Tα «χάρτινα» τείχη

Πριν την ολο­κλη­ρω­τι­κή κατα­στρο­φή της Αθή­νας από τους Πέρ­σες η ερμη­νεία ενός χρη­σμού έσω­σε την Αθή­να και την Ελλά­δα: «Τα ξύλι­να τεί­χη», στα οποία ο Θεμι­στο­κλής είδε την δύνα­μη του στό­λου. Είναι μια γνω­στή ιστο­ρία την οποία δεν χρειά­ζε­ται να επα­να­λά­βω. Υπάρ­χει όμως κάτι σε αυτή την ιστο­ρία που μπο­ρεί να είναι επίκαιρο.
Σήμε­ρα δεν υπάρ­χει ούτε χρη­σμός ούτε ξύλι­να τεί­χη για να προ­στα­τευ­τού­με από την θανά­σι­μη μοί­ρα την οποία επι­φυ­λάσ­σει στον Ελλη­νι­σμό ο εγκλω­βι­σμός του στο άδι­κο ιδε­ο­λη­πτι­κό και με κάθε τρό­πο ανί­κα­νο κρά­τος των Αθη­νών. Υπάρ­χει όμως πίσω από αυτή την ιστο­ρία του Ηρό­δο­του μια χρή­σι­μη ιδέα: Σε περιό­δους κρί­σης πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψεις τη στα­θε­ρό­τη­τα (π.χ. το κρά­τος) και να επι­λέ­ξεις να κινη­θείς σε ένα πλαί­σιο πολύ πιο επι­κίν­δυ­νο και ρευ­στό και να το δαμά­σεις, για­τί σε αυτό το πλαί­σιο και ο πιο αδύ­να­μος μπο­ρεί αν κινη­θεί σωστά και μεθο­δευ­μέ­να να φέρει θαυ­μα­στά απο­τε­λέ­σμα­τα. Στην ουσία ανα­φέ­ρο­μαι στην ιδέα της ανά­λη­ψης ρίσκου.
Σήμε­ρα δεν υπάρ­χουν ξύλι­να τεί­χη για να επι­βι­βα­στού­με σε αυτά και να μας προ­στα­τεύ­σουν από την κατα­στρο­φή που επι­φυ­λάσ­σει η παγκο­σμιο­ποί­η­ση σε κάθε έθνος κρά­τος. Μπο­ρούν όμως να υπάρ­ξουν «χάρ­τι­να τεί­χη» πάνω στα οποία θα επι­βι­βα­στούν οι ιδέ­ες και οι αρχές ενός λαού χωρίς κρά­τος. Για­τί πρέ­πει σιγά σιγά να το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε. Το κρά­τος της Ελλά­δας δεν είναι κρά­τος των Ελλή­νων. Είναι κρά­τος που υπάρ­χει απο­κλει­στι­κά και μόνο να για ικα­νο­ποιεί τις απαι­τή­σεις των δανει­στών. Όλα τα υπό­λοι­πα είναι λει­τουρ­γί­ες τις οποί­ες ανέ­λα­βε κατά και­ρούς (αμυ­να, παι­δία κλπ) υπο­κρι­νό­με­νο ότι είναι ένα κρά­τος που ανή­κει σε ένα συγκε­κρι­μέ­νο λαό. Όμως δεν μπο­ρώ πλε­ον να πιστέ­ψω κάτι τέτοιο. Οποια­δή­πο­τε σκέ­ψη μου πλε­ον ξεκι­νά με την αφε­τη­ρία ότι το κρά­τος αυτό αντι­με­τω­πί­ζει το φαι­νό­με­νο του Ελλη­νι­κού Πολι­τι­σμού με ένα όλο και πιο φανε­ρό μίσος.
Του­λά­χι­στον εγώ αυτό εισπράτ­τω όπως και χιλιά­δες άλλοι συμπο­λί­τες μου οι οποί­οι βρί­σκο­νται στα ταμεία, στις ουρές, στα δικα­στή­ρια κλπ: Οι έλλη­νες που δεν ενσω­μα­τώ­θη­καν στην κρα­τι­κή μηχα­νή του κιμά είναι έλλη­νες που είναι μιση­τοί και αδιά­φο­ροι για το κρά­τος και η μόνη λει­του­γία τους είναι η ανα­γκα­στι­κή απο­μύ­ζη­σή τους μέσω φόρων και εισφορών.Οι ελεύ­θε­ροι άνθρω­ποι αυτής της χώρας και όχι φυσι­κά οι ενσω­μα­τω­μέ­νοι στο τέρας μαν­δα­ρί­νοι, βρί­σκο­νται σε ένα πολι­τι­κό αδιέ­ξο­δο για­τί απο­τε­λούν πια μια πολι­τι­κή μειο­ψη­φία, την οποία ούτε η κυβέρ­νη­ση ούτε η αντι­πο­λί­τευ­ση ενδια­φέ­ρε­ται να τους υιο­θε­τή­σει πολι­τι­κά, για­τί δεν συμ­φέ­ρουν. Οι ηδο­νι­στές και οι μαν­δα­ρί­νοι είναι πολύ πιο πιστοί ψήφοι.
Τι πρέ­πει να κάνουν οι τελευ­ταί­οι ελεύ­θε­ρα σκε­πτό­με­νοι άνθρω­ποι της Ελλά­δας; Να φτιά­ξουν τα δικά τους ξύλι­να τεί­χη και να επι­βι­βα­στούν σε αυτά αφή­νο­ντας πίσω να κάψει ότι μπο­ρεί ο Νέος Ξέρ­ξης, δηλα­δή το Ελλη­νι­κό Δημό­σιο. Μόνο που σήμε­ρα αυτά τα τεί­χη θα είναι χάρ­τι­να τεί­χη, δηλα­δή συμ­φω­νί­ες σε χαρ­τί, σερμαγιές.
Στη διάρ­κεια της τουρ­κο­κρα­τί­ας οι ναξιώ­τες και άλλοι κυκλα­δί­τες μαζευαν «ρεφε­νέ» τα γρό­σια για να ναυ­πη­γή­σουν ένα πλοίο και να το γεμί­σουν με εμπό­ρευ­μα και να ρισκάσ­ρουν με αυτό να κατα­κτή­σουν το κόσμο. Έτσι γέμι­σαν τα κελά­ρια τους με νομί­σμα­τα και εφό­δια κλπ ώστε να είναι έτοι­μοι όταν θα ερχό­ταν οι η ώρα του ξεσηκωμού.
Όμως ο σκο­πός για τον οποί­ον μάζευαν τα χρή­μα­τα δεν ήταν μόνο η κερ­δο­σκο­πία. Δεν τους ενδιέ­φε­ρε μόνο το κέρ­δος. Σκο­πός τους ήταν η συνε­πι­βί­ω­ση και η δια­τή­ρη­ση της δικής τους πολι­τι­σμι­κής ταυ­τό­τη­τας. Σκο­πός τους ήταν να χρη­μα­το­δο­τή­σουν και διά­φο­ρα έργα όπως σχο­λεία, εκκλη­σί­ες ή και τακτι­κά βοη­θή­μα­τα σε χήρες και ορφα­νά. Υπήρ­χαν φυσι­κά και αρκε­τοί που ενδια­φέ­ρο­νταν μόνο για το κέρ­δος, αλλά δεν υπήρ­χαν μόνο αυτοί. Υπήρ­χαν και πολ­λοί που είχαν κίνη­τρα που δεν μπο­ρεί να τα αντι­λη­φθεί και να τα απο­δε­χθεί η μαρ­ξι­στι­κή θεώ­ρη­ση του ιστο­ρι­κού υλι­σμού ή η νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρη θεω­ρία των οικο­νο­μι­κών κινή­τρων. Πολ­λοί από τους μεγά­λους ευερ­γέ­τες για παρά­δειγ­μα δεν έγι­ναν πλού­σιοι απο­κλει­στι­κά για τον εαυ­τό τους, αλλά έγι­ναν οικο­νο­μι­κά ισχυ­ροί με σκο­πό να υπη­ρε­τή­σουν ιδέ­ες και αρχές. Και αυτοί δεν ήταν κάποιοι μεγα­λό­σχη­μοι που έδι­ναν ψίχου­λα. Ήταν ταπει­νοί εργά­τες που πρό­σφε­ραν όλο τον υλι­κό όφε­λος της εργα­σί­ας τους για να ικα­νο­ποι­η­θεί μια ιδέα. Ήταν ρομα­ντι­κοί και αφε­λείς για τα δεδο­μέ­να της σημε­ρι­νής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Και πάνω από όλα ήταν απλοί άνθρω­ποι που ξεχώ­ρι­σαν με τη δου­λειά τους. Και τέτοιοι άνθρω­ποι κρύ­βο­νται μέσα στον κάθε Έλλη­να που θα απο­φα­σί­σει να σκε­φτεί ελεύθερα.
Σήμε­ρα δεν έχου­με τέτοιους ανθρώ­πους που θα θυσιά­σουν την περιου­σία τους να σώσουν αυτή τη κοι­νω­νία. Η κοι­νω­νία πρέ­πει να σωθεί με τα δικά της μέσα και δημιουρ­γή­σει τις νέες σερ­μα­γιές που θα πλου­τί­σουν όχι μόνο για να ικα­νο­ποι­η­θούν όσοι συμ­με­τέ­χουν στο εκά­στο­τε επι­χει­ρη­μα­τι­κό εγχεί­ρη­μα αλλά κυρί­ως για να μαζέ­ψουν τα απα­ραί­τη­τα μέσα ώστε να ικα­νο­ποι­ή­σουν τους εθνι­κούς στό­χους που αντι­στρα­τεύ­ε­ται το Ελλη­νι­κό Κρά­τος, ως νέος Ξέρξης.
Πριν τελειώ­σω θέλω να κάνω μια εκτί­μη­ση. Το Ελλη­νι­κό Κρά­τος δεν θα είναι δύσκο­λος αντί­πα­λος μπρο­στά στη δύνα­μη του χρή­μα­τος. Οι διε­θνείς και εγχώ­ριες πόρ­νες που στε­λε­χώ­νουν τα κέντρα λήψης απο­φά­σε­ων σε Ελλά­δα και Εξω­τε­ρι­κό, δεν θα έχουν κανέ­να ενδοια­σμό να προ­σχω­ρή­σουν σε θέσεις που σέβο­νται την αξιο­πρέ­πεια αυτού του λαού όταν υπάρ­ξει το κατάλ­λη­λο αντάλ­λαγ­μα. Ουσια­στι­κά θελου­με σερ­μα­γιές που θα χτί­σουν τα λύτρα της ελευ­θε­ρί­ας μας. Το λόμπι σαν θεσμός δεν είναι ούτε ανή­θι­κο ούτε παρά­νο­μο στην Ευρώ­πη, παρά το γεγο­νός ότι αντι­με­τω­πί­ζει τους εκλεγ­μέ­νους πολι­τι­κούς ως εκδι­δό­με­να πρό­σω­πα, κυρί­ως για­τί και αυτοί το θέλουν. Αυτοί είναι οι οροί του παι­χνι­διού και θα πρέ­πει ο Ελλη­νι­σμός να μάθει να τους παί­ζει στα δάχτυ­λά του. Οι εκλο­γές δεν είναι παρά μια τυπι­κή δια­δι­κα­σία επι­λο­γής εθε­λό­δου­λων. Οι ελευ­θε­ρό­φρο­νες θάβο­νται κάτω από τόνους λάσπης χωρίς δικαί­ω­μα ανταπόδειξης.
Προ­τεί­νω επο­μέ­νως να επι­βι­βα­στεί το έθνος μας σε μη κρα­τι­κά οχή­μα­τα και να δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί μέσω αυτών. Τι μπο­ρεί να είναι αυτά τα οχή­μα­τα; Επι­χει­ρη­μα­τι­κής φύσε­ως οργα­νι­σμοί με λαϊ­κή συμ­με­το­χή, θα επι­διώ­κουν σκο­πούς που θα έπρε­πε να επι­διώ­ξει το κρά­τος που δεν έχου­με, το κρά­τος που μας μισεί: παι­δεία, κοι­νω­νι­κή προ­στα­σία ακό­μη και εξω­τε­ρι­κή πολι­τι­κή. Μεμο­νω­μέ­νες ομά­δες που αγα­πού­σαν την ελευ­θε­ρία και την δικαιο­σύ­νη των Ελλή­νων προ­σπά­θη­σαν να ελευ­θε­ρώ­σουν αυτό το λαό στο παρελ­θόν. Αυτές πρέ­πει να βρε­θούν και να επι­χει­ρή­σουν μόνες τους. Σκε­φτεί­τε να υπάρ­ξει μια τίμια τρά­πε­ζα λαϊ­κής βάσης που θα σεβε­ται τους πελα­τες της, μια τίμια εφη­με­ρί­δα λαϊ­κής βάσης χωρις αφε­ντι­κο η ιδε­ο­λη­ψιες και ένα επεν­δυ­τι­κό fund λαϊ­κής βάσης με σκο­πό όχι μόνο τα κέρ­δη των μετό­χων τους αλλά στο βάθος την άσκη­ση πολι­τι­κής υπέρ αυτού του λαού (π.χ. με την δημιουρ­γία μιας εξα­γω­γι­κής μονά­δας στο καστε­λό­ρι­ζο που θα έδι­νε δου­λειά αξιο­πρε­πή σε ντόπιους).
Ο νέος στό­λος που έχου­με ανά­γκη για να ανοι­χθού­με στον ωκε­α­νό της παγκο­σμιο­ποί­η­σης είναι οι λαϊ­κής βάσης επι­χει­ρη­μα­τι­κές οντό­τη­τες που θα διέ­πο­νται από από­λυ­τα αυστη­ρή διαύ­γεια στις εσω­τε­ρι­κές τους σχέ­σεις ώστε να μπο­ρούν να αντέ­ξουν τα ανα­με­νό­με­να χτυ­πή­μα­τα κάτω από τη μέση. Και εννο­εί­ται ότι δεν θα πρέ­πει να διέ­πο­νται από το δίκαιο ενός κρά­τους φενά­κη όπως είναι σήμε­ρα το ελλη­νι­κό κράτος.
Αλλώ­στε υπάρ­χουν παρα­δείγ­μα­τα γει­το­νι­κών λαών που έχουν επι­τύ­χει χρη­σι­μο­ποιώ­ντας ένα αντί­στοι­χό τρό­πο δρά­σης: Υπάρ­χουν πανί­σχυ­ρες δυνά­μεις που δεν είχαν πάντο­τε κρά­τος, είχαν όμως πάντο­τε τον στό­λο οικο­νο­μι­κών τους οντο­τή­των πάντα έτοι­μο να υπη­ρε­τή­σει τους σκο­πούς και τα συμ­φέ­ρο­ντα του λαού τους.Είναι ντρο­πή να κάνουν και οι Έλλη­νες το ίδιο;

*Yπο­ψή­φιος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος με τον συν­δυα­σμό Αθή­να για την Ελλάδα.

Πηγή ardin-rixi.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -