- Διαφήμιση -

Η ιδανική γειτονιά: Απόψεις… στο τετράγωνο

Πώς φαντάζεστε την τέλεια γειτονιά; Ήσυχη, ανήσυχη, όμορφη, προσβάσιμη, ακριβή; Δέκα άνθρωποι της διπλανής πόρτας εξηγούν γιατί αγαπούν (ή γιατί μισούν) τη γειτονιά τους, και μας βοηθούν να φανταστούμε και να σχεδιάσουμε την ιδανική εκδοχή της.

της Ηρώς Κουνάδη

Τι κάνει μια γει­το­νιά ιδα­νι­κή; Όπως και σε οποια­δή­πο­τε άλλη ερώ­τη­ση που εμπε­ριέ­χει την λέξη «ιδα­νι­κή» (ιδα­νι­κή δου­λειά, ιδα­νι­κή σχέ­ση, ιδα­νι­κή από­δρα­ση από την καθη­με­ρι­νό­τη­τα και πάει λέγο­ντας) η απά­ντη­ση είναι μία: εξαρ­τά­ται ποιον ρωτάς. Ανα­λό­γως την ηλι­κία, τις καθη­με­ρι­νές συνή­θειες, τον χαρα­κτή­ρα και τον τρό­πο ζωής του καθε­νός, ο ένας ορι­σμός της ιδα­νι­κής γει­το­νιάς από τον άλλο μπο­ρεί να απέ­χουν τόσο όσο το Μετα­ξουρ­γείο με τα Μελίσ­σια, ή ο Πει­ραιάς με την Δροσιά.

Όταν μιλά­με για το μέρος όπου επι­στρέ­φεις σχε­δόν κάθε βρά­δυ, και στο οποίο ξυπνάς σχε­δόν κάθε πρωί, ο παρά­δει­σος του ενός μπο­ρεί να είναι ο εφιάλ­της του άλλου. Θέλε­τε, για παρά­δειγ­μα, μπα­ρά­κια σε από­στα­ση βημά­των από το κατώ­φλι του σπι­τιού σας, για να κατε­βαί­νε­τε για ποτό όπο­τε έχε­τε αϋπνί­ες, ή ησυ­χία και πρά­σι­νο για να παί­ζουν τα πιτσι­ρί­κια σας; Προ­τι­μά­τε μια μικρή γει­το­νιά όπου όλοι καλη­με­ρί­ζο­νται μετα­ξύ τους, ή ένα αστι­κό κέντρο όπου κανείς δεν ασχο­λεί­ται με το ποιος σας συνό­δευε και τι ώρα βγή­κα­τε από το σπί­τι σας;

Ρωτή­σα­με ανθρώ­πους δια­φο­ρε­τι­κών ηλι­κιών, με δια­φο­ρε­τι­κούς τρό­πους ζωής και δια­φο­ρε­τι­κά γού­στα, να μας εξη­γή­σουν για­τί η γει­το­νιά τους είναι ή δεν είναι ιδα­νι­κή, για­τί επέ­λε­ξαν να μεί­νουν εκεί ή για­τί θα ήθε­λαν να φύγουν. Και στη συνέ­χεια, προ­σπα­θή­σα­με να «χτί­σου­με» από την αρχή την δική μας, φαντα­στι­κή, ιδα­νι­κή γει­το­νιά, με όσο πιο αντι­κει­με­νι­κά κρι­τή­ρια γίνε­ται. Το αν τα κατα­φέ­ρα­με, θα μας το πεί­τε εσείς, στα σχό­λια, στο τέλος του κειμένου.

Μου αρέ­σει η γει­το­νιά μου γιατί…

- Μένω στου Γκύ­ζη, δεν είμαι Πανα­θη­ναϊ­κός, και δεν προ­τί­θε­μαι να φύγω από τη γει­το­νιά μου. Για­τί έχει νεραν­τζιές που μοσχο­βο­λούν την άνοι­ξη δίπλα απ’ το μπαλ­κό­νι μου. Για­τί η φουρ­νά­ρισ­σα απέ­να­ντι –που κάνει τα καλύ­τε­ρα γλυ­κά και κρα­τά ανοι­χτό τον φούρ­νο ως τις 22.00– έχει μάθει ότι μου αρέ­σει η πρα­λί­να. Για­τί μένουν αρκε­τοί Αφρι­κα­νοί στον δρό­μο μου, αλλά όλη η γει­το­νιά τους χαι­ρε­τά εγκάρ­δια, κι εκεί­νοι το ίδιο, κάτι που μου λέει πως δεν υπάρ­χουν Χρυ­σαυ­γί­τες ανά­με­σά μας. Για­τί από την ταρά­τσα μπο­ρώ να δω και τον Λυκα­βητ­τό και την Ακρό­πο­λη. Για­τί υπάρ­χει η αίσθη­ση της ήσυ­χης γει­το­νιάς, αλλά οι κεντρι­κές λεω­φό­ροι και το κέντρο βρί­σκο­νται μια ανά­σα μακριά –βρί­σκε­σαι στο κέντρο χωρίς να είσαι στο κέντρο. Και για­τί η τρε­λή της γει­το­νιάς, παρό­τι γκρι­νιά­ζω που με ξυπνά­ει κάθε βρά­δυ φωνά­ζο­ντας ότι θέλει άντρα, κατά βάθος με διασκεδάζει.
Γιάν­νης, 25, κάτοι­κος Γκύζη

— Μένω στη Ζέα, λίγο πιο πέρα από το Πασα­λι­μά­νι. Όταν ήμουν μικρή, ρωτού­σα την μητέ­ρα μου πώς γίνε­ται και μένει κόσμος μακριά από την θάλασ­σα. Καμιά φορά, ανα­ρω­τιέ­μαι ακό­μα. Τα πρω­ι­νά που φεύ­γω αγου­ρο­ξυ­πνη­μέ­νη και σκου­ντου­φλώ­ντας για την δου­λειά, ρίχνω μια κλε­φτή ματιά στο λαμπύ­ρι­σμα της θάλασ­σας, που είναι κάθε μέρα δια­φο­ρε­τι­κό, κι είμαι αυτο­μά­τως ο πιο ευτυ­χι­σμέ­νος άνθρω­πος του κόσμου. Αυτό δεν το αλλά­ζω με τίπο­τα. Αυτό και τα μπα­ρά­κια της μαρί­νας, την πολυ­κο­σμία, τη ζωντά­νια που υπάρ­χει έξω από την πόρ­τα μου, το γεγο­νός ότι μπο­ρείς να βρεις ό,τι θες ό,τι ώρα το θες. Δεν χρειά­ζε­ται ποτέ να ανη­συ­χώ αν ξεμεί­νω από τσι­γά­ρα στις 3.00 το χάρα­μα, Κυρια­κή προς Δευ­τέ­ρα. Για όλα αυτά, ανέ­χο­μαι και το πρό­βλη­μα του παρ­κα­ρί­σμα­τος, και την κίνη­ση, και το γεγο­νός ότι μένω μακριά από όλα.
Σταυ­ρού­λα, 32, κάτοι­κος Πειραιά

— Μένω στο «τριε­θνές» (σύνο­ρα Αθή­νας, Γαλα­τσί­ου, Νέας Ιωνί­ας), στη Λαμπρι­νή. Και είναι πολύ ωραία διό­τι: Η περιο­χή έχει καλή ρυμο­το­μία και (ναι, θαύ­μα!) τα πεζο­δρό­μια στις γει­το­νιές είναι δεν­δρο­φυ­τευ­μέ­να: οι μου­ριές κάνουν μεγά­λη δια­φο­ρά και εύγε στον Δήμαρ­χο Αθη­ναί­ων που κάπο­τε τις φύτε­ψε. Σε από­στα­ση βολής (5–10 λεπτά περ­πά­τη­μα) υπάρ­χουν δύο μεγά­λες και φρο­ντι­σμέ­νες πλα­τεί­ες. Είναι μια περιο­χή όπου είναι ευχά­ρι­στο να μετα­κι­νεί­σαι πεζή. Η αγο­ρά (από τρά­πε­ζες μέχρι σού­περ μάρ­κετ) είναι κοντά και μαζε­μέ­νη. Σε μισή ώρα έχεις κάνει τις δου­λειές για τα απα­ραί­τη­τα με πολ­λή άνε­ση. Σταθ­μός ηλε­κτρι­κού και μεγά­λοι οδι­κοί άξο­νες (Εθνι­κή οδός και Αττι­κή) επί­σης σε από­στα­ση βολής –δεν χρειά­ζε­ται παρα­πά­νω από 15 λεπτά για να φύγεις ή για να βρε­θείς στο κέντρο της Αθή­νας. Το άλσος Βεΐ­κου, που είναι πολύ ωραίο, είναι στα 5 λεπτά με το αυτο­κί­νη­το (με τα πόδια μισή ώρα γύρ­να και 3 χρό­νια πήγαι­νε, για­τί είναι ανη­φο­ρί­τσα και είμαι καπνι­στής). Τέλος, όταν έχουν απερ­γία οι υπη­ρε­σί­ες καθα­ριό­τη­τας του Δήμου Αθη­ναί­ων, μπο­ρείς να πετάς τα σκου­πί­δια σου στους κάδους των άλλων Δήμων (που είναι πολύ κοντά).
Χρή­στος, 41, κάτοι­κος Λαμπρινής

- Μένω στον Χολαρ­γό 42 χρό­νια, και δεν θα έφευ­γα από εδώ με τίπο­τα. Θέλω την ησυ­χία μου, θέλω να ξέρω τους γεί­το­νές μου και να λέμε μια καλη­μέ­ρα, θέλω να παρ­κά­ρω εύκο­λα, δεν θέλω πολυ­κο­σμία έξω από το σπί­τι μου. Αν θελή­σω πολυ­κο­σμία, παίρ­νω το μετρό και σε δέκα λεπτά είμαι στο κέντρο. Μου αρέ­σει που στην γει­το­νιά μου τα κτί­ρια έχουν από­στα­ση μετα­ξύ τους, που δεν είναι πολύ ψηλά –αν κι έχουν χτι­στεί πολ­λές πολυ­κα­τοι­κί­ες τελευ­ταία– και το βλέμ­μα μου δεν σκο­ντά­φτει σε τοίχους.
Γιώρ­γος, 42, κάτοι­κος Χολαργού

— H γει­το­νιά μου είναι και δεν είναι ιδα­νι­κή. Μένω στην Καλ­λι­θέα, λίγες παράλ­λη­λες από την Συγ­γρού και η αλή­θεια είναι πως βρί­σκο­μαι σε «στρα­τη­γι­κό σημείο». Τι εννοώ; Στα δύο βήμα­τα περ­νά­ει το 040 που πάει Σύνταγ­μα, σε δέκα λεπτά περ­πά­τη­μα βρί­σκο­μαι στον Ηλε­κτρι­κό του Ταύ­ρου και στον παράλ­λη­λο της οδού που μένω περ­νά­ει λεω­φο­ρείο για Συγ­γρού — Φιξ, οπό­τε μπο­ρείς να πεις πως έχω και σχε­τι­κά άμε­ση πρό­σβα­ση σε μετρό. Το Γκά­ζι και τα Πετρά­λω­να είναι λιγό­τε­ρο από δέκα λεπτά με το αυτο­κί­νη­το και η γει­το­νιά έχει τα πάντα: κάβα, κομ­μω­τή­ριο, μίνι μάρ­κετ (ανοι­κτό μέχρι τις 3–4 το πρωί), μανά­βι­κο, χασά­πι­κο, πιτσα­ρία, σου­βλα­τζί­δι­κα, γυμνα­στή­ριο, μοδί­στρα, λαϊ­κή λίγα στε­νά πιο πέρα, ιατρεία για οτι­δή­πο­τε, μαγα­ζί με είδη υπο­λο­γι­στών, κτλ. Μέχρι και κωλό­μπα­ρο — χαρ­το­παι­κτι­κή λέσχη έχει! Τα αρνη­τι­κά; Πάρ­κινγκ με το του­φέ­κι, πολ­λοί αλλο­δα­ποί οι οποί­οι αυξά­νο­νται διαρ­κώς όσο πέφτουν τα ενοί­κια και μπο­ρούν να γίνουν ενο­χλη­τι­κοί τα βρά­δια αν είσαι κοπέ­λα, μέτρια καθα­ριό­τη­τα δρό­μων — πεζο­δρο­μί­ων και η αίσθη­ση ότι “πνί­γε­σαι” από τις πολυ­κα­τοι­κί­ες και τα δεκά­δες παρ­κα­ρι­σμέ­να αυτο­κί­νη­τα. Αν πάντως μετα­κό­μι­ζα ποτέ, η γει­το­νιά μου σίγου­ρα θα μου λείψει.
Νικό­λας, 26, κάτοι­κος Καλλιθέας

— Αυτό που μου αρέ­σει περισ­σό­τε­ρο στα Μελίσ­σια, είναι οι εντυ­πω­σια­κές δημο­τι­κές παρο­χές: μετα­κο­μί­σα­με και τους τηλε­φω­νή­σα­με ότι χρεια­ζό­μα­στε κάδο έξω από το σπί­τι, και την επό­με­νη μέρα είχα­με κάδο έξω από το σπί­τι. Πήρα­με τηλέ­φω­νο όταν κάη­κε η λάμπα του δρό­μου, και ήρθαν την άλλη μέρα και την άλλα­ξαν. Έμε­να εντός των ορί­ων του Δήμου Αθη­ναί­ων πριν, και τα πράγ­μα­τα δεν λει­τουρ­γού­σαν καθό­λου έτσι. Επί­σης, μου αρέ­σει η από­στα­ση μετα­ξύ των κτι­ρί­ων, ότι το σπί­τι του απέ­να­ντι δεν ξεκι­νά στο ενά­μι­σι μέτρο από το μπαλ­κό­νι μου, και ότι είναι ήσυ­χη γει­το­νιά με πεζο­δρό­μια, βασι­κό κρι­τή­ριο αν έχεις πιτσιρίκια.
Δημή­τρης, 38, κάτοι­κος Μελισσιών

Δεν μου αρέ­σει η γει­το­νιά μου γιατί… 

- Επέ­λε­ξα να μεί­νω στη Νέα Σμύρ­νη, στα σύνο­ρα με το Παλαιό Φάλη­ρο, για να είμαι κοντά στους γονείς μου, που κρα­τά­νε τη μικρή. Θα ήθε­λα να φύγω για να μεί­νω σε μία γει­το­νιά με μονο­κα­τοι­κί­ες και αυλές και πεζό­δρο­μους. Η ιδα­νι­κή γει­το­νιά έχει απο­κλει­στι­κά μονο­κα­τοι­κί­ες με κήπους. Επί­σης, δεν μου αρέ­σει που τα πεζο­δρό­μια δεν είναι αρκε­τά φαρ­διά για να μπο­ρείς να περ­πα­τή­σεις άνε­τα με το καρο­τσά­κι, και ανα­γκά­ζε­σαι να κατε­βαί­νεις στον δρό­μο για να μην πέφτεις πάνω στα δέντρα. Δεν υπάρ­χει καλή σήμαν­ση στους δρό­μους και όλοι πάνε παντού ανά­πο­δα. Θα μπο­ρού­σε να έχει περισ­σό­τε­ρο πρά­σι­νο, το πάρ­κο να είναι πιο μεγά­λο, με περισ­σό­τε­ρα δέντρα. Και τέλος, η ιδα­νι­κή γει­το­νιά θα πρέ­πει οπωσ­δή­πο­τε να έχει στά­ση μετρό.
Έλε­να, 29, κάτοι­κος Νέας Σμύρνης 

- Μένω στο τιμη­μέ­νο Μετα­ξουρ­γείο, τα τελευ­ταία δεκα­πέ­ντε χρό­νια. Όποιος το ακού­ει αυτό ενθου­σιά­ζε­ται, για­τί είναι «μπο­έμ» και «κουλ» να μένεις σε μια γει­το­νιά με αυξη­μέ­νη εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα, ακού­γε­ται λίγο Ανα­το­λι­κό Βερο­λί­νο στους Αθη­ναί­ους hipster. Και σίγου­ρα, έχει και τα καλά του: η γει­το­νιά είναι όμορ­φη, έχει τέλειους πεζό­δρο­μους για να βολ­τά­ρεις όσο έχει φως, ωραία μαγα­ζά­κια για ποτό και φαγη­τό, κι αυτή την ατμό­σφαι­ρα βερο­λι­νέ­ζι­κης κουλ­τού­ρας. Από ένα σημείο και μετά, όμως, θέλεις να μπο­ρείς να γυρί­σεις σπί­τι με τα πόδια μια Δευ­τέ­ρα στις 4.00 το πρωί, χωρίς να φοβά­σαι μην σου βου­τή­ξουν την τσά­ντα στο δρό­μο, ή μην πατή­σεις σπα­σμέ­να γυα­λιά από τα ανοιγ­μέ­να αυτο­κί­νη­τα. Θέλεις λίγο περισ­σό­τε­ρο φως στους δρό­μους, θέλεις να μην βλέ­πεις τον παπ­πού στο απέ­να­ντι δια­μέ­ρι­σμα να μαρα­ζώ­νει μέρα-νύχτα μπρο­στά στην τηλε­ό­ρα­ση, θέλεις μεγα­λύ­τε­ρα πεζο­δρό­μια και λίγο πιο καθα­ρούς δρό­μους. Αν και δεν μπο­ρώ να πω, βήμα­τα βελ­τί­ω­σης έχουν γίνει τα τελευ­ταία χρό­νια. Παρα­σκευ­ές και Σάβ­βα­τα, που μαζεύ­ε­ται κόσμος, μιλά­με για μια τελεί­ως δια­φο­ρε­τι­κή γει­το­νιά από αυτή που βλέ­πεις ένα βρά­δυ Δευ­τέ­ρας. Ελπί­ζω μόνο να μην γίνει εδώ πέρα το επό­με­νο Γκά­ζι, και βρε­θού­με αντι­μέ­τω­ποι με τα χειρότερα.
Μαριάν­να, 30, κάτοι­κος Μεταξουργείου

— Δεν διά­λε­ξα να μεί­νω στην γει­το­νιά μου, το είχαν δια­λέ­ξει οι γονείς μου νωρί­τε­ρα, αλλά θεω­ρώ τον εαυ­τό μου πολύ τυχε­ρό για­τί κι εγώ μια ανά­λο­γη γει­το­νιά θα διά­λε­γα. Νομί­ζω ότι αυτό που μου αρέ­σει πάνω από όλα είναι ότι βρί­σκε­ται στα προ­ά­στια (ναι, στα βόρεια προ­ά­στια) –και ποιος δεν θα ήθε­λε να μένει εκεί; Για εμέ­να πάντως, που μου αρέ­σει πολύ η φύση, το μεγά­λο πλε­ο­νέ­κτη­μα της γει­το­νιάς μου είναι ότι βρί­σκε­ται πολύ κοντά της. Το μεγά­λο μειο­νέ­κτη­μα είναι ότι η τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση δεν αξιο­ποιεί αυτό το τερά­στιο προ­σόν της φύσης, οπό­τε δεν έχου­με πάρ­κα, παι­δι­κές χαρές, γήπε­δο, ούτε καν επαρ­κή πεζο­δρό­μη­ση. Κι αυτό θα ήθε­λα να αλλά­ξει. Επί­σης θέλω να πω ότι μου την σπά­ει ότι δεν είμα­στε “γει­το­νιά” στην γει­το­νιά, ενώ θεω­ρη­τι­κά αυτό είναι πολύ πιο εύκο­λο σε ένα προ­ά­στιο με μονο­κα­τοι­κί­ες, απ’ όσο σε κέντρο με πολυ­κα­τοι­κί­ες. Λοι­πόν δεν είμα­στε “γει­το­νιά”, δεν ξέρει ο ένας τον άλλον, δεν συνα­ντιό­μα­στε να πού­με ένα καλη­μέ­ρα, δεν υπάρ­χει κανέ­νας συν­δε­τι­κός κρί­κος ανά­με­σά μας και, μολο­νό­τι εγώ δεν είμαι κοι­νω­νι­κός τύπος, αυτό μου την σπά­ει. Ναι, θα ήθε­λα να φύγω γενι­κώς, να πάρω τα βου­νά και να ζω σε ένα δάσος με τον αγα­πη­μέ­νο μου…
Δώρα, 50, κάτοι­κος Δροσιάς

Φτιά­χνο­ντας από την αρχή την ιδα­νι­κή γειτονιά 

Και επι­στρέ­φου­με στο αρχι­κό ερώ­τη­μα: τι κάνει μια γει­το­νιά ιδα­νι­κή, του­λά­χι­στον για την πλειο­ψη­φία των κατοί­κων της; Τι θα θέλα­με οπωσ­δή­πο­τε να έχει η φαντα­στι­κή μας (μετα­φο­ρι­κά και κυριο­λε­κτι­κά) γει­το­νιά; Τι θα αφή­να­με απέ­ξω, αν μπο­ρού­σα­με να την φτιά­ξου­με από την αρχή; Βασι­σμέ­νοι στις απα­ντή­σεις των συμ­με­τε­χό­ντων στη μίνι έρευ­νά μας, τις ομη­ρι­κές δια­φω­νί­ες που εκτυ­λί­χθη­καν στα γρα­φεία μας, και τα καθα­ρά υπο­κει­με­νι­κά μας γού­στα, κατα­λή­ξα­με ότι:

Η ιδα­νι­κή γει­το­νιά έχει απαραιτήτως:

- Περί­πτε­ρα και κατα­στή­μα­τα με είδη πρώ­της ανά­γκης που μένουν ανοι­χτά κάθε μέρα μέχρι αργά: Για τους ξεχα­σιά­ρη­δες εξ ημών, που επι­στρέ­φουν σπί­τι χωρίς τσι­γά­ρα, που λαχτα­ρούν μακα­ρο­νά­δες Κυρια­κή μεση­μέ­ρι αλλά δεν έχουν μακα­ρό­νια, που ξεμέ­νουν από ανα­ψυ­κτι­κά ακρι­βώς τη στιγ­μή που η παρέα θέλει δεύ­τε­ρο γύρο κοκτέιλ.
- Λογι­κή από­στα­ση ανά­με­σα στα σπί­τια: Τόσο μικρή ώστε να μην φοβά­σαι πως αν περ­πα­τή­σεις βρά­δυ θα σου επι­τε­θούν αρκού­δες και κανείς δεν θα ακού­σει τις εκκλή­σεις σου για βοή­θεια μες στην ερη­μιά, και τόσο μεγά­λη ώστε να μην μοιά­ζει το σαλό­νι του απέ­να­ντι φυσι­κή προ­έ­κτα­ση του δικού σου.
- Πρά­σι­νο: Ένα πάρ­κο, μερι­κά δέντρα στις άκρες των πεζο­δρο­μί­ων, ίσως και μερι­κούς κήπους μπρο­στά από τα σπί­τια. Χρειά­ζε­ται να εξη­γή­σου­με γιατί;
- Φούρ­νο, μανά­βι­κο, ζαχα­ρο­πλα­στείο, video club (ναι, είμα­στε passé), φαρ­μα­κείο, ταχυ­δρο­μείο, κάβα, βιβλιο­πω­λείο: Όλα σε από­στα­ση μερι­κών λεπτών από το κατώ­φλι του σπι­τιού μας.
- Συμπα­θη­τι­κούς γεί­το­νες: Οι οποί­οι γνω­ρί­ζο­νται με τα μικρά τους ονό­μα­τα, και καλη­με­ρί­ζο­νται στον δρό­μο, αλλά δεν εξα­ντλούν τα θέμα­τα συζή­τη­σής τους στο το τι ώρα επέ­στρε­ψε ο κάθε (τρί­τος) γεί­το­νας στο σπί­τι του χτες βράδυ.
- Πεζό­δρο­μους και πλα­τεί­ες: Ιδα­νι­κά, οι πεζό­δρο­μοι πλαι­σιώ­νο­νται από νεο­κλα­σι­κά (όπως Πλά­κα ή Μετα­ξουρ­γείο) και οι πλα­τεί­ες έχουν λίγα και καλά μπα­ρά­κια, αλλά και χώρο για τους υπό­λοι­πους –βλέ­πε παγκά­κια, πρά­σι­νο και χώρο για να παί­ζουν τα παιδιά.
- Καλά delivery: Για τους τεμπέ­λη­δες πλην μερα­κλή­δες εξ ημών, που ναι μεν βαριού­νται να μαγει­ρέ­ψουν, αλλά δεν θέλουν να τρώ­νε κάθε μέρα πίτσα και σουβλάκι.
- Καθα­ρούς δρό­μους και σκου­πι­δο­τε­νε­κέ­δες που αδειά­ζο­νται καθη­με­ρι­νά (κατά προ­τί­μη­ση, αργά το βρά­δυ): Σίγου­ρα, Ελβε­τία δεν θα γίνου­με ποτέ –δεν απαι­τού­με απο­στει­ρω­μέ­νους δρό­μους που λάμπουν. Η στοι­χειώ­δης καθα­ριό­τη­τα, όμως, είναι
- Στά­ση του μετρό και πάρ­κινγκ για όλους: Ναι, ξέρου­με, στο­χεύ­ου­με (πολύ) ψηλά.
- Δωρε­άν wi-fi: Μια που ξεκι­νή­σα­με με τους υψη­λούς στόχους…

 

Πηγή www.in2life.gr

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων