Λίγα λόγια για την ιστορία των Σπετσών

Οι Σπέ­τσες έχουν σχή­μα ωοει­δές, περί­με­τρο ακτο­γραμ­μής 11 μιλί­ων, έκτα­ση 22,5 τ.χλμ. με μέγι­στο μήκος 4 μίλια και μέγι­στο πλά­τος 2,5 μίλια. Δια­σχί­ζε­ται από βου­νο­σει­ρές με υψη­λό­τε­ρη κορυ­φή τον Προ­φή­τη Ηλία (245μ.). Τα ακρω­τή­ρια της νήσου είναι: Το Σουρ­μπού­τι (ΒΑ.), το Κάβο — Φανά­ρι (Α.), ο Μαυ­ρό­κα­βος (ΝΑ.), το Ζάστα­νο (Ν.) και το Μπουρ­μπού­θι (ΒΔ.).

Το έδα­φος των Σπε­τσών είναι κυρί­ως πευ­κό­φυ­το, ενώ μεγά­λο μέρος του είναι καλ­λιερ­γή­σι­μο. Κύρια προ­ϊ­ό­ντα που παρά­γο­νται είναι ελιές, λάδι, δημη­τρια­κά, στα­φύ­λια, αμύ­γδα­λα, σύκα και λίγα κτη­νο­τρο­φι­κά προ­ϊ­ό­ντα. Το κλί­μα είναι δρο­σε­ρό και υγιει­νό και προ­σφέ­ρε­ται ως τόπος παρα­θε­ρι­σμού. Οι κάτοι­κοι επι­δί­δο­νται κυρί­ως στη ναυ­τι­λία και την αλιεία.

Άγαλ­μα της Μπου­μπου­λί­νας στις Σπέ­τσες

Πρω­τεύ­ου­σα είναι η ομώ­νυ­μη πόλη της νήσου που απο­τε­λεί Δήμο στον οποίο υπά­γο­νται οι συνοι­κι­σμοί: Αγία Παρα­σκευή, Άγιοι Ανάρ­γυ­ροι, Άγιοι Από­στο­λοι, Αδο­σί­δον, Βρέ­λον, Έλω­νας, Ζωγε­ρία, Λιγο­νέ­ρι, Παρα­πό­λα, Τζή­λα, η γυναι­κεία Μονή Αγί­ων Πάντων και η νησί­δα Σπε­τσο­πού­λα ιδιο­κτη­σί­ας της Οικο­γέ­νειας Νιάρ­χου. Με την εφαρ­μο­γή της νέας διοι­κη­τι­κής διαί­ρε­σης της χώρας κατά το Πρό­γραμ­μα Καλ­λι­κρά­της το 2011 ουδε­μία μετα­βο­λή επήλ­θε στο Δήμο, σύμ­φω­να με το άρθρο 1,§ 5.2.Γ αυτού

Ο Δήμος Σπε­τσών περι­λαμ­βά­νει το νησί των Σπε­τσών και τις κοντι­νές του νησί­δες. Συστά­θη­κε το 1934 προ­ήλ­θε από την ανα­γνώ­ρι­ση σε Δήμο της Κοι­νό­τη­τας Σπετσών.[1] Παρέ­μει­νε αμε­τά­βλη­τος στην συνέ­χεια και με την εφαρ­μο­γή του σχε­δί­ου Καπο­δί­στριας το 1997 αλλά και του σχε­δί­ου Καλ­λι­κρά­της το 2010.

Ιστορία

Το Αρχο­ντι­κό του Σωτή­ρη Ανάρ­γυ­ρου στις Σπέ­τσες

Στην αρχαιό­τη­τα ονο­μά­ζο­νταν “Πιτυό­νη­σος” και “Πιτυού­σα”. Το σημε­ρι­νό όνο­μά της πήρε από τους ναυ­τι­κούς του Μεσαί­ω­να Κατα­λα­νούς, Γενουά­τες και The mansion of Laskarina Bouboulina.Ενετούς. Οι Φρά­γκοι την απο­κα­λού­σαν “Ιζό­λα ντι Σπέ­σια” ή “Ιζό­λα ντι Σπέ­σια” (=αρω­μα­το­φό­ρος νήσος). Κατ΄ άλλη εκδο­χή το όνο­μα προ­ήλ­θε από το “Πέτσα” (Πετσιώ­τες) που φέρε­ται ως αρβα­νί­τι­κος γλωσ­σι­κός ανα­γραμ­μα­τι­σμός του αρχαί­ου ονό­μα­τος Πιτυού­σα.

Πορ­τρέ­το του Ιωάν­νη Κυρια­κού, μαχη­τή του Ελλη­νι­κού Αγώ­να Ανε­ξαρ­τη­σί­ας, από τις Σπέ­τσες.

Στην επο­χή της Φρα­γκο­κρα­τί­ας οι Σπέ­τσες περι­ήλ­θαν στους Ενε­τούς (1220–1460) και εξ αυτών στους Τούρ­κους. Τον 17ο αιώ­να ο πλη­θυ­σμός της ήταν κυρί­ως Αρβα­νί­τες Χρι­στια­νοί που είχαν εγκα­τα­στα­θεί από τον 15ο αιώ­να που αυξή­θη­κε στη συνέ­χεια με αποί­κους από Λακω­νία-Τσα­κω­νιά (Τυρό-Λεω­νί­διο), Αργο­λί­δα και Ερμιο­νί­δα που ακο­λού­θη­σαν νεό­τε­ρες εποι­κί­σεις τον 18ο αιώ­να. Ο αρχι­κός μεσαιω­νι­κός οικι­σμός ήταν βορειο­δυ­τι­κά της σημε­ρι­νής πόλης, σημε­ρι­νή θέση “Καστέ­λι” όπου υπήρ­χε ακρό­πο­λη επί λόφου (σημε­ρι­νή θέση ο ναός του Αγί­ου Βασι­λεί­ου).

Οι κάτοι­κοι των Σπε­τσών έλα­βαν μέρος στον Ρωσο­τουρ­κι­κό πόλε­μο (1770) και υπέ­στη­σαν μεγά­λη κατα­στρο­φή από τους Τούρ­κους. Μετά όμως 5 έτη (1774–1775) αμνη­στεύ­θη­καν από τους Τούρ­κους. Τότε οι κάτοι­κοι κατέ­βη­καν στην παρα­λία και έκτι­σαν την σημε­ρι­νή πόλη. Την φιλο­πα­τρία τους όμως οι Σπε­τσιώ­τες την έδει­ξαν και το 1790 όταν έσπευ­σαν να βοη­θή­σουν τον Λάμπρο Κατσώ­νη που για την πρά­ξη του αυτή υπέ­στη­σαν πάλι νέα κατα­στρο­φή από τους Τούρ­κους.

Επί Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρί­ας τα Σπε­τσιώ­τι­κα πλη­ρώ­μα­τα απο­κα­λού­νταν “Τζα­μου­τζα­λή­δες” ένα­ντι των Υδραί­ι­κων που απο­κα­λού­νταν “Σου­λου­τζα­λή­δες” που όμως ήταν λίαν περι­ζή­τη­τα ακό­μη και από τους Οθω­μα­νούς στό­λαρ­χους όπως και από τον Καρά-Αλή.

Αρμάτα

Χιλιά­δες επι­σκέ­πτες στις Σπέ­τσες για την ιστο­ρι­κή «Αρμά­τα»

Το 1822 ο Τουρ­κι­κός στό­λος κατευ­θύ­νε­ται προς τον Αργο­λι­κό κόλ­πο, με τελι­κό προ­ο­ρι­σμό το Ναύ­πλιο, σε μια ύστα­τη προ­σπά­θεια ανε­φο­δια­σμού του οχυ­ρού. Στις 8 Σεπτεμ­βρί­ου ο στό­λος εμφα­νί­ζε­ται ανα­το­λι­κά των Σπε­τσών, μετα­ξύ Σπε­τσο­πού­λας και Τρι­κε­ρί­ου και ο τρι­νή­σιος στό­λος των Σπε­τσών, της Ύδρας και των Ψαρών, υπό τον ναύ­αρ­χο Ανδρέα Μια­ού­λη, κινεί­ται προς αντι­με­τώ­πι­ση των Τούρ­κων.

Σύμ­φω­να με τον ιστο­ρι­κό Χατζηα­νάρ­γυ­ρο, στην ναυ­μα­χία που ακο­λού­θη­σε μετα­ξύ των δυο στό­λων, πήραν μέρος «140 και πλέ­ον» πλοία. Σε αυτήν την κρί­σι­μη στιγ­μή εμφα­νί­ζε­ται ο Σπε­τσιώ­της πυρ­πο­λη­τής Κοσμάς Μπαρ­μπά­τσης, ο οποί­ος κατα­φέρ­νει να εισέλ­θει στο κέντρο του τουρ­κι­κού σχη­μα­τι­σμού και να πυρ­πο­λή­σει την τουρ­κι­κή ναυαρ­χί­δα.

Η ηρω­ι­κή αυτή πρά­ξη του Σπε­τσιώ­τη ναυ­τι­κού είχε ως απο­τέ­λε­σμα την υπο­χώ­ρη­ση του τουρ­κι­κού στό­λου από τον Αργο­λι­κό κόλ­πο. Σε ανά­μνη­ση αυτού του ιστο­ρι­κού γεγο­νό­τος οι Σπε­τσιώ­τες έκτι­σαν την εκκλη­σία της Πανα­γί­ας της Αρμά­τας στην περιο­χή του φάρου των Σπε­τσών.

Πηγή pensionpanagiota.gr
Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων