Κωνσταντίνος Κοκκινοπλίτης / ΑΘΗΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Αφορ­μή για τη σημε­ρι­νή – και τελευ­ταία μου – ανάρ­τη­ση απο­τέ­λε­σαν διά­φο­ρες δημο­σιεύ­σεις στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης για την Αθή­να και τις γει­το­νιές της, που τα τελευ­ταία χρό­νια είναι όλο και συχνότερες.

Βλέ­πει κανείς σε αυτές μια Αθή­να εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή από αυτή που έχου­με συνη­θί­σει, την Αθή­να του χθες, μια πόλη ονει­ρε­μέ­νη, καθα­ρή, ανθρώ­πι­νη, με γει­το­νιές που σφύ­ζουν από ζωή και συντρο­φι­κό­τη­τα ανά­με­σα στους κατοί­κους. Και παρ’ όλο που δεν λεί­πουν και αντί­στοι­χες εικό­νες εγκα­τά­λει­ψης της σημε­ρι­νής Αθή­νας, μπο­ρεί εύκο­λα κανείς να δια­πι­στώ­σει σε όλες αυτές τις αναρ­τή­σεις την προ­σκόλ­λη­ση του σημε­ρι­νού Αθη­ναί­ου στο ένδο­ξο παρελ­θόν της πόλης του και της γει­το­νιάς του.

Είναι γεγο­νός ότι τα τελευ­ταία χρό­νια έχου­με εθι­στεί στην παρελ­θο­ντο­λο­γία, σε βαθ­μό που έχου­με περι­πέ­σει σχε­δόν σε πλή­ρη αδρά­νεια. Ζού­με με τις δάφ­νες της ιστο­ρί­ας μας και ενδί­δου­με σε υπερ­βο­λι­κά αφη­γή­μα­τα και ρητο­ρι­κές πολι­τι­κών και κομμάτων.

Απο­φεύ­γου­με συστη­μα­τι­κά να δού­με κατά­μα­τα την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να κάνου­με την αυτο­κρι­τι­κή μας, να ανα­λά­βου­με τις ευθύ­νες που μας ανα­λο­γούν και να δια­μορ­φώ­σου­με το μέλ­λον το δικό μας και των παι­διών μας.

Η Αθή­να καλεί­ται για άλλη μία φορά στην ιστο­ρία της να παί­ξει το ρόλο της και να ανα­γεν­νη­θεί, απο­βάλ­λο­ντας την εικό­να μιας παθη­τι­κής ανά­παυ­σης στην ένδο­ξη κλη­ρο­νο­μιά της.

Ναι, πρέ­πει να είμα­στε περή­φα­νοι για τις ρίζες μας και να δεί­ξου­με σεβα­σμό στην ιστο­ρία μας. Ταυ­τό­χρο­να όμως, πρέ­πει να περά­σου­με από την παθη­τι­κή κλη­ρο­δό­τη­ση στη δημιουρ­γι­κή ανά­λη­ψη της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ευθύ­νης και με αυτο­πε­ποί­θη­ση και όχι μεμ­ψι­μοι­ρία να αντι­με­τω­πί­σου­με τις προ­κλή­σεις των και­ρών μας.

Έχου­με χρέ­ος να εμπνευ­στού­με από τους προ­γό­νους μας αλλά να μη μεί­νου­με προ­σκολ­λη­μέ­νοι στο ένδο­ξο παρελ­θόν, στα επι­τεύγ­μα­τα που κλη­ρο­νο­μή­σα­με. Να σχε­διά­σου­με πώς θα δια­μορ­φώ­σου­με ένα λαμπρό μέλλον.

Άκου­σα σήμε­ρα σε πρω­ι­νή ραδιο­φω­νι­κή εκπο­μπή του Δημή­τρη Καμπου­ρά­κη έναν «δοκι­μα­σμέ­νο» υπο­ψή­φιο δημο­τι­κό σύμ­βου­λο για τον δήμο Αθη­ναί­ων με τον συν­δυα­σμό «Αθή­να Ψηλά» του Κώστα Μπα­κο­γιάν­νη, να ανα­φέ­ρει ότι η Αθή­να έχει απο­διορ­γα­νω­θεί και οι συν­θή­κες δια­βί­ω­σης έχουν χει­ρο­τε­ρέ­ψει τα τελευ­ταία χρόνια.

Το παρά­δο­ξο ήταν ότι όλα αυτά τα ανέ­φε­ρε ένα άτο­μο αιρε­τό στην τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση επί 25 έτη, που μάλι­στα έχει δια­τε­λέ­σει και αντι­δή­μαρ­χος για 8 χρόνια.

Ασυ­νεί­δη­τα λοι­πόν ήρθε στο μυα­λό μου η φρά­ση ότι δεν θα λύσου­με τα προ­βλή­μα­τα σκε­πτό­με­νοι με τον ίδιο τρό­πο που τα δημιουργήσαμε.

Πράγ­μα­τι. Για να λύσου­με τα προ­βλή­μα­τα πρέ­πει να αλλά­ξου­με τρό­πο σκέ­ψης. Για να αλλά­ξουν τα πράγ­μα­τα είναι απα­ραί­τη­το να αρθού­με στο ύψος των περι­στά­σε­ων και να θέσου­με πιο μεγα­λε­πή­βο­λους στό­χους. Να μην αρκε­στού­με στα καθιε­ρω­μέ­να. Να και­νο­το­μή­σου­με ως δήμος για κοι­νω­νι­κή μετα­μόρ­φω­ση, τοπι­κή ανά­πτυ­ξη και ευημερία.

Ήδη η Αθή­να έχει βρα­βευ­τεί ως Ευρω­παϊ­κή Πρω­τεύ­ου­σα Και­νο­το­μί­ας για το 2018. Το θέμα είναι αν θα αρκε­στού­με απλά στις βρα­βεύ­σεις ή θα ανα­ζη­τή­σου­με νέες και δημιουρ­γι­κές λύσεις για την αντι­με­τώ­πι­ση των κοι­νω­νι­κών, οικο­νο­μι­κών και διοι­κη­τι­κών προ­κλή­σε­ων της πόλης. Στο πλαί­σιο αυτό είναι ανά­γκη να δια­μορ­φώ­σου­με τις συν­θή­κες για να ανα­πτυ­χθούν νέοι δεσμοί μετα­ξύ των τεχνών, της φιλο­σο­φί­ας, των επι­στη­μών και του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου.

Οι δημο­τι­κές εκλο­γές είναι μία ευκαι­ρία που δεν πρέ­πει να χαθεί όπως τόσες άλλες δυστυ­χώς έχει χάσει η χώρα μας στο παρελ­θόν. Μια ευκαι­ρία να δού­με την Αθή­να ως πόλη και­νο­το­μί­ας, με παγκό­σμια λάμψη.

Για την Αθή­να του αύριο απο­φα­σί­ζω σήμερα.