Χρειάστηκε μια συνέντευξη ενός ευαίσθητου και συνειδητοποιημένου ανθρώπου για να διαπιστώσουμε κάτι που υποψιαζόμασταν αλλά δεν είχαμε σιγουρευτεί γι αυτό. Οτι αρκετά κατοικίδια συντροφιάς δεν έχουν καλό τέλος. Οταν η συμβίωση φτάσει στο τέλος ή όταν οι άνθρωποι δεν ξέρουν πως να τα χειριστούν ή όταν αρωστήσουν ή μεγαλώσουν αρκετά η “τύχη” τους φτάνει μέχρι και στους κάδους. Αδύναμες, ταλαιπωρημένες, πεινσμένες. εξουθενωμένες υπάρξεις στους κάδους και αλλού.
Ο περιστεριώτης Αγγελος Μιτσιάλης έιναι ένα φωτεινό παράδειγμα ευφλεκτωμένου ανθρώπου που αγωνίζεται για αυτές τις περιπτώσεις και δη για τα κουνέλια που τώρα τελευταία έχει αυξηθείς η επιλογή για ζώα συντροφιάς.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί στο περιοδικό LIFO ο Αγγελος μας κάνει σοφότερους ως προς μερικές πτυχές του θέματος




Τα σχόλια είναι κλειστά.