Περισυλλογή σε μέρες γιορτής

Του Χάρη Στεργίου

Πλη­σιά­ζει ο νέος χρό­νος. Κοι­τά­ζει γύρω του κατα­γρά­φο­ντας απου­σί­ες. Η γει­το­νιά μικρό­τε­ρη. Αυτό το χωριό, η κοι­νό­τη­τα μέσα στην πόλη, μετρά λιγό­τε­ρες ψυχές.  Ο ένας αυτο­κτό­νη­σε, ο δεύ­τε­ρος  έχα­σε τη μάχη με τη ζωή  εξαι­τί­ας καθυ­στέ­ρη­σης του ΕΚΑΒ. Η  τρί­τη προ­δό­θη­κε από την καρ­διά της. Πως γίνε­ται να υφί­στα­σαι τις απώ­λειες  και να βρί­σκε­σαι ανά­με­σα σε έναν κόσμο που λει­τουρ­γεί ακό­μα; Πως ροντά­ρεις τον εαυ­τό σου και με τι κόστος τέτοιες στιγ­μές; Το  μυα­λό σβή­νει σιγά σιγά, σχε­δόν ανε­παί­σθη­τα, τα ίχνη της παρου­σί­ας τους. Τα λαμπι­ρί­σμα­τα μιας μνή­μης που ξεθω­ριά­ζει με το χρό­νο μπερ­δεύ­ο­νται στις ανα­λα­μπές από τα γιορ­τι­νά λαμπιό­νια. Ο χρό­νος μετα­μορ­φώ­νε­ται σε φως με τις δικές του ταχύ­τη­τες εντός μας κάνο­ντας τα δικά του παι­χνί­δια. Ο προ­σω­πι­κός μας χρό­νος με τις δικές του ωρι­μάν­σεις σκου­ντου­φλά­ει πάνω στα Χρι­στού­γεν­να που εκπέ­μπουν τα δικά τους μηνύματα.

Κλεί­νει τα μάτια του και όλη η περα­σμέ­νη ζωή μοιά­ζει τόσο φευ­γα­λέα. Ένα όνει­ρο, ένα παρα­μύ­θι. Σαν να μην υπήρ­ξε. Μοιά­ζει να ζει μόνο στη δικιά του σκέ­ψη για­τί στη σκέ­ψη των άλλων υπάρ­χουν δια­φο­ρε­τι­κές ζωές, δια­φο­ρε­τι­κές μνή­μες. Ενας κόσμος που υπήρ­ξε σαν ανα­λα­μπή με ξεχω­ρι­στό τρό­πο στα μυα­λά των  ανθρώ­πων. Υπάρ­χει βέβαια και ο κόσμος της συλ­λο­γι­κής μνή­μης. Η συνι­στα­μέ­νη πολ­λών πιστο­ποι­η­μέ­νων συνα­ντι­λή­ψε­ων και εικό­νων που ανα­λαμ­βά­νουν να αμπα­λά­ρουν οι ιστο­ρι­κοί, οι κοι­νω­νιο­λό­γοι, οι ειδι­κοί. Ένα αμπα­λά­ρι­σμα, αυτό είναι όλο! Η ψευ­δαί­σθη­ση μιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας από τις τόσες. Μια κυρί­αρ­χη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα! Ενο­ποι­η­τι­κή, συσ­σω­μα­τι­κή, ελεγ­κτι­κή. Μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που από μόνη της συνι­στά ένα και­νούρ­γιο όνει­ρο. Ετσι και τα Χρι­στού­γεν­να προ­σφέ­ρο­νται στην ανθρω­πό­τη­τα σαν ένα ένα όνει­ρο της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας ή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ενός ονεί­ρου. Μια ελπί­δα. Μια υπό­σχε­ση. Μια σύλληψη.

Ο άνθρω­πος κάθε φορά που ατε­νί­ζει το θείο ή το επε­ξερ­γά­ζε­ται προ­σπα­θώ­ντας να το κατα­νο­ή­σει ή να το επε­ξερ­γα­στεί (!) βάζει ασύ­νει­δα στοι­χή­μα­τα με τον εαυ­τό του πως θα του μοιά­σει ή πως θα το ξεπε­ρά­σει. Κι αυτό θα μπο­ρού­σε να είναι μια ύβρις με την αρχαιο­ελ­λη­νι­κή σημα­σία αν δεν εμπε­ριεί­χε και μια ευγε­νι­κή πτυ­χή. Την δια­χρο­νι­κή αγω­νία για μια καλύ­τε­ρη ζωή και την δυνα­τό­τη­τα του να υπερ­βεί την τιμω­ρία που του δόθη­κε με το προ­πα­το­ρι­κό αμάρ­τη­μα. Την Εργασία

Πλη­σιά­ζει ο νέος χρό­νος. Μακριά από τα καπνί­ζο­ντα ερεί­πια και τις οιμω­γές της Ουκρα­νί­ας και της Γάζας σκέ­πτε­ται ότι πάντα έτσι ήταν ο κόσμος. Βασι­λιά­δες  και στρα­τιω­τά­κια, πλού­σιοι και φτω­χοί, ελπί­δες και αγω­νί­ες όρι­ζαν και κινού­σαν τα νήμα­τα της ταπει­νής ζωής μας

                                                                                               Απόσπασμα Ημερολογίου

                                                                                                  Περιστέρι, Νέα Ζωή

                                                                                                          31.12.2023

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -