- Διαφήμιση -

Η Άνοιξη μπήκε με ένα αστρονομικό γεγονός που θα ξανασυμβεί το 2144!

Θεαματικά «μπήκε» η φετινή άνοιξη χάρη σε μια σύμπτωση, καθώς η εαρινή ισημερία, τα μεσάνυχτα της Τετάρτης, σχεδόν συνέπεσε με την τρίτη και τελευταία υπερ-σελήνη ή υπερπανσέληνο του φετινού έτους, που συνέβη λίγο αργότερα το ίδιο βράδυ

Θεα­μα­τι­κά «μπή­κε» η φετι­νή άνοι­ξη χάρη σε μια σύμ­πτω­ση, καθώς η εαρι­νή ιση­με­ρία, τα μεσά­νυ­χτα της Τετάρ­της, σχε­δόν συνέ­πε­σε με την τρί­τη και τελευ­ταία υπερ-σελή­νη ή υπερ­παν­σέ­λη­νο του φετι­νού έτους, που συνέ­βη λίγο αργό­τε­ρα το ίδιο βρά­δυ (στις 3:43 της Πέμ­πτης, ώρα Ελλάδος).

Είναι σπά­νιο να συμπί­πτουν σχε­δόν η εαρι­νή ιση­με­ρία (αρχή της άνοι­ξης) και η υπερ­παν­σέ­λη­νος. Εκτι­μά­ται ότι την προη­γού­με­νη φορά που είχε συμ­βεί κάτι τέτοιο, ήταν το 1905, ενώ δεν ανα­μέ­νε­ται να ξανα­συμ­βεί έως το 2144, σύμ­φω­να με τη βρε­τα­νι­κή «Γκάρ­ντιαν».

Με την εαρι­νή ιση­με­ρία ξεκί­νη­σε και επί­ση­μα η άνοι­ξη του 2019 στην Ελλά­δα και γενι­κό­τε­ρα στο βόρειο ημι­σφαί­ριο, στο οποίο ανή­κει και η χώρα μας. Αντί­στρο­φα, στο νότιο ημι­σφαί­ριο ξεκί­νη­σε το φθι­νό­πω­ρο. Από εδώ και πέρα, η μέρα θα μεγα­λώ­νει συνε­χώς σε βάρος της νύχτας έως το θερι­νό ηλιο­στά­σιο, ενώ το αντί­στρο­φο θα συμ­βαί­νει στο νότιο ημισφαίριο.

Οι ιση­με­ρί­ες ‑η εαρι­νή και η φθι­νο­πω­ρι­νή- καθο­ρί­ζουν την έναρ­ξη της άνοι­ξης και του φθι­νο­πώ­ρου, ενώ τα ηλιο­στά­σια ‑το θερι­νό και το χει­με­ρι­νό- προσ­διο­ρί­ζουν την έναρ­ξη του καλο­και­ριού και του χει­μώ­να αντί­στοι­χα. Για μια ακό­μη χρο­νιά φέτος θα συνε­χι­στεί η ανε­παί­σθη­τη συρ­ρί­κνω­ση της διάρ­κειας της ‘Ανοι­ξης, η οποία θα είναι πιο σύντο­μη κατά σχε­δόν ένα λεπτό της ώρας σε σχέ­ση με πέρυ­σι. Εδώ και χιλιά­δες χρό­νια, η ‘Ανοι­ξη μικραί­νει στο βόρειο ημι­σφαί­ριο και ό,τι χάνει, το κερ­δί­ζει σε διάρ­κεια το καλοκαίρι.

Η διάρ­κεια της άνοι­ξης μειώ­νε­ται περί­που ένα λεπτό της ώρας κάθε χρό­νο, ενώ ο χει­μώ­νας μειώ­νε­ται σχε­δόν κατά μισό λεπτό ετη­σί­ως. Αντί­στρο­φα, η διάρ­κεια του καλο­και­ριού μεγα­λώ­νει με ετή­σιο ρυθ­μό ενός λεπτού (που χάνει η άνοι­ξη), ενώ του φθι­νο­πώ­ρου αυξά­νει κατά μισό λεπτό (που χάνει ο χει­μώ­νας). Έτσι, όσο περ­νά­νε τα χρό­νια, το καλο­καί­ρι μεγα­λώ­νει σε βάρος της άνοι­ξης και το φθι­νό­πω­ρο σε βάρος του χειμώνα.

Από την άλλη, ενώ από αστρο­νο­μι­κή άπο­ψη η άνοι­ξη αρχί­ζει με την εαρι­νή ιση­με­ρία, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ‑όπως έχουν δια­πι­στώ­σει οι επι­στή­μο­νες που μελε­τούν το περι­βάλ­λον- εξαι­τί­ας της κλι­μα­τι­κής αλλα­γής η φύση εισέρ­χε­ται όλο και πιο πρό­ω­ρα στον ανοι­ξιά­τι­κο κύκλο της. Η επο­χή της άνοι­ξης έρχε­ται όλο και πιο νωρίς στον πλα­νή­τη μας και που­θε­νά δεν είναι αυτό τόσο αισθη­τό, όσο στο Βόρειο Πόλο και γενι­κό­τε­ρα στα υψη­λά γεω­γρα­φι­κά πλάτη.

Όσον αφο­ρά την Υπερ-Σελή­νη ή υπερ­παν­σέ­λη­νο, συμ­βαί­νει όταν υπάρ­χει παν­σέ­λη­νος και ταυ­τό­χρο­να η τρο­χιά του φεγ­γα­ριού το φέρ­νει πιο κοντά στη Γη (περί­γειο), με απο­τέ­λε­σμα ο δορυ­φό­ρος του πλα­νή­τη μας να φαί­νε­ται μεγα­λύ­τε­ρος και πιο φωτει­νός από ό,τι συνή­θως. Φέτος είχαν προη­γη­θεί άλλες δύο υπερ­παν­σέ­λη­νοι στις 21 Ιανουα­ρί­ου και 19 Φεβρουαρίου

Η Σελή­νη ακο­λου­θεί μια ελλει­πτι­κή τρο­χιά και η από­στα­ση της από τον πλα­νή­τη μας δεν είναι στα­θε­ρή. Η μέση από­στα­ση Γης-Σελή­νης είναι περί­που 384.400 χιλιό­με­τρα, αλλά αυξά­νε­ται κατά 5% περί­που στο από­γειο και μειώ­νε­ται κατά 5% στο περί­γειο. Ο όρος Υπερ-Σελή­νη ή σού­περ-Σελή­νη δεν είναι επι­στη­μο­νι­κός, αλλά μάλ­λον δημιουρ­γή­θη­κε από αστρολόγους.

 

 

Πηγή www.tanea.gr

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων