- Διαφήμιση -

Έτσι θα γίνει η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας

Μια πολίτης ταγμένη στην ανάγνωση, μια νεαρή αρχιτεκτόνισσα και μια ιστορικός συντονίζουν εδώ και χρόνια, αθόρυβα, τις δυνάμεις τους για να φτιάξουν κάτι χρήσιμο και ωραίο

Είμα­στε, εδώ και και­ρό, μάρ­τυ­ρες του θρά­σους μιας πρω­τεύ­ου­σας που φέρει τον τίτλο της Παγκό­σμιας Πρω­τεύ­ου­σας Βιβλί­ου, χωρίς να δια­θέ­τει τη στοι­χειω­δέ­στε­ρη σχε­τι­κή υπο­δο­μή, δηλα­δή ένα σύγ­χρο­νο δίκτυο βιβλιο­θη­κών στις γει­το­νιές». Η φρά­ση ανή­κει στην ποι­ή­τρια Μαρία Τοπά­λη (βλ. Καθη­με­ρι­νή 31/10/18) και συμπυ­κνώ­νει με ακρί­βεια την πραγματικότητα.

 

Θα περί­με­νε κανείς πως η ανέλ­πι­στη επι­λο­γή της Ουνέ­σκο να παρα­χω­ρή­σει τον τίτλο στην Αθή­να θα έδι­νε αφορ­μή και για την υλο­ποί­η­ση κάποιων έργων που θα έμε­ναν στην πόλη και μετά τη γιορ­τή. Γρή­γο­ρα, εντού­τοις, έγι­νε αντι­λη­πτό ότι επι­λέ­χθη­κε να μπουν κάτω από την ίδια ομπρέ­λα όσο το δυνα­τόν περισ­σό­τε­ρες εκδη­λώ­σεις για το βιβλίο, παρά να δημιουρ­γη­θούν ή να ενι­σχυ­θούν δομές που προ­ω­θούν την ανάγνωση.

Σε αντί­θε­ση με τη Θεσ­σα­λο­νί­κη που, δεκα­ε­τί­ες τώρα, δια­θέ­τει ένα αξιο­πρε­πέ­στα­το δίκτυο 17 βιβλιο­θη­κών, ο Δήμος Αθη­ναί­ων ουδέ­πο­τε ενδια­φέρ­θη­κε να στή­σει κάτι ανά­λο­γο. Μέχρι πρό­τι­νος, το δικό του «δίκτυο» απο­τε­λού­νταν από την Κεντρι­κή Δημο­τι­κή Βιβλιο­θή­κη, την εξο­ρι­σμέ­νη στον σταθ­μό Λαρί­σης, κι από ένα παράρ­τη­μά της, στον τρί­το όρο­φο μιας πολυ­κα­τοι­κί­ας (Πανόρ­μου 59), όπου και το κτί­ριο της 7ης Δημο­τι­κής Κοινότητας.

Πάλι καλά που, τελευ­ταία, η Κεντρι­κή απέ­κτη­σε και­νού­ριο, ξεχω­ρι­στό παι­δι­κό τμή­μα ενώ και στο πάρ­κο πίσω από το Γηρο­κο­μείο εγκαι­νιά­στη­καν δύο ακό­μα λιλι­πού­τειες βιβλιο­θή­κες, επί­σης παι­δι­κές. Υπο­σχέ­σεις για άλλες, στις υπό­λοι­πες γει­το­νιές της πόλης, δεν υπάρ­χουν. Όσο για τη μετα­φο­ρά της Κεντρι­κής στο κέντρο, με τη μετα­τρο­πή της τωρι­νής σε πρό­τυ­πο συνοι­κια­κής βιβλιο­θή­κης, φαντά­ζει εξωπραγματική.

Μια πολί­της ταγ­μέ­νη στην υπό­θε­ση της ανά­γνω­σης, η Άβα Χαλ­κια­δά­κη, μια νεα­ρή αρχι­τε­κτό­νισ­σα που παντρεύ­ει την αλη­θι­νή ζωή με την τεχνο­λο­γία, η Μαριάν­θη Λιά­πη, και μια ιστο­ρι­κός που γνω­ρί­ζει σε βάθος τις περι­πέ­τειες της κεντρι­κής δημο­τι­κής βιβλιο­θή­κης, η Ζέτα Αντω­νο­πού­λου, συντο­νί­ζουν εδώ και χρό­νια, αθό­ρυ­βα, τις δυνά­μεις τους για να φτιά­ξουν κάτι χρή­σι­μο και ωραίο. 

Όλα μαύ­ρα λοι­πόν; Όχι ακρι­βώς. Σύμ­φω­να με την Άβα Χαλ­κια­δά­κη, μέλος της διοί­κη­σης του Οργα­νι­σμού Πολι­τι­σμού Αθλη­τι­σμού και Νεο­λαί­ας του Δήμου Αθη­ναί­ων, υπάρ­χει κεντρι­κός σχε­δια­σμός για την ανά­πτυ­ξη των βιβλιο­θη­κών κι ας μην έχει προ­βλη­θεί ιδιαί­τε­ρα. Ο σχε­δια­σμός, λέει, «ξεκί­νη­σε το καλο­καί­ρι του 2013, προ­βλέ­πε­ται να ολο­κλη­ρω­θεί το 2020 και με βάση αυτόν δημιουρ­γή­θη­καν οι παρα­πά­νω σύγ­χρο­νες παι­δι­κές βιβλιο­θή­κες». Σει­ρά τώρα παίρ­νει η αισθη­τι­κή και λει­τουρ­γι­κή ανα­βάθ­μι­ση της Κεντρι­κής και θ’ ακο­λου­θή­σει η δια­μόρ­φω­ση χώρων βιβλί­ου και ανά­γνω­σης σε επι­λεγ­μέ­νες εγκα­τα­στά­σεις του Οργανισμού.

Και­ρό τώρα, λέει η κ. Χαλ­κια­δά­κη,  «ο ΟΠΑΝΔΑ συνερ­γά­ζε­ται με το Πολυ­τε­χνείο Κρή­της και τα σχέ­δια για την Κεντρι­κή Βιβλιο­θή­κη έχουν προ­χω­ρή­σει αρκε­τά: θα σημα­το­δο­τη­θεί ο εξω­τε­ρι­κός χώρος ώστε να γίνει επι­τέ­λους ορα­τό το κτί­ριο, θ’ αλλά­ξει η εσω­τε­ρι­κή δια­μόρ­φω­σή του, ο δανει­σμός των βιβλί­ων θα μετα­φερ­θεί στην είσο­δο, θα δημιουρ­γη­θούν τέσ­σε­ρα δια­φο­ρε­τι­κά ανα­γνω­στή­ρια και δυο ξεχω­ρι­στά δωμά­τια για την αθη­ναϊ­κή συλ­λο­γή, θα ελευ­θε­ρω­θούν χώροι για να βγουν περισ­σό­τε­ρα βιβλία σε κοι­νή θέα, θ’ αλλά­ξουν τα έπι­πλα, τα ράφια, τα χρώ­μα­τα στους τοί­χους, οι φωτι­σμοί… Θέλου­με ν’ αξιο­ποι­ή­σου­με και το παρ­κά­κι για εκδη­λώ­σεις, ίσως κατα­φέ­ρου­με να λει­τουρ­γή­σει εκεί κι ένα μικρό καφέ…».

Με πρό­ε­δρό του τον Κων­στα­ντί­νο Μπι­τζά­νη, ο ΟΠΑΝΔΑ δια­θέ­τει ετή­σιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που αγγί­ζει τα 44 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Σ’ αυτόν εντά­χθη­καν και οι πρώ­τες τριά­ντα –μόλις– χιλιά­δες ευρώ που ανα­λο­γούν στο πρό­τζεκτ της Κεντρι­κής Βιβλιο­θή­κης. «Είχα ελπί­σει ότι οι εκδη­λώ­σεις για την Παγκό­σμια Πρω­τεύ­ου­σα θα συνέ­πι­πταν μ’ αυτήν την ανα­καί­νι­ση» ομο­λο­γεί η κ. Χαλ­κια­δά­κη. Ωστό­σο, «μιλά­με για έναν οργα­νι­σμό με 900 εργα­ζό­με­νους και 128 εγκα­τα­στά­σεις προς συντή­ρη­ση. Δεν πει­ρά­ζει. Ας πηγαί­νου­με αργά, αρκεί να προχωράμε».

Στο τριε­τές ερευ­νη­τι­κό πρό­γραμ­μα που εκπο­νεί με τον Δήμο Αθη­ναί­ων, το Πολυ­τε­χνείο Κρή­της μετέ­χει με το Εργα­στή­ριο Μετα­βαλ­λό­με­νων Ευφυών Περι­βαλ­λό­ντων που λει­τουρ­γεί υπό τη διεύ­θυν­ση του καθη­γη­τή Κωστή Ουγ­γρί­νη. Η ίδια ομά­δα είχε συνερ­γα­στεί με τον δήμο και στο πρό­γραμ­μα «Έτσι μαθαί­νω καλύ­τε­ρα» που χρη­μα­το­δο­τού­νταν από το Ίδρυ­μα Νιάρ­χος, για την ανα­βάθ­μι­ση του σχο­λι­κού χώρου σε 24 σχο­λι­κές κοι­νό­τη­τες – από βρε­φο­νη­πια­κούς σταθ­μούς μέχρι λύκεια.

«Οι αρχι­τε­κτο­νι­κές μας παρεμ­βά­σεις» εξη­γεί η εκπρό­σω­πος  του Εργα­στη­ρί­ου στην Αθή­να, Μαριάν­θη Λιά­πη, «πραγ­μα­το­ποιού­νται με την ενερ­γή συμ­με­το­χή εκεί­νων που χρη­σι­μο­ποιούν τις εγκα­τα­στά­σεις. Εδώ, ζητή­σα­με τη γνώ­μη και των εργα­ζό­με­νων στην βιβλιο­θή­κη και των ανθρώ­πων που την επι­σκέ­πτο­νται. Αντι­με­τω­πί­σα­με το κτί­ριο σαν ένα αίνιγ­μα και, ειδι­κά το εσω­τε­ρι­κό του, σαν ένα ιστιο­πλοϊ­κό όπου κάθε γωνιά του οφεί­λει να είναι εκμε­ταλ­λεύ­σι­μη. Κατα­λή­ξα­με σε στο­χευ­μέ­νες κινή­σεις για στα­δια­κές αλλα­γές – είπα­με όχι στη λογι­κή του μπουρλότου.

»Θα σημα­το­δο­τή­σου­με την πορεία προς την και­νού­ρια είσο­δο της βιβλιο­θή­κης, από τη μεριά του πάρ­κου, με λεπτό­τη­τα, όχι σαν πυρο­τέ­χνη­μα. Ρωτώ­ντας, δια­πι­στώ­σα­με πόσο μεγά­λο είναι το δέσι­μο των χρη­στών με τη βιβλιο­θή­κη, σε βαθ­μό ώστε να τεί­νουν να συμ­φι­λιω­θούν με τη μιζέ­ρια της… Δεν πρό­κει­ται να εξα­φα­νί­σου­με αυτό που γνώ­ρι­ζαν. Στό­χος μας είναι να παρου­σιά­σου­με την βιβλιο­θή­κη σαν μια φωλιά, να νιώ­θει κανείς καλο­δε­χού­με­νος με το μπαί­νει στο εσω­τε­ρι­κό της», λέει η Μ. Λιάπη.

«Θα βάλου­με πρό­σθε­τες πηγές φυσι­κού φωτι­σμού, με τζα­μα­ρί­ες, θα δημιουρ­γή­σου­με νέους χώρους ανά­γνω­σης κι ακό­μα ανα­ζη­τά­με έναν τρό­πο να εντά­ξου­με και το πάρ­κο, αυτήν τη μικρή όαση, στη ζωή της βιβλιο­θή­κης, τοπο­θε­τώ­ντας μερι­κά παγκά­κια, για παρά­δειγ­μα. Το παι­δι­κό κοι­νό έφε­ρε κι ενή­λι­κες στη βιβλιο­θή­κη, αυτούς τους ανθρώ­πους πρέ­πει να τους κρατήσουμε!».

Από τις αναρ­τή­σεις στη Διαύ­γεια προ­κύ­πτει ότι ο Δήμος Αθη­ναί­ων έχει δεσμευ­τεί προ πολ­λού για το συγκε­κρι­μέ­νο έργο και ότι οι δια­γω­νι­σμοί για την υλο­ποί­η­σή του οφεί­λουν να ξεκι­νή­σουν άμε­σα. Πέρα από την αισθη­τι­κή ανα­μόρ­φω­ση της Κεντρι­κής Βιβλιο­θή­κης, προ­βλέ­πε­ται να σημα­το­δο­τη­θεί εξω­τε­ρι­κά και το παράρ­τη­μα στην Πανόρ­μου κι ακό­μα να δημιουρ­γη­θούν «γωνιές ανά­γνω­σης» με μικρές συλ­λο­γές βιβλί­ων σε μια σει­ρά από δημο­τι­κές αθλη­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις κι εντευ­κτή­ρια. «Ό, τι κι αν συμ­βεί στις δημο­τι­κές εκλο­γές», σύμ­φω­να με την κ. Χαλ­κια­δά­κη, «ο επό­με­νος δήμαρ­χος θα βρει έτοι­μο, έστω και στα χαρ­τιά, ένα σχέ­διο πλεύσης».

Κάτι άλλο που έχει συμ­βεί στο μετα­ξύ είναι η ανά­θε­ση από τον ΟΠΑΝΔΑ στο Ιστο­ρι­κό Αρχείο του Δήμου Αθη­ναί­ων μιας έρευ­νας για την δια­χρο­νι­κή πορεία της Κεντρι­κής Βιβλιο­θή­κης, τα απο­τε­λέ­σμα­τα της οποί­ας θ’ ανα­κοι­νω­θούν σε ειδι­κή ημε­ρί­δα τον Απρίλιο.

Υπήρ­ξε, άρα­γε, ποτέ δήμαρ­χος που να ενδια­φέρ­θη­κε πραγ­μα­τι­κά για την κεντρι­κή βιβλιο­θή­κη της πρω­τεύ­ου­σας; Θέτω το ερώ­τη­μα στη Ζέτα Αντω­νο­πού­λου, προϊ­στα­μέ­νη της αρμό­διας διεύ­θυν­σης. «Σίγου­ρα» απα­ντά­ει, «ο Δημή­τρης Μπέ­ης, στη δεκα­ε­τία του ’80, εκμε­ταλ­λεύ­τη­κε όλη τη συγκυ­ρία για να φέρει στη Δημο­τι­κή Βιβλιο­θή­κη που ήδη λει­τουρ­γού­σε ως δανει­στι­κή, εκπαι­δευ­μέ­νο προ­σω­πι­κό, βιβλιο­θη­κο­νό­μους, και να τη συν­δέ­σει μέσω γεγο­νό­των όπως π.χ το Έτος Παι­διού με την υπό­λοι­πη κοι­νω­νία. Αντί­στοι­χο προ­βά­δι­σμα είχε δώσει στη βιβλιο­θή­κη και ο πρώ­τος κατο­χι­κός δήμαρ­χος, ο καθη­γη­τής Μέρ­μη­γκας, ασφα­λί­ζο­ντάς την ως δημό­σια περιουσία.

»Αξί­ζει στη σημε­ρι­νή πρω­τεύ­ου­σα η βιβλιο­θή­κη στον σταθ­μό Λαρί­σης; Όχι βέβαια. Κλεί­νει η ψυχή σου εκεί μέσα, ενώ θα έπρε­πε να είναι μια βιβλιο­θή­κη επι­βλη­τι­κή και φιλι­κή ταυ­τό­χρο­να. Όλοι οι φορείς, από τη Δημο­τι­κή Βιβλιο­θή­κη και τη Δημο­τι­κή Πινα­κο­θή­κη ως την διεύ­θυν­ση Ιστο­ρι­κών Αρχεί­ων, θα έπρε­πε να συνερ­γά­ζο­νται περισ­σό­τε­ρο για την ανά­δει­ξη των συλ­λο­γών τους. Χρειά­ζε­ται όμως προ­σο­χή. Το ζητού­με­νο δεν είναι ένας πολι­τι­σμός του φαί­νε­σθαι, αλλά ένας πολι­τι­σμός του είναι, της ουσίας».

Μια πολί­της ταγ­μέ­νη στην υπό­θε­ση της ανά­γνω­σης, η Άβα Χαλ­κια­δά­κη, μια νεα­ρή αρχι­τε­κτό­νισ­σα που παντρεύ­ει την αλη­θι­νή ζωή με την τεχνο­λο­γία, η Μαριάν­θη Λιά­πη, και μια ιστο­ρι­κός που γνω­ρί­ζει σε βάθος τις περι­πέ­τειες της κεντρι­κής δημο­τι­κής βιβλιο­θή­κης, η Ζέτα Αντω­νο­πού­λου, συντο­νί­ζουν εδώ και χρό­νια, αθό­ρυ­βα, τις δυνά­μεις τους για να φτιά­ξουν κάτι χρή­σι­μο και ωραίο. Μακά­ρι να τα κατα­φέ­ρουν. Ανέ­κα­θεν η Ελλά­δα, κάπως έτσι προ­χω­ρού­σε. Μέσα από μικρά, δια­δο­χι­κά θαύματα.

 

 

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

 

Πηγή: www.lifo.gr

 

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

Πηγή lifo.gr
Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων