Η ομάδα «Σύντροφοι, συντρόφισσες» πίσω από το μπαράζ επιθέσεων την Παρασκευή

Οι «σύντρο­φοι-συντρό­φισ­σες» όπως υπο­γρά­φουν ανέ­λα­βαν την ευθύ­νη για το μπα­ράζ επι­θέ­σε­ων το βρά­δυ της Παρα­σκευ­ής 6 Δεκεμ­βρί­ου σε τρά­πε­ζες και οργανισμούς.

Με κεί­με­νό τους σε γνω­στό σάιτ του αντιε­ξου­σια­στι­κού χώρου η αναρ­χι­κή ομά­δα, «η “μάχη των Εξαρ­χεί­ων” δεν είναι παρά ένας συμ­βο­λι­σμός, τόσο για την εξου­σία όσο και για τον κόσμο του αγώ­να», ενώ απει­λεί ότι «το “μπα­λά­κι” θα πετα­χτεί πίσω, κάνο­ντας “Εξάρ­χεια” όλη την πόλη. Δια­χέ­ο­ντας την αντί­στα­ση. Χτυ­πώ­ντας την “παντο­δυ­να­μία” τους εκεί (και όταν) το περι­μέ­νουν το λιγό­τε­ρο. Επι­στρέ­φο­ντας τον φόβο!»

Στο στό­χα­στρο των κου­κου­λο­φό­ρων μπή­καν σού­περ μάρ­κετ, υπο­κα­τα­στή­μα­τα τρα­πε­ζών, μία ΔΟΥ, ενώ οι άγνω­στοι πυρ­πό­λη­σαν και αυτο­κί­νη­τα αντιπροσωπείας.

Το κεί­με­νο ανά­λη­ψης της ευθύνης:

«Όταν μπο­ρού­με να επι­τε­θού­με, πρέ­πει να δεί­χνου­με ανή­μπο­ροι. Όταν χρη­σι­μο­ποιού­με τις δυνά­μεις μας, πρέ­πει να δεί­χνου­με αδρα­νείς. Όταν είμα­στε κοντά, πρέ­πει να κάνου­με τον εχθρό να πιστεύ­ει ότι είμα­στε μακριά. Όταν είμα­στε μακριά πρέ­πει να τον κάνου­με να πιστεύ­ει ότι είμα­στε κοντά. Ρίχνε δολώ­μα­τα για να παρα­πλα­νείς τον εχθρό. Προ­σποι­ή­σου ατα­ξία και τσά­κι­σέ τον. Αν έχει ανώ­τε­ρες δυνά­μει, από­φυ­γέ τον. Αν είναι ευε­ρέ­θι­στος, προ­σπά­θη­σε να τον ερε­θί­σεις. Να υπο­κρί­νε­σαι ότι είσαι αδύ­να­μος, ωστέ να γίνε­ται αλα­ζό­νας. Αν ξεκου­ρά­ζε­ται, μην τον αφή­νεις σε ησυ­χία. Αν οι δυνά­μεις του είναι ενω­μέ­νες, διέ­σπει­ρέ τες. Κάνε επί­θε­ση όταν είναι απρο­ε­τοί­μα­στος. Να εμφα­νί­ζε­σαι εκεί που δεν σε περιμένει».

Σουν Τζου

11 χρό­νια από το βρά­δυ που καθό­ρι­σε (έτσι ή αλλιώς) μια ολό­κλη­ρη γενιά, όπου ο καθέ­νας έπρε­πε να πάρει θέση σε μία πόλη που δεν κοι­μό­ταν, 11 χρό­νια από τότε που πιστέ­ψα­με πως όλα είναι δυνα­τά όταν η ΛΥΣΣΑ προ­χω­ρά­ει μαζί με την ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ …

11 χρό­νια μετά κρα­τά­με γερά το κόκ­κι­νο νήμα μιάς εξέ­γερ­σης η φλό­γα της δε λέει να σβή­σει. Που δε λέει να σβή­σει παρά το βάρος των αντιε­ξε­γερ­τι­κών πολι­τι­κών, που επι­βλή­θη­καν με καθο­λι­κή ισχύ, τα πρώ­τα χρό­νια μετά την εξέ­γερ­ση του Δεκέμ­βρη. Που δεν έσβη­σε μέσα στην εξα­θλί­ω­ση και το κοι­νω­νι­κό τσα­λα­πά­τη­μα των χρό­νων της “κρί­σης”. Που δεν έσβη­σε ούτε στα χρό­νια που το “συρι­ζαϊ­κο καρό­το” επι­χει­ρού­σε να ενσω­μα­τώ­σει και να υπο­τά­ξει απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα από το κατα­σταλ­τι­κό μαστίγιο.

Η φλό­γα της εξέ­γερ­σης παρα­μέ­νει αναμ­μέ­νη μέσα στις νέες συν­θή­κες μάχης που έχου­με μπρος μας. Συν­θή­κες άμυ­νας των απει­λού­με­νων δομών αγώ­να. Συν­θή­κες αντε­πί­θε­σης απέ­να­ντι στην καθε­στω­τι­κή επί­θε­ση που δέχε­ται η τάξη μας. Αντε­πί­θε­ση που πρέ­πει να δομεί­ται σε κάθε χώρο δου­λειάς, σε κάθε γειτονιά.

Η “μάχη των Εξαρ­χεί­ων” δεν είναι παρά ένας συμ­βο­λι­σμός, τόσο για την εξου­σία όσο και για τον κόσμο του αγώ­να. Αλλού στο­χεύ­ουν τα think tanks με την “αντι-ανο­μία” ρητο­ρι­κή τους : στο σπά­σι­μο των κοι­νω­νι­κών αντι­στά­σε­ων, στην εξά­πλω­ση του φόβου και την υπο­τα­γής. Και από την άλλη τα δικά μας “Εξάρ­χεια” είναι οι εστί­ες αντί­στα­σης στο κοι­νω­νι­κό πεδίο.

Αυτό μας δίδα­ξε ο Δεκέμ­βρης. Ότι η εξέ­γερ­ση παίρ­νει οξυ­γό­νο μέσα από τη διά­χυ­σή της. Και ξέρου­με πως σε αυτό θα κρι­θούν οι μάχες που δίνο­νται, οι μάχες που έρχονται.

Το “μπα­λά­κι” θα πετα­χτεί πίσω, κάνο­ντας “Εξάρ­χεια” όλη την πόλη. Δια­χέ­ο­ντας την αντί­στα­ση. Χτυ­πώ­ντας την “παντο­δυ­να­μία” τους εκεί (και όταν) το περι­μέ­νουν το λιγό­τε­ρο. Επι­στρέ­φο­ντας τον φόβο !

Δεν είπα­με ακό­μα την τελευ­ταία λέξη κι αυτή η νύχτα ήταν του Αλέ­ξη!

Το βρά­δυ της 6ης Δεκέμ­βρη 2019 επι­τε­θη­κα­με συντο­νι­σμέ­να σε 30 κρα­τι­κούς και καπι­τα­λι­στι­κούς στό­χους σε 13 δια­φο­ρε­τι­κές γει­το­νιές της πόλης μας» ανα­φέ­ρε­ται μετα­ξύ άλλων στο κεί­με­νο της ανά­λη­ψης ευθύνης.

Πηγή www.news.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -