- Διαφήμιση -

Η συγκλονιστική ιστορία μιας φωτογραφίας του Γιάννη Μπεχράκη από τον «εμφύλιο» στην Αλβανία του ’97

Ο Κώστας Βαξεβάνης φέρνει στη μνήμη του αυτές τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε μαζί με τον εμβληματικό φωτορεπόρτερ που έφυγε από κοντά μας, πριν από 22 χρόνια στη σπαρασσόμενη γειτονική χώρα.

Μάρ­τιος του 1997 στην Αλβα­νία. Είναι σε εξέ­λι­ξη ένας ιδιό­μορ­φος εμφύ­λιος που ξεκί­νη­σε όταν ο κόσμος χάνει τα χρή­μα­τά του μέσω μιας κομπί­νας που είχε τις ευλο­γί­ες της κυβέρ­νη­σης Σαλί Μπε­ρί­σα. Τα πλή­θη έχουν εισβά­λει σε στρα­τό­πε­δα και απο­θή­κες στρα­τιω­τι­κού υλι­κού και έχουν εξο­πλι­στεί. Εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες Αλβα­νοί κατέ­χουν από καλάσ­νι­κοφ έως αντιαρ­μα­τι­κούς εκτοξευτήρες.

Γρά­φει στην προ­σω­πι­κή του σελί­δα στο Facebook:

«Δεκά­δες πέφτουν νεκροί κάθε μέρα από ανταλ­λα­γή πυρών και ατυ­χή­μα­τα στη χρή­ση των όπλων. Η κυβέρ­νη­ση κινη­το­ποιεί το στρα­τό, ενώ υπάρ­χουν πλη­ρο­φο­ρί­ες για πιθα­νή χρή­ση χημι­κών όπλων ενά­ντια σε δια­δη­λω­τές και «αντάρ­τες». Οι δυτι­κές κυβερ­νή­σεις απο­φα­σί­ζουν την εκκέ­νω­ση των Πρε­σβειών τους.

Με το Γιάν­νη Μπε­χρά­κη περ­πα­τά­με στην παρα­λία του Δυρ­ρα­χί­ου. Προ­σπα­θού­με να φτά­σου­με στην προ­βλή­τα του λιμα­νιού για­τί υπάρ­χουν πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι τα Ελλη­νι­κά ΟΥΚ θα φτά­σουν για να πάρουν μέρος στην επι­χεί­ρη­ση εκκέ­νω­σης. Δίπλα μας δεκά­δες άνθρω­ποι οι περισ­σό­τε­ροι με παι­διά, κατευ­θύ­νο­νται στο λιμά­νι ελπί­ζο­ντας πως θα κατα­φέ­ρουν να φύγουν από την περιο­χή μαζί με τους διπλω­μά­τες. Μπρο­στά μερι­κοί ένο­πλοι κρα­δαί­νουν τα όπλα. Κοι­τα­ζό­μα­στε με το Γιάν­νη και κάνου­με πως δεν τους βλέ­που­με. Ξαφ­νι­κά ακού­γε­ται μια ισχυ­ρή βουή. Ελι­κό­πτε­ρα πλη­σιά­ζουν στην παρα­λία και αρχί­ζουν να προ­σγειώ­νο­νται. Οι έλι­κες έχουν δημιουρ­γή­σει μια δίνη άμμου που μας μαστιγώνει.

Ο Γιάν­νης προ­σπα­θεί να σηκώ­σει τη φωτο­γρα­φι­κή μηχα­νή. Σε ελά­χι­στα λεπτά τα ελι­κό­πτε­ρα έχουν προ­σγειω­θεί. Αμε­ρι­κα­νοί κομά­ντος πετιού­νται από το εσω­τε­ρι­κό τους και αρχί­ζουν να μας σημα­δεύ­ουν. Οι ένο­πλοι Αλβα­νοί που είναι μπρο­στά μας, πετούν τα όπλα και σηκώ­νουν ψηλά τα χέρια. Η άμμος μπαί­νει στα μάτια, στα ρου­θού­νια, στα ρού­χα παντού. Δεν μπο­ρού­με να ανα­σά­νου­με. Ο Γιάν­νης σηκώ­νει το μαντή­λι που φορού­σε στο λαι­μό ως τη μύτη και συνε­χί­ζει να φωτο­γρα­φί­ζει. Το πλή­θος μας σπρώ­χνει και προ­σπα­θεί να φτά­σει στα ελι­κό­πτε­ρα. Κάποιοι προ­τάσ­σουν τα παι­διά που κρα­τούν στην αγκα­λιά ζητώ­ντας βοή­θεια από τους πεζοναύτες.

Σε μερι­κά λεπτά η εκκέ­νω­ση έχει πραγ­μα­το­ποι­η­θεί. Την άλλη μέρα δημο­σιεύ­ο­νται οι φωτο­γρα­φί­ες. Ο Γιάν­νης είναι ο μόνος που έχει το θέμα αλλά αυτό σχε­τί­ζε­ται με το ότι βρε­θή­κα­με τη σωστή ώρα στο σωστό σημείο από τύχη έστω. Αυτό που απει­κο­νί­ζει όμως δεν είναι από τύχη. Σε ένα καρέ υπάρ­χουν οι κομά­ντος, οι ένο­πλοι που παρα­δί­νο­νται, ο πατέ­ρας που προ­σπα­θεί να περά­σει με το παι­δί του, το ελι­κό­πτε­ρο και οι κόκ­κοι της άμμου που τρυ­πά­νε την εικό­να. Ακό­μη και τώρα που βλέ­πω τη φωτο­γρα­φία νομί­ζω πως θα φυσή­ξω τη μύτη μου και θα βγει άμμος. Α ρε Γιάννη.»

H ιστο­ρία μιας φωτο­γρα­φί­α­ςΜάρ­τιος του 1997 στην Αλβα­νία. Είναι σε εξέ­λι­ξη ένας ιδιό­μορ­φος εμφύ­λιος που ξεκί­νη­σε όταν ο…

Δημο­σιεύ­τη­κε από Kostas Vaxevanis στις Κυρια­κή, 3 Μαρ­τί­ου 2019

 

Πηγή documentonews.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων