- Διαφήμιση -

Ο Πολάκης εντός μας και η… οδηγός του μετρό

Δεν είναι η κοινωνία μας δημιούργημα της τετραετίας ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή όμως συστηματικά χαϊδεύει την συλλογική αυταρέσκεια, αντανακλώντας κολακευτικά στην κοινωνία τις πιο θλιβερές συμπεριφορές, η τετραετής του διακυβέρνηση λειτουργεί σαν επιταχυντής του φαύλου κύκλου

Από μικρό με ακο­λου­θεί η αυστη­ρή οδη­γία της για­γιάς μου να σηκώ­νο­μαι στα μέσα μετα­φο­ράς για να κάτσουν οι μεγα­λύ­τε­ροι. Eτσι, από τα τέλη του δημο­τι­κού που άρχι­σα να μπαί­νω μόνος μου στο τρό­λεϊ για να πάω στο σχο­λείο είχα το άγχος να κοι­τά­ζω να μην είναι κανέ­νας μεγά­λος όρθιος, ιδιαί­τε­ρα στις πιο σεβά­σμιες ηλικίες.

Βεβαί­ως όταν ήμουν 11, ακό­μα και το 40 έδει­χνε ιδιαί­τε­ρα σεβά­σμιο, αλλά τέλος πάντων.

Πολύ νωρίς λοι­πόν, απο­φά­σι­σα να μην κάθο­μαι καθό­λου ώστε να μην έχω την έννοια να κάνω υπο­λο­γι­σμούς ηλι­κί­ας και να ψάχνω στα μάτια των συνε­πι­βα­τών μου πόσο κου­ρα­σμέ­νοι είναι για να τους δώσω η θέση μου.

Πλέ­ον, έχω υπερ­βεί την ηλι­κία που θα έδει­χνα ιδιαί­τε­ρα σεβά­σμιος στα δεκά­χρο­να της δεκα­ε­τί­ας του ’80, αλλά δεν έχω αλλά­ξει αυτήν την μάλ­λον ψυχα­να­γκα­στι­κή συνή­θειά μου. Σπα­νί­ως ανα­ζη­τώ κάποια θέση και προ­τι­μώ μια «ήσυ­χη» γωνιά στο βαγό­νι του μετρό για να δια­βά­σω το βιβλίο μου ή να γρά­ψω στο κινη­τό μου, μια που η δια­δρο­μή με το μετρό μπο­ρεί να είναι πολύ παρα­γω­γι­κή, καθώς εκεί δεν με βρί­σκει κανέ­νας απ’ όσους ενδέ­χε­ται να με αναζητούν.

Αυτό περιο­ρί­ζει αρκε­τά την επα­φή μου με τον μικρό­κο­σμο του μετρό.

Ετσι, δεν είδα χθες μια έγκυο κοπέ­λα που είχε μπει στο πρώ­το βαγό­νι όπου βρι­σκό­μουν, αλλά κανέ­νας δεν είχε σηκω­θεί να της παρα­χω­ρή­σει μια θέση. Το τρέ­νο δεν ξεκι­νού­σε μέχρι που μπή­κε η οδη­γός και με αυστη­ρή φωνή είπε «μια θέση για την έγκυο παρα­κα­λώ». Σηκώ­θη­καν αμέ­σως δύο από τους καθή­με­νους. Εκτι­νά­χθη­καν για την ακρί­βεια, καθώς το ύφος της οδη­γού δεν άφη­νε πολ­λά περι­θώ­ρια. Η κοπέ­λα κάθι­σε και το τρέ­νο ξεκίνησε.

Οταν βγή­κα από το βαγό­νι έτρε­ξα να συγ­χα­ρώ την οδη­γό για την παρέμ­βα­σή της και τη ρώτη­σα πού κατά­λα­βε ότι θα άφη­ναν την κοπέ­λα όρθια. Η οδη­γός κλεί­νο­ντας τις πόρ­τες μου φώνα­ξε «Δεν ξέρεις πόσα γαϊ­δού­ρια βλέ­πω εδώ μέσα κάθε μέρα».

Φυσι­κά δεν υπήρ­χε περι­θώ­ριο δια­λό­γου. Το τρέ­νο έφευ­γε με ταχύ­τη­τα κι εγώ εμέ­να ενε­ός να σκέ­φτο­μαι τα σχό­λια που θα έκα­νε η για­γιά μου για τον κόσμο που ζού­με για την αγέ­νεια που έχει φτά­σει στον πυρή­να της συμπε­ρι­φο­ράς μας, για την αδια­φο­ρία, την κοι­νω­νι­κή απαι­δευ­σιά, την έλλει­ψη της βασι­κής ενσυ­ναί­σθη­σης με τον ακρι­βώς διπλα­νό μας.

Είναι μάλ­λον όλα αυτά, μαζί και με άλλα φυσι­κά, που κάνουν την κοι­νω­νία μας απα­θή στον πολα­κι­σμό. Διό­τι ας μην γελιό­μα­στε το φαι­νό­με­νο υφί­στα­ται πολι­τι­κά διό­τι προ­ϋ­πάρ­χει κοι­νω­νι­κά. Εξ ου και δεν εκπέ­μπε­ται κανέ­να μήνυ­μα μηδε­νι­κής ανο­χής σε αυτή τη ρητο­ρι­κή, σε τέτοιες συμπεριφορές.

Πέρα από την όποια πολι­τι­κή προ­σέγ­γι­ση της περί­πτω­σης Πολά­κη βρί­σκε­ται και το ότι έχει εξα­χρειω­θεί η κοι­νω­νι­κή μας συμπε­ρι­φο­ρά. Οτι ακό­μα και τα προ­σχή­μα­τα ή η τυπι­κή ευγέ­νεια προη­γού­με­νων επο­χών είναι σε μεγά­λο βαθ­μό ισοπεδωμένα.

Αυτή η κατα­πιε­στι­κή, συχνά, κοι­νω­νι­κή εκπαί­δευ­ση, με τα ομο­λο­γου­μέ­νως πολ­λά «πρέ­πει» που οδη­γού­σε στους τυπι­κά, έστω, καλούς τρό­πους αντι­κα­θί­στα­ται καθη­με­ρι­νά από «το κάνω ό,τι μου γου­στά­ρει, για­τί μπο­ρώ». Ακό­μα και στα απλά πράγ­μα­τα, όπως το να δώσεις τη θέση σου σε μια έγκυο.

Στην Ισπα­νία στα μέσα μετα­φο­ράς ακού­γο­νται συνε­χώς ανα­κοι­νώ­σεις για να παρα­χω­ρούν οι επι­βά­τες τις θέσεις τους στους μεγα­λύ­τε­ρους και όσους έχουν ανά­γκη. Δεν αρκεί λοι­πόν μόνο το σχο­λείο και η οικογένεια.

Οι κοι­νω­νί­ες πρέ­πει να εκπαι­δεύ­ο­νται διαρ­κώς και επί­μο­να. Να λαμ­βά­νουν μηνύ­μα­τα καθο­δή­γη­σης, ακό­μα και να έχουν κατάλ­λη­λα παρα­δείγ­μα­τα από την ηγε­σία τους.

Κι εκεί ακρι­βώς θεω­ρώ ότι εστιά­ζε­ται ένα σημα­ντι­κό πρό­βλη­μα σήμε­ρα: σε μια ηγε­σία που κατοι­κεί στον «μέσο όρο» της κοι­νω­νί­ας ή και κάτω από αυτόν.

Που όχι μόνον δεν μπο­ρεί να την ανυ­ψώ­σει, αλλά συμπλεγ­μα­τι­κά λοι­δο­ρεί την αρι­στεία. Και μάλι­στα αυτό απο­τε­λεί ιδε­ο­λο­γι­κή τοποθέτηση.

Φυσι­κά δεν είναι η κοι­νω­νία μας δημιούρ­γη­μα της τετρα­ε­τί­ας ΣΥΡΙΖΑ. Προ­φα­νώς το αντί­θε­το συμ­βαί­νει. Δεν έχει ευθύ­νη ο ΣΥΡΙΖΑ για όλες τις αμαρ­τί­ες του κόσμου.

Επει­δή όμως συστη­μα­τι­κά χαϊ­δεύ­ει την συλ­λο­γι­κή αυτα­ρέ­σκεια, αντα­να­κλώ­ντας κολα­κευ­τι­κά στην κοι­νω­νία, συχνά τις πιο θλι­βε­ρές συμπε­ρι­φο­ρές, η τετρα­ε­τής του δια­κυ­βέρ­νη­ση λει­τουρ­γεί σαν επι­τα­χυ­ντής αυτού του φαύ­λου κύκλου.

Δεν είναι ζήτη­μα ελι­τι­σμού αλλά της πρα­κτι­κής ανά­γκης η ηγε­σία μας να έχει τη γνώ­ση το ταλέ­ντο και την ικα­νό­τη­τα να μας κατευ­θύ­νει στον σωστό προ­ο­ρι­σμό. Ακό­μα κι αν είναι ένας προ­ο­ρι­σμός που δεν βλέ­που­με οι υπό­λοι­ποι, όπως για παρά­δειγ­μα έκα­ναν ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος ή ο Κων­στα­ντί­νος Καραμανλής.

Δεν χρεια­ζό­μα­στε έναν ηγέ­τη που να είναι στο ίδιο ύψος με τον «μέσο όρο», αλλά κάποιον που να μπο­ρεί να δει πιο μακριά. Που να οδη­γεί, να κατα­νο­εί και να συναι­σθά­νε­ται, να προ­βλέ­πει και να παρεμβαίνει.

Να έχει την ικα­νό­τη­τα να βλέ­πει μπρο­στά αλλά και πίσω.

Κάτι σαν κι αυτό που έκα­νε, στο δικό της μέτρο, η οδη­γός του μετρό.

 

Πηγή: protagon.gr

 

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων