- Διαφήμιση -

Τα όρια της κυριαρχίας του Μητσοτάκη – Τα αίτια κατακρήμνισης του ΣΥΡΙΖΑ – Και παραίτηση Αλ. Τσίπρα

Υπήρξε αδυναμία ανάγνωσης της μεταστροφής του εκλογικού σώματος πού από το 2015 πέρασε από το κύμα της οργής και το θυμικό σε ένα πιο ορθολογικό ρεαλισμό.

του Βασί­λη Τακτικού

Μετά τα απο­τε­λέ­σμα­τα των εκλο­γών της 25ης Ιου­νί­ου, τα συστη­μι­κά μέσα επι­κοι­νω­νί­ας  εξαί­ρουν την παντο­δυ­να­μία του Μητσο­τά­κη στο πολι­τι­κό σκη­νι­κό της χώρας, αλλά δυσκο­λεύ­ο­νται να ερμη­νεύ­σουν  πει­στι­κά την κατα­κρή­μνι­ση του ΣΥΡΙΖΑ καθώς, έχουν αλλά­ξει η κοι­νω­νι­κή βάση και τα κρι­τή­ρια που έφε­ραν το κύμα ανό­δου μέχρι το 2015 και σημά­δια πτώ­σης από εκεί και μετά.
Μέχρι τότε την περί­ο­δο ανό­δου 2010–2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «καβά­λα στο κύμα της οργής» του αρι­στε­ρού λαϊ­κι­σμού, της ενα­ντί­ω­σης με το μνη­μό­νιο και τους Ευρω­παί­ους εταί­ρους μας, κάτι που ας σημειώ­σου­με έκα­νε ταυ­τό­χρο­να και ένα σημα­ντι­κό κομ­μά­τι της ακρο­δε­ξιάς με κατά­λη­ξη ο εταί­ρος του στην Κυβέρ­νη­ση ήταν Πάνος Καμ­μέ­νος με τους ΑΝΕΛ.

Σήμε­ρα το πολι­τι­κό σκη­νι­κό σήμε­ρα είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κό. Το αντι­μνη­μο­νια­κό αφή­γη­μα ξεπε­ρά­στη­κε εκ των πραγ­μά­των ολο­σχε­ρώς.  Παράλ­λη­λα, ο ΣΥΡΙΖΑ στο μεσο­διά­στη­μα έγι­νε ένα συστη­μι­κό κόμ­μα και δοκι­μά­στη­κε πάνω από όλα για την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τά του και την ικα­νό­τη­τα του να ριζώ­σει ή όχι στην  κοι­νω­νία. Να κρι­θεί εκτός των άλλων  όχι μόνο ιδε­ο­λο­γι­κή ρητο­ρι­κή   αλλά και για την πολι­τι­κή του δια­χει­ρι­στι­κή ικα­νό­τα και επάρ­κεια.  Να κρι­θεί με άλλα λόγια στην πράξη.
Από το 2015 και μετά ο ΣΥΡΙΖΑ παρου­σιά­ζε­ται χωρίς σαφές πολι­τι­κό σχέ­διο στην οικο­νο­μία. Χωρίς  απαι­τού­με­νη πολι­τι­κή επάρ­κεια των στε­λε­χών του σε κρί­σι­μους τομείς όπως στην οικο­νο­μία  και χωρίς να έχει απο­βά­λει τον λαϊ­κί­στι­κο, βίαιο και τραυ­μα­τι­κό λόγο του στην επικοινωνία.

Όλα αυτά οδή­γη­σαν σε μία προϊ­ού­σα καθο­δι­κή πορεία, που δεν απο­τυ­πώ­θη­κε  σε όλη της την έκτα­ση το 2019  για λόγους κοι­νω­νι­κής μηχα­νι­κής  και μηχα­νι­κής εξου­σί­ας που θα εξη­γή­σου­με στη συνέ­χεια αλλά στις δύο πρό­σφα­τες   εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σει­ςτου 2023.
Από την άλλη πλευ­ρά το ΠΑΣΟΚ ως 3ο κόμ­μα παρά την βελ­τί­ω­ση του σε ποσο­στά, είναι πολύ μακριά για να απο­τε­λέ­σει τον εναλ­λα­κτι­κό ισχυ­ρό πόλο της αντι­πο­λί­τευ­σης και συσπεί­ρω­σης της ευρύ­τε­ρης κεντροαριστεράς.

Τα όρια της κυριαρ­χί­ας του Μητσοτάκη

Τα μαζι­κά μέσα επι­κοι­νω­νί­ας που  κατά κύριο λόγο δια­κι­νούν  την άπο­ψη περί παντο­δυ­να­μί­ας του Μητσο­τά­κη δεν βλέ­πουν το βάθος των πολι­τι­κών εξελίξεων.

Το 40,5  % που κέρ­δι­σε ως  ποσο­στό η Νέα Δημο­κρα­τί­ας είναι από τα μικρό­τε­ρα ποσο­στά που έχουν λάβει μονο­κομ­μα­τι­κές κυβερ­νή­σεις από την περί­ο­δο της  μετα­πο­λί­τευ­σης, έχο­ντας απέ­να­ντι  το 60%  των κατα­κερ­μα­σμέ­νων δυνά­με­ων της αντι­πο­λί­τευ­σης. Επο­μέ­νως δεν κέρ­δι­σε την πλειο­ψη­φία της κοι­νω­νι­κής βάσης αλλά της βου­λής και γι΄αυτό υπάρ­χουν όρια της κυριαρ­χί­ας και ηγε­μο­νί­ας του Μητσο­τά­κη. Το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα προ­έ­κυ­ψε όχι με βάση τις ιδε­ο­λο­γι­κές περι­χα­ρα­κώ­σεις που παρα­δο­σια­κά υπάρχουν.

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος κατα­γρά­φε­ται ο καλύ­τε­ρος δια­χει­ρι­στής. Eίχε στρα­τη­γι­κή  αυτή της διεύ­ρυν­σης προς το κέντρο χώρο, είχε καλύ­τε­ρη ηγε­τι­κή  ομά­δα είχε στα­θε­ρή πορεία στους στό­χους. Είχε καλύ­τε­ρα ανά­γνω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας  επι­κε­ντρώ­θη­κε καλύ­τε­ρα στα προ­βλή­μα­τα της οικο­νο­μι­κής  καθη­με­ρι­νό­τη­τας, με στο­χο­προ­σή­λω­ση στον ψηφια­κό μετα­σχη­μα­τι­σμό και την πρά­σι­νη μετάβαση.

Αντί­θε­τα, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κακή ανά­γνω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας τοπο­θε­τώ­ντας την  κρι­τι­κή  της   κυβέρ­νη­ση  στη ακρο­δε­ξιά, σε μια εκτός τόπου και χρό­νου κρι­τι­κή, κάνο­ντας λαϊ­κί­στι­κη πολι­τι­κή ελά­χι­στα δια­φο­ρε­τι­κή από εκεί­νη που έκα­νε  10 χρό­νια πριν το 2012.  Αντι­με­τώ­πι­σε ως ακρο­δε­ξιά έκφρα­ση τη Νέα Δημο­κρα­τία, την ίδια στιγ­μή που η επι­λο­γή της Νέας Δημο­κρα­τί­ας ήταν η στρο­φή της προς το κέντρο ενώ σχη­μα­τι­ζό­ταν μία καθα­ρή ακρο­δε­ξιά στα δεξιά της που είναιι αθροι­στι­κά φθά­νει το 13%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρα από την άσκη­ση αντι­πο­λί­τευ­σης σε θέμα­τα που προ­έ­κυ­πταν από αστο­χί­ες της Κυβέρ­νη­σης, σε επι­μέ­ρους ζητή­μα­τα δια­χεί­ρι­σης στην επι­και­ρό­τη­τα. Δεν υπήρ­χε ποιο­τι­κή δια­φο­ρά για τα θέμα­τα της οικο­νο­μί­ας όπου δεν τόλ­μη­σε να θίξει τα κέρ­δη των  πολύ μεγά­λων επι­χει­ρή­σε­ων, αντί­θε­τα υπερ­φο­ρο­λό­γη­σε τις μικρο­με­σαί­ες επι­χει­ρή­σεις με απο­τέ­λε­σμα να συρ­ρι­κνω­θεί περαι­τέ­ρω ο χώρος.

Στον τομέα της εργα­σί­ας εκφρά­στη­κε με ευχο­λό­για περί δικαιω­μά­των εργα­ζο­μέ­νων, αξιο­πρέ­πειας, κι άλλες γενι­κό­τη­τες ενώ το κεντρι­κό πρό­βλη­μα είναι οι πολι­τι­κές ενί­σχυ­σης της προ­σφο­ράς εργα­σί­ας.  Στη στε­γα­στι­κή πολι­τι­κή πού υπάρ­χει επί­σης σοβα­ρό έλλειμ­μα δεν βρή­κε να αρθρώ­σει μία άλλη πρό­τα­ση ούτε στο ενερ­γεια­κό πρόβλημα.

Έτσι άφη­σε ελεύ­θε­ρο το πεδίο να δια­μορ­φώ­νε­ται η κοι­νή γνώ­μη από τις επι­δο­μα­τι­κές πολι­τι­κές της Νέας Δημο­κρα­τί­ας που χρη­μα­το­δο­τή­θη­καν από το ταμείο ανάκαμψης.

Ακό­μη θα πρέ­πει να παρα­τη­ρή­σου­με ότι, πως αν οι υπο­κει­με­νι­κές και αντι­κει­με­νι­κές συν­θή­κες είναι πολύ ευνοϊ­κές για  την κυβέρ­νη­ση  της Νέα Δημο­κρα­τί­ας  κανείς δεν μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει ότι, ειδι­κό­τε­ρα οι αντι­κει­με­νι­κές οικο­νο­μι­κές συν­θή­κες μετά από δύο χρό­νια θα παρα­μέ­νουν ίδιες. Και κανείς δεν μπο­ρεί να εγγυ­η­θεί ότι αυτή η ρευ­στό­τη­τα που παρα­τη­ρεί­ται σήμε­ρα στο χώρο της αντι­πο­λί­τευ­σης θα παρα­μεί­νει με την ίδια μορ­φή μετά την παραί­τη­ση Τσίπρα.

Εάν ο Αλ. Τσί­πρας ήταν τελι­κά ο αδύ­να­τος κρί­κος από το 2019 και ύστε­ρα το πλε­ο­νέ­κτη­μα αυτό χάνε­ται για την Κυβέρ­νη­ση. Ας έχου­με επί­σης υπό­ψη ότι τα σύν­νε­φα μιας παγκό­σμιας οικο­νο­μι­κής καται­γί­δας στο Διε­θνές περι­βάλ­λον είναι ορα­τά. Μπο­ρεί η Νέα Δημο­κρα­τία δικαί­ως σήμε­ρα να υπε­ρέ­χει όλων των άλλων κομ­μά­των και να παρου­σιά­ζε­ται με την καλύ­τε­ρη δια­χει­ρι­στι­κή επάρ­κεια όμως αυτό δεν της έχει εξα­σφα­λί­σει ανέ­φε­λο το μέλλον.

Μια νέα περιο­ρι­στι­κή οικο­νο­μι­κή πολι­τι­κή που εγκυ­μο­νεί η ΕΕ θα φέρει κοι­νω­νι­κές ανα­τα­ρα­χές, βλέ­πε τώρα τι γίνε­ται Γαλ­λία και η Ελλά­δα προ­φα­νώς, δεν είναι ανθε­κτι­κό­τε­ρη στην επερ­χό­με­νη κοι­νω­νι­κή καται­γί­δα. Εάν τα τέσ­σε­ρα τελευ­ταία χρό­νια ευνο­ή­θη­κε από το ταμείο ανά­καμ­ψης και την ποσο­τι­κή χαλά­ρω­ση και μοί­ρα­σε 58 δισε­κα­τομ­μύ­ρια στους Έλλη­νες πολί­τες για επι­δό­μα­τα αυτά τα περι­θώ­ρια δεν υπάρ­χουν για την επό­με­νη τετραετία.

Αντί­θε­τα, από φέτος ξεκι­νά­ει πάλι μία περιο­ρι­στι­κή οικο­νο­μι­κή πολι­τι­κή στην Ευρώ­πη που θα επι­δρά­σει αρνη­τι­κά με περι­κο­πές. Η μετα­στρο­φή κλί­μα­τος μπο­ρεί να γίνει πριν παρέλ­θει η επό­με­νη διε­τία όχι τετρα­ε­τία. Ας μην ξεχνά­με το 2009.  η κυβέρ­νη­ση του ΠΑΣΟΚ τότε πήρε 44% και μετά 2,5 χρό­νια κατέρ­ρευ­σε υπό το βάρος της οικο­νο­μι­κής κρί­σης  και του αντι­μνη­μο­νια­κού παροξυσμού.

Η δεξιά και η αρι­στε­ρά τότε, με εμπρο­σθο­φυ­λα­κή το ΣΥΡΙΖΑ συμ­μά­χη­σαν για να εκμε­ταλ­λευ­θούν την αντι­μνη­μο­νια­κή υστε­ρία χωρίς να έχουν καμία εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση αντι­με­τώ­πι­σης του χρέ­ους και της οικο­νο­μι­κής κρίσης.

Χρειά­ζε­ται πράγ­μα­τι, μία πραγ­μα­τεία για την ανά­λυ­ση της κοι­νω­νι­κής μηχα­νι­κής που ξεπερ­νά την επι­στή­μη των δημο­σκο­πή­σε­ων που μετρούν στιγ­μιαία την κοι­νω­νι­κή γνώ­μη. Μια πραγ­μα­τεία που πραγ­μα­τι­κά θα εξη­γεί βρι­σκό­μα­στε και που πάμε.

Τα αίτια κατα­κρή­μνι­σης του ΣΥΡΙΖΑ

Για να κατα­νο­ή­σου­με τα αίτια κατα­κρή­μνι­σης του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέ­πει να γυρί­σου­με πίσω είπα­με στις αρχές της ανό­δου του ΣΥΡΙΖΑ που τρο­φο­δο­τή­θη­κε από το ξέσπα­σμα της κρί­σης χρέ­ους την περί­ο­δο 2010–2012. Χρειά­ζε­ται να κατα­γρα­φεί αντι­κει­με­νι­κά η πρό­σφα­τη ιστο­ρία των κομμάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αξιο­ποιώ­ντας τότε το  θυμι­κό, (Το μεγά­λο θυμό) που ενδη­μού­σε με καταγ­γελ­τι­κό λόγο και το επι­χεί­ρη­μα ότι το μνη­μό­νιο έφε­ρε το χρέ­ος και όχι το αντί­στρο­φο που λογι­κά ισχύ­ει, αντι­κει­με­νι­κά έπει­σε το εκλο­γι­κό σώμα ότι υπάρ­χει εναλ­λα­κτι­κή λύση αγνο­ώ­ντας τον πολι­τι­κό ορθο­λο­γι­σμό που υπο­δεί­κνυε πρώ­τα πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί το χρέ­ος χωρίς πτώχευση.

Όταν δοκι­μά­στη­κε  αυτή η υπο­τι­θέ­με­νη ριζο­σπα­στι­κή πολι­τι­κή στην Κυβέρ­νη­ση τον Ιού­λιο του 2015 είχα­με  και την πλή­ρη με ανα­γκα­στι­κή  μετα­στρο­φή και υπο­γρα­φή του τρί­του μνη­μο­νί­ου.  Στην κυβερ­νη­τι­κή του θητεία ο ΣΥΡΙΖΑ στα­δια­κά έκα­νε μετα­στρο­φή στο εκλο­γι­κό σώμα για να μετα­βεί στα­δια­κά από το θυμι­κό στον πολι­τι­κό ορθο­λο­γι­σμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε άλλα­ξε  την πολι­τι­κή του, αλλά δεν άλλα­ξε το αφή­γη­μα.  Συνέ­χι­σε την ίδια προ­πα­γάν­δα μέχρι τις πρό­σφα­τες εκλογές.

Σε κοι­νω­νι­κό επί­πε­δο αυτή η μετάλ­λα­ξη και διερ­γα­σία χρειά­στη­κε αρκε­τό χρό­νο για να συνει­δη­το­ποι­η­θεί στο εκλο­γι­κό σώμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μεν προ­σαρ­μό­στη­κε και άλλα­ξε την οικο­νο­μι­κή πρα­κτι­κή του, ενσω­μα­τώ­θη­κε από το σύστη­μα αλλά δεν άλλα­ξε το πολι­τι­κό του αφή­γη­μα  και την ατζέ­ντα πολι­τι­κής επι­κοι­νω­νί­ας με το εκλο­γι­κό του σώμα.  Όλο αυτό μπο­ρεί ο ψηφο­φό­ρος να το εισπρά­ξει και ως πολι­τι­κή σύγ­χυ­ση και ανορθολογισμό.

Αντί­θε­τα συντή­ρη­σε το λαϊ­κί­στι­κό του  προ­φίλ στον επι­κοι­νω­νια­κό του λόγο ενώ, εφάρ­μο­ζε συντη­ρη­τι­κές πολι­τι­κές στην οικο­νο­μία  και το ανα­πτυ­ξια­κό πρό­τυ­πο της χώρας.

Παράλ­λη­λα, στη δεκα­ε­τή πορεία του 2012- 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμ­μα εξου­σί­ας  ποτέ δεν απέ­κτη­σε βαθιές ρίζες στην κοι­νω­νία και στο εκλο­γι­κό σώμα, σε ότι αφο­ρά την απή­χη­ση του  στα συν­δι­κά­τα, τα επι­με­λη­τή­ρια την τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση και τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες της κοι­νω­νί­ας πολιτών.

Κάτι που αντι­στοί­χως είχε πετύ­χει το ΠΑΣΟΚ στη μακρά του πορεία και δια­τη­ρεί  σημα­ντι­κές δυνά­μεις μέχρι σήμε­ρα στην τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση και τα συν­δι­κά­τα. Μπο­ρεί να νομο­θέ­τη­σε στη βου­λή για  το δημο­κρα­τι­κό εκσυ­χρο­νι­σμό την απλή ανα­λο­γι­κή, Την κοι­νω­νι­κή οικο­νο­μία, την πρά­σι­νη οικο­νο­μία, τις ενερ­γεια­κές κοι­νό­τη­τες,  αλλά έμει­νε στους τίτλους  και δεν δημιούρ­γη­σε καμία προ­ϋ­πό­θε­ση για την εφαρ­μο­γή τους στην πρά­ξη, για να εξα­σφα­λί­σει τους ανα­γκαί­ους πόρους για να στη­ρί­ξει τους νέους θεσμούς.
Κατέ­κτη­σε δηλα­δή την κορυ­φή της πυρα­μί­δας της εξου­σί­ας αλλά ποτέ δεν κατέ­κτη­σε τη θεσμι­κή της βάση για να εδραιώ­σει αυτή την εξουσία.

Και δεν την κατέ­κτη­σε για­τί παρέ­μει­νε πάντα ένα κλει­στό κόμ­μα  την επο­χή που η κοι­νω­νία ζητού­σε ένα ανοι­χτό κόμ­μα της αρι­στε­ράς.  Αυτό φάνη­κε ιδιαί­τε­ρα στην τοπι­κή αυτο­διοί­κη­ση που αντί να ενσω­μα­τώ­σει και να αξιο­ποι­ή­σει στε­λέ­χη από άλλες παρα­τά­ξεις προ­σπά­θη­σε να επι­βά­λει και στην τοπι­κή εξου­σία τα στε­λέ­χη  του  κόμ­μα­τος 3–4%. Εκφρά­ζο­ντας τον ναρ­κισ­σι­σμό και την αλα­ζο­νεία του αρι­στε­ρού που όταν κατέ­χει την εξου­σία νομί­ζει ότι κατέ­χει και την από­λυ­τη αλήθεια.

Αυτό που επί­σης πρέ­πει να επι­ση­μά­νου­με είναι ότι  στον αντί­πο­δα  των δια­κη­ρυγ­μέ­νων  ιδε­ο­λο­γι­κών αρχών του, προ­σπά­θη­σε να δημιουρ­γή­σει τον δικό του πελα­τεια­κό μηχα­νι­σμό με το κρά­τος. Αυτό  το πρα­κτι­κό απο­τύ­πω­μα  ουσια­στι­κά ακύ­ρω­σε την Προ­ο­δευ­τι­κή του φυσιο­γνω­μία και απο­τέ­λε­σε τη βάση για ένα ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ μέτω­πο από όλες τις πλευ­ρές χωρίς καμιά ρεα­λι­στι­κή προ­ο­πτι­κή συνεργασίας.

Με αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στι­κά από τη δεύ­τε­ρη εκλο­γή του 2015  ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μπει σε μακρό­συρ­τη  φθο­ρά,  που περ­νού­σε και κάτω από τα ραντάρ των δημο­σκο­πή­σε­ων και μαζι­κών μέσων επι­κοι­νω­νί­ας που οι ανα­λύ­σεις τους   περιο­ρί­ζο­νταν στην επιφάνεια.

Η τετρα­ε­τία δια­κυ­βέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τί­ας και του Κυριά­κου Μητσο­τά­κη που ακο­λού­θη­σε εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος φαί­νε­ται ότι υπήρ­ξε περισ­σό­τε­ρο επι­τυ­χής του­λά­χι­στον σε ότι αφο­ρά την δια­χει­ρι­στι­κή επάρ­κεια των στε­λε­χών της, χωρίς να αγνο­ού­με βέβαια και την ευνοϊ­κό­τε­ρη πολι­τι­κή συγκυ­ρία με επι­δό­μα­τα και παρεμ­βά­σεις της τάξε­ως των 58 δισεκατομμυρίων.
Είναι προ­φα­νές λοι­πόν ότι, Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσί­πρας ως ηγέ­της είναι υπεύ­θυ­νος για την σημε­ρι­νή αρνη­τι­κή εξέ­λι­ξη του χώρου. η πτώ­ση ήταν ανα­πό­φευ­κτη από τη στιγ­μή που δεν υπήρ­ξε αυτο­κρι­τι­κή σε καμία φάση της πορεί­ας που σημα­δεύ­τη­κε με ήττες ιδε­ο­λο­γι­κές και εκλογικές.

Το 2015 υπέ­στη μία μεγά­λη ήττα πολι­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού. το 2019 υπέ­στη δύο εκλο­γι­κές ήττες και άλλες δύο εκλο­γι­κές ήττες στις πρό­σφα­τες εκλο­γές. Σε καμία των περι­πτώ­σε­ων δεν έκα­νε αυτο­κρι­τι­κή και προ­φα­νώς δεί­χνει έλλει­ψη πολι­τι­κού ανα­στο­χα­σμού για όλη την πορεία που ακο­λου­θού­σε το κόμμα.

Υπήρ­ξε αδυ­να­μία ανά­γνω­σης της μετα­στρο­φής του εκλο­γι­κού σώμα­τος πού από το 2015 πέρα­σε από το κύμα της οργής και το θυμι­κό σε ένα πιο ορθο­λο­γι­κό ρεαλισμό.

Σήμε­ρα μπο­ρεί να αντι­λη­φθεί κανείς ότι χωρίς την κρί­ση χρέ­ους του 2010 Που ευνό­η­σε τα μικρά κόμ­μα­τα της αρι­στε­ράς αλλά και της ακρο­δε­ξιάς είναι ζήτη­μα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε ξεπε­ρά­σει το 5%. Τότε είδε τα ποσο­στά του να εκτι­νά­σο­νται αφού δαι­μο­νο­λό­γη­σε το κόμ­μα εξου­σί­ας που ήταν το ΠΑΣΟΚ συνερ­γά­στη­κε με ένα ακρο­δε­ξιό κόμ­μα για να ανέ­βει αργό­τε­ρα στην εξου­σία. Από την ιστο­ρία απο­δεί­χθη­κε ότι δεν είχε καμία άλλη πρό­τα­ση δια­χεί­ρι­σης του χρέ­ους στο επί­πε­δο πολι­τι­κής εφαρ­μο­γής, και στο τέλος της δια­δρο­μής, όταν άρχι­σε να φυλ­λο­ρο­εί εξ αιτί­ας της ρηχής του ρητο­ρι­κής ανα­γκά­στη­κε να απευ­θυν­θεί για συνερ­γα­σία στο ΠΑΣΟ­Κτο οποίο πριν είχε ελεεινολογήσει.

Και τότε τίθε­ται το ερώ­τη­μα από την ίδια πολι­τι­κή ζωή: με ποια αξιο­πι­στία θα μπο­ρού­σε να ηγη­θεί της Προ­ο­δευ­τι­κής Συμ­μα­χί­ας που επι­θυ­μού­σε και διεκ­δι­κού­σε όταν προη­γου­μέ­νως είχε κατα­στρέ­ψει όλες τις γέφυ­ρες προς τον όμο­ρο χώρο του ΠΑΣΟΚ.
Θα πει κανείς ότι στην Πολι­τι­κή δεν πρέ­πει να κοι­τά­ζου­με το απώ­τε­ρο παρελ­θόν αλλά τις συν­θή­κες που υπάρ­χουν τώρα μπρο­στά μας.

Ασφα­λώς ναι όταν το παρελ­θόν δεν μας κατα­διώ­κει και το παρελ­θόν κατα­διώ­κει τον ΣΥΡΙΖΑ. Αντί­θε­τα κάθε συνερ­γα­σία όπως η προ­ο­δευ­τι­κή συμ­μα­χία που προ­ώ­θη­σε ο ΣΥΡΙΖΑ κτί­ζε­ται όταν έχει τα βασι­κά στοι­χεία ειλι­κρί­νειας και μιας σχε­τι­κής υπερ­βά­σης από το από­λυ­το κομ­μα­τι­κό συμ­φέ­ρον, σε ένα υπέρ­τε­ρο κοι­νω­νι­κό συμ­φέ­ρον, στοι­χεία που δεν επέ­δει­ξε ο Α. Τσί­πρας ούτε στην τελευ­ταία εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση. Τώρα οι εξε­λί­ξεις μάλ­λον θα τρέ­ξουν πιο γρή­γο­ρα χωρίς τον Α. Τσί­πρα. Αλλά για να είναι πλή­ρης η ανά­λυ­ση θα πρέ­πει να ανα­λύ­σου­με και τις συν­θή­κες που υπάρ­χουν στο έτε­ρο πόλο της Κεντρο­α­ρι­στε­ράς το ΠΑΣΟΚ.

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Διαφήμιση -

- Δια­φή­μι­ση -

Μπορεί επίσης να σας αρέσει
Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων