- Διαφήμιση -

Αθήνα, η πόλη για τους αρτιμελείς, τους υγιείς και τους τέλεια λειτουργικούς.

Οι κακοί δρόμοι, τα καπνισμένα μπαρ, τα σκαλιά-παγίδες υπάρχουν επειδή είμαστε ανίκανοι να φανταστούμε την πόλη μας ως μια πόλη για όλους.

Ταξί­δε­ψα πρό­σφα­τα στη Γερ­μα­νία, περ­νώ­ντας από ένα απ’ τα κακά γερ­μα­νι­κά αερο­δρό­μια, το ένα από τα δύο του Βερο­λί­νου. Χωρίς πολύ χώρο, παλιό, δύσκο­λο στη χρή­ση του, το συγκε­κρι­μέ­νο αερο­δρό­μιο έχει ελά­χι­στα καθί­σμα­τα για όσους περι­μέ­νουν την πτή­ση τους ή να παρα­λά­βουν κάποιον. Σε ώρα αιχ­μής, ο κόσμος κάθε­ται κάτω ή έξω στο κρύο. Γυρί­ζο­ντας από δω και από κει για να βρω μια θέση και βρί­ζο­ντας που δεν είχε, παρα­τή­ρη­σα ότι ανά τρία καθί­σμα­τα μία θέση ήταν άδεια. Ο κόσμος καθό­ταν κάτω, αλλά όχι σ’ αυτήν. Πλη­σί­α­σα και είδα ότι είχε ένα αυτο­κολ­λη­τά­κι. Η θέση ήταν για άτο­μα σε καρο­τσά­κι ή για αδιά­θε­τους. Κανείς απ’ όσους πάγω­ναν στον 1 βαθ­μό Κελ­σί­ου ή απ’ όσους πάλευαν να δου­λέ­ψουν στα λάπτοπ τους απ’ το πάτω­μα δεν δια­νο­ή­θη­κε να καθί­σει εκεί.

Δύσκο­λα μου ‘ρχε­ται στο μυα­λό άλλη πρω­τεύ­ου­σα στην Ευρώ­πη με τόσο μίσος για τους μη αρτι­με­λείς, μη τέλειους, μη από­λυ­τα υγιείς όσο η Αθή­να. Ακό­μα κι όταν παρα­δε­χό­μα­στε ότι δεν φρο­ντί­ζου­με για τους «ανά­πη­ρους», τους αρρώ­στους, τους γέρους, σκε­φτό­μα­στε πάντα απ’ την προ­νο­μιού­χο θέση του αρτι­με­λούς, του υγιούς, του νέου και μιλά­με σαν να τους κάνου­με χάρη που τους αφή­νου­με να υπάρ­χουν (ασχέ­τως του αν αυτή μας η θέση είναι μια περα­στι­κή φαντασίωση).

Όσο ο κόσμος κυκλο­φο­ρεί στους δρό­μους με τα ξεχαρ­βα­λω­μέ­να πεζο­δρό­μια και τα σκα­τά σκύ­λων, τα μπαρ με το τσι­γά­ρο που σε αρρω­σταί­νει από παντού είναι φίσκα και κανείς δεν αντι­κα­θι­στά τις δια­λυ­μέ­νες ράμπες ή την απαί­σια για όσους δεν βλέ­πουν σήμαν­ση, όλα είναι εντά­ξει, αφού τα καταφέρνουμε. 

Πώς λέμε «ανά­πη­ρο» ή «δυσλει­τουρ­γι­κό» κάποιον που δεν ται­ριά­ζει σ’ ένα σύστη­μα που δεν τον λαμ­βά­νει υπό­ψη; Κάποιοι άνθρω­ποι δεν μπο­ρούν να λει­τουρ­γή­σουν, επει­δή ο κόσμος μας είναι στη­μέ­νος στα δικά μας μέτρα (σκα­λιά, στρα­βά πεζο­δρό­μια, χαο­τι­κά λεω­φο­ρεία) και όχι επει­δή φταί­νε. Θα πει κανείς: μα, δεν πιστεύ­ου­με ότι φταί­νε, απλώς δεν φρο­ντί­σα­με για τις υπο­δο­μές. Κακή δικαιο­λο­γία, αφού η ιεράρ­χη­ση των προ­τε­ραιο­τή­των στην κοι­νή μας ζωή δεν είναι αθώα. Αν δεν φταί­νε, πώς δικαιού­μα­στε να τους μετα­χει­ρι­ζό­μα­στε έτσι, σαν να μην έχουν αξία; Δεν δικαιού­μα­στε. Σ’ έναν κόσμο χωρίς σκά­λες και εμπό­δια στην πρό­σβα­ση, οι άνθρω­ποι με καρο­τσά­κι δεν θα είχαν απο­λύ­τως κανέ­να πρό­βλη­μα να κάνουν ακρι­βώς ό,τι κάνουν όσοι έχουν την τύχη να στη­ρί­ζο­νται στα πόδια τους.

Ακό­μη, νομί­ζου­με πάντα ότι οι άλλοι είναι καλά, δεν φαντα­ζό­μα­στε ότι αυτός που περ­νά­ει δίπλα μας μπο­ρεί να υπο­φέ­ρει από κάτι. Όσο ο κόσμος κυκλο­φο­ρεί στους δρό­μους με τα ξεχαρ­βα­λω­μέ­να πεζο­δρό­μια και τα σκα­τά σκύ­λων, τα μπαρ με το τσι­γά­ρο που σε αρρω­σταί­νει από παντού είναι φίσκα και κανείς δεν αντι­κα­θι­στά τις δια­λυ­μέ­νες ράμπες ή την απαί­σια για όσους δεν βλέ­πουν σήμαν­ση, όλα είναι εντά­ξει, αφού τα κατα­φέρ­νου­με. Δεν μπο­ρεί να είναι και τόσο κακά τα πράγ­μα­τα, η πόλη λει­τουρ­γεί. Ο κόσμος κυκλο­φο­ρεί, άρα είναι καλά οι γύρω μας.

Έτσι, δεν μπαί­νου­με στον κόπο να σκε­φτού­με ότι μάλ­λον βλέ­που­με γύρω μας ανθρώ­πους που ανέ­χο­νται την κατά­στα­ση ή μόνο ανθρώ­πους με γερά πνευ­μό­νια που αντέ­χουν να εισπνέ­ουν την παντο­τι­νή τσι­γα­ρί­λα των καφέ, αρτι­με­λείς με λει­τουρ­γι­κά γόνα­τα που μπο­ρούν να χορο­πη­δά­νε ανά­με­σα σε αμά­ξια και μηχα­νά­κια και τέλεια λει­τουρ­γι­κούς που μπο­ρούν να συνεν­νοη­θούν με το ηλε­κτρο­νι­κό εισι­τή­ριο Athena Ticket και το μηχά­νη­μα που το φτύ­νει, αν έχεις την υπο­μο­νή. Υπάρ­χουν, όμως, κι άλλοι. Δεν έχει πρό­βλη­μα μια πόλη που δεν απευ­θύ­νε­ται σ’ αυτούς;

Δοκι­μά­στε να δια­σχί­σε­τε ένα πεζο­δρό­μιο με κλει­στά μάτια στην Αθή­να. Θα πάρε­τε «σεξουα­λι­κή» αγκα­λιά κάποιο δέντρο. Ή πάρ­τε μια βαλί­τσα με ροδά­κια και δεί­τε πόσες φορές θα «βρει» κάπου. Μετά, φαντα­στεί­τε ότι η μετα­κί­νη­σή σας βασί­ζε­ται στη βαλί­τσα και το αν τα ροδά­κια της «βρί­σκουν» κάπου. Έχω κάνει αυτό το πεί­ρα­μα σε πολ­λές ολλαν­δι­κές πόλεις και η βαλί­τσα δεν συνά­ντη­σε που­θε­νά εμπό­διο. Καθό­λου περί­ερ­γο, στην Ολλαν­δία βλέ­πεις παντού ανθρώ­πους σε αμα­ξί­δια να ζουν κανο­νι­κά τη ζωή τους (για­τί όχι;).

Δεν είναι ότι στην Αθή­να είμα­στε οι τέλεια λει­τουρ­γι­κοί. Ίσως απλώς τους παρι­στά­νου­με. Ή ίσως να είμα­στε σήμε­ρα και να μην είμα­στε αύριο. Οι κακοί δρό­μοι, τα καπνι­σμέ­να μπαρ, τα σκα­λιά-παγί­δες υπάρ­χουν επει­δή είμα­στε ανί­κα­νοι να φαντα­στού­με την πόλη μας ως μια πόλη για όλους. Ταυ­τό­χρο­να, φαντα­ζό­μα­στε ότι οι άνθρω­ποι γύρω μας είναι μια χαρά, βλέ­πουν, περ­πα­τά­νε καλά, έχουν πνευ­μό­νια που αντέ­χουν από σκό­νη και δακρυ­γό­να μέχρι καπνό από θαμώ­νες-φου­γά­ρα, δεν γλι­στρά­νε, έχουν γερά πόδια, δεν μπερ­δεύ­ο­νται στα μέσα μαζι­κής μετα­φο­ράς και, οk, αν γίνει κάτι θα τα κατα­φέ­ρουν. Αυτό δεν ισχύ­ει. Χτί­ζου­με έναν κόσμο με σκά­λες, τρύ­πια κρά­σπε­δα, γλι­στε­ρές πλά­κες παντού, σκο­τά­δι και απαί­σια μέσα μαζι­κής μετα­φο­ράς και απο­κλεί­ου­με όσους δεν μπο­ρούν να τα βάλουν με το σύμπαν των, υπο­τί­θε­ται, τέλεια λει­τουρ­γι­κών. Η Αθή­να, μια πόλη που δεν περι­λαμ­βά­νει όσους είναι αλλιώς, έχει ηθι­κό πρόβλημα.

Συζη­τώ­ντας με αφορ­μή τις εκλο­γές για το πώς θέλου­με να είναι η πόλη μας, καλό θα ήταν να μη συζη­τά­με σαν τίπο­τα άτρω­τοι, τέλειοι και υγιείς. Δεν έχει πρό­βλη­μα ο άνθρω­πος που τον πει­ρά­ζει το τσι­γά­ρο στο μπαρ ούτε ο τυφλός που δεν μπο­ρεί να περά­σει τον δρό­μο επει­δή οι πλά­κες που τον καθο­δη­γούν έχουν στη μέση δέντρο. Πρό­βλη­μα έχουν όσοι νομί­ζουν ότι αυτά δεν τους αφο­ρούν, ότι δεν είναι το βασι­κό μας θέμα τώρα.

 

Πηγή http://www.lifo.gr

 

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων