα­τό της, το Μάιο του 1854. Έχει ταφεί σε αρχαιο­πρε­πή τάφο σε σχή­μα ναΐ­σκου, σε σχέ­δια του Στα­μά­τη Κλε­άν­θη, σε μικρή από­στα­ση από το μονα­στή­ρι της Πεντέλης.

Στο Μέγα­ρο Δού­κισ­σας της Πλα­κε­ντί­ας που κατα­σκευά­στη­κε το 1848, ως οικία της Δού­κισ­σας της Πλα­κε­ντί­ας στε­γά­ζε­ται σήμε­ρα το Βυζα­ντι­νό και Χρι­στια­νι­κό Μου­σείο. Από το 1914 που συστά­θη­κε έχει φθά­σει να φιλο­ξε­νεί περισ­σό­τε­ρα από 25.000 εκθέ­μα­τα με μονα­δι­κές συλ­λο­γές εικό­νων, γλυ­πτών, μικρο­τε­χνί­ας, τοι­χο­γρα­φιών, κερα­μι­κών, υφα­σμά­των, χει­ρο­γρά­φων αλλά και αντι­γρά­φων από τον 3ο αιώ­να μέχρι τον σύγχρονο.

Πηγή www.newsit.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -