Λαυρέντης Μαχαιρίτσας: Ράγισαν καρδιές στο τελευταίο «αντίο» του μεγάλου τραγουδοποιού

Χαρα­κτη­ρι­στι­κά είναι τα λογια του Νίκου Πορ­το­κά­λο­γλου ο οποί­ος εκφώ­νη­σε τον επι­κή­δειο του Λαυ­ρέ­ντη Μαχαιρίτσα:

«Χτες το βρά­δυ αντί να τρα­γου­δά­με στο Ηρώ­δειο έπρε­πε να καθί­σω να γρά­ψω αυτό τον απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο λόγο. Μπή­κες την πρώ­τη μέρα θυμά­μαι στο στού­ντιο φου­ριό­ζος αλλά μετά έσκα­σες ένα μεγά­λο χαμό­γε­λο και κατά­λα­βα ότι έχω να κάνω με έναν χρυ­σό άνθρω­πο. Από την πρώ­τη στιγ­μή που βρε­θή­κα­με στη σκη­νή ήταν σαν να είμα­στε μαζί για χρό­νια . Ο τίτλος μας είναι 40 χρό­νια επι­τυ­χία . Είχες το χάρι­σμα της επι­κοι­νω­νί­ας με τον κόσμο. Ο Λαυ­ρε­ντης, ο Μελω­δός μου, έλε­γα. Σαν κεραυ­νός έπε­σε στα κεφά­λια μας το τρα­γι­κό νέο και θρη­νού­με όλοι το δικό μας άνθρω­πο. Μοι­ρα­στη­κα­με τα πάντα σαν αδέρ­φια. Μου μιλού­σε για τις μεγά­λες του αγά­πες τη σύντρο­φο του Ελέ­νη, την κόρη του Κλά­ρα, τον αδερ­φό του και τους φίλους του. Η τελευ­ταία μας συναυ­λία ήταν την Παρα­σκευή και μου είπε: Τι άλλο θέλου­με Νικο­λά­κη μου, δεν μας βαρέ­θη­κε τόσα χρό­νια ο κόσμος και έρχο­νται κι ακούν τα τρα­γου­δά­κια μας. Έφυ­γε χαρού­με­νος. Καλό σου ταξί­δι, φίλε μου», κατά­φε­ρε να πει μέσα σε λυγ­μούς ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Στην κηδεία του παρα­βρέ­θη­καν αμέ­τρη­τοι θαυ­μα­στές του Λ. Μαχαι­ρί­τσα. Άνθρω­ποι κάθε ηλι­κί­ας και κοι­νω­νι­κής τάξης οι οποί­οι έχουν ένα κοι­νό. Τους συντρο­φεύ­ουν στη ζωή, στην καθη­με­ρι­νό­τη­τά τους τα τρα­γού­δια του. Τρα­γού­δια που όλοι λίγο πολύ έχου­με σιγοτραγουδήσει.

Ανά­με­σα στο πλή­θος και ο κολ­λη­τός του, Διο­νύ­σης Τσα­κνής. Μην μπο­ρώ­ντας να κρα­τή­σει τα δάκρυά του κατά­φε­ρε να πει ένα σπα­ρα­κτι­κό «Θα μου λεί­ψεις, σε αγα­πάω Λάρυ», και ο κόσμος ξέσπα­σε σε χειροκροτήματα.

Η κηδεία του Λαυ­ρέ­ντη, έγι­νε ακρι­βώς όπως ήθε­λε η οικο­γέ­νειά του, λιτά και δια­κρι­τι­κά. Στο Κοι­μη­τή­ριο Ζωγρά­φου έδω­σε το παρών και ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης με τη σύζυ­γό του Μαρέ­βα, εκπρό­σω­ποι όλων των κομ­μά­των και αρκε­τά μέλη του ΚΚΕ, το κόμ­μα που υπο­στή­ρι­ζε ο εκλιπών.

Μετα­ξύ των καλ­λι­τε­χνών που βρέ­θη­καν στο Κοι­μη­τή­ριο ήταν ο Βασί­λης Παπα­κων­στα­ντί­νου, η Ελέ­νη Ράντου, o Διο­νύ­σης Σαβ­βό­που­λος, ο Θάνος Μικρού­τσι­κος, ο Γιώρ­γος και η Άννα Ντα­λά­ρα, ο Γιάν­νης Κότσι­ρας, Γιώ­τα Νέγκα, ο Γιώρ­γος Κιμού­λης, η Βάσια Τρι­φύλ­λη, η Μελί­να Ασλα­νί­δου, ο Ιερο­κλής Μιχαϊ­λί­δης, ο Μπά­μπης Στό­κας, η Ραλ­λία Χρη­στί­δου, ο Γιάν­νης Γιο­κα­ρί­νης, ο Δημή­τρης Μπά­σης, ο Μίλ­τος Πασχα­λί­δης, ο Νίκος Αλιά­γας, η Ελε­ω­νό­ρα και ο Γιάν­νης Ζου­γα­νέ­λης, ο Δημή­τρης Κου­ρού­μπα­λης, η Μαρία Σολω­μού, ο Πυγ­μα­λί­ων Δαδα­κα­ρί­δης, ο Στέ­λιος Ρόκος, η Κατε­ρί­να Κού­κα, η Άβα Γαλα­νο­πού­λου και η Τάνια Τσανακλίδου.

Το σπαρακτικό «αντίο» από την κόρη και τη σύζυγό του

Τρα­γι­κή φιγού­ρα η μεγά­λη αδυ­να­μία του εκλι­πό­ντος, η 25χρονη κόρη του Μαρία – Κλά­ρα. Στο πλευ­ρό της και η σαστι­σμέ­νη σύζυ­γός του η οποία έχα­σε το στή­ριγ­μά της.«Στον λατρε­μέ­νο μας σύζυ­γο και πατε­ρού­λη που η καλο­σύ­νη του και η αγά­πη του αγκά­λια­σε εμάς και όλο τον κόσμο», έγρα­φε το στε­φά­νι της οικο­γέ­νειας του.

Ράγισε καρδιές ο Διονύσης Τσακνής

Ο Διο­νύ­σης Τσα­κνής, φίλος, κου­μπά­ρος, «αδερφός»του Λαυ­ρέ­ντη ανέ­λα­βε τον άχα­ρο ρόλο του πρώ­του επι­κή­δειου με τρε­μά­με­νη φωνή και χέρια που δεν μπο­ρού­σα να βρουν ηρεμία.

«Θα μου λεί­ψουν οι καυ­γά­δες μας, μέσα από τους οποί­ους ενη­λι­κιω­θή­κα­με και πορευ­τή­κα­με στη ζωή» είπε ο Τσα­κνής με τρε­μά­με­νη φωνή ενώ ανα­φέρ­θη­κε και σε ένα αστείο περι­στα­τι­κό που συνέ­βη πριν χρό­νια στο Θέα­τρο Βρά­χων στο Βύρω­να. Λίγη ώρα πριν αρχί­σει μια κοι­νή τους συναυ­λία, ένας αστυ­νο­μι­κός που δεν τους γνώ­ρι­ζε δεν τους άφη­νε να ανέ­βουν στο θέα­τρο λέγο­ντας χαρα­κτη­ρι­στι­κά «Δεν μπο­ρεί­τε να ανέ­βε­τε στο θέα­τρο, έχει συναυ­λία κάποιος Μαχαι­ρί­τσας Τσακνής».

Εκ μέρους του ΚΚΕ επι­κή­δειο εκφώ­νη­σε ο Νίκος Σοφια­νός, ο οποί­ος στά­θη­κε στους αγώ­νες του εκτε­λε­σμέ­νου αγω­νι­στή, παπ­πού του Λαυ­ρέ­ντη, και τόνι­σε: «Είναι σίγου­ρο ότι η θάλασ­σα που τον ταξι­δεύ­ει είναι μια θάλασ­σα αγά­πης και ανα­γνώ­ρι­σης. Όχι μόνο για τα τρα­γού­δια που μας χάρι­σε αλλά και για το απο­τύ­πω­μα που μας άφη­σε σαν άνθρω­πος και σαν προ­σω­πι­κό­τη­τα» και ο προ­σω­πι­κός ιατρός του Δ. Ράπας. Ο τελευ­ταί­ος διε­ρω­τή­θη­κε: «Για­τί; Μήπως δεν πρό­σε­ξε, μήπως δεν έπαιρ­νε τα φάρ­μα­κά του, μήπως τον κού­ρα­σαν οι συνερ­γά­τες του; Όταν δημιουρ­γή­θη­καν τα προ­βλή­μα­τα με την καρ­διά του, μου έλε­γε ότι δεν φοβά­ται τίπο­τα. Η κόρη του, ήταν τότε τεσ­σά­ρων ετών κι έλε­γε «έχω μια κόρη που πρέ­πει να μεγα­λώ­σω» Ήταν ο πιο πει­θαρ­χη­μέ­νος ασθε­νής. Δυστυ­χώς αυτή τη φορά έπα­θε ανα­κο­πή. Καλό ταξίδι».