Δημοκρατία και οι «μεταμφιεσμένοι» εχθροί της

του Βασί­λη Τακτικού

Την δημο­κρα­τία οι εχθροί της δεν την πολε­μούν στα ίσια. Αλλά μεταμ­φιέ­ζουν έννοιες και λέξεις. Οι οικο­νο­μι­κές ολι­γαρ­χί­ες δεν χρειά­ζο­νται πλέ­ον στρα­τιω­τι­κές δικτα­το­ρί­ες και απο­λυ­ταρ­χί­ες για να δια­σφα­λί­σουν τα συμ­φέ­ρο­ντά τους. Τα εξυ­πη­ρε­τούν πολύ καλύ­τε­ρα με την κοι­νω­νι­κή  συναί­νε­ση και την ψευ­δαί­σθη­ση ελευ­θε­ρί­ας που έχουν οι πολ­λοί. Ενί­ο­τε η ελευ­θε­ρία των πει­να­σμέ­νων και από­κλη­ρων της κοι­νω­νί­ας είναι επι­κίν­δυ­νη αλλά υπάρ­χουν πιο «πολι­τι­σμέ­νοι» τρό­ποι να καθυ­πο­τά­ξεις τους πολ­λούς και φτω­χό­τε­ρους σε μια τυπι­κή δημο­κρα­τία, (η οποία είναι κάτι μετα­ξύ ολι­γαρ­χί­ας και δημο­κρα­τί­ας) από μια ανοι­κτή δικτα­το­ρία. Το τρω­τό σημείο της δημο­κρα­τί­ας είναι ότι οι πολ­λοί και φτω­χοί που προ­στα­τεύ­ο­νται από τη δημο­κρα­τία και τις μεγά­λες ανι­σό­τη­τες δεν πάνε να ψηφίσουν.

Έχουν αδρα­νο­ποι­η­θεί για μια σει­ρά από λόγους. Ένας από αυτούς είναι η δια­νοη­τι­κή μεταμ­φί­ε­ση των εννοιών της πολι­τι­κής, της δημο­κρα­τί­ας και της αγο­ράς που είναι και τα βασι­κά κλει­διά  γι΄αυτό τον σκο­πό. Ολό­κλη­ροι «στρα­τοί’ μισθο­φό­ρων επι­κοι­νω­νί­ας δημο­σιο­γρά­φοι, δια­νο­ού­με­νοι και πανε­πι­στη­μια­κοί υπη­ρε­τούν και προ­στα­τεύ­ουν την δια­νοη­τι­κή μεταμ­φί­ε­ση των  πολι­τι­κών εννοιών αλλά και των πολι­τι­κών ελίτ ώστε να φαί­νο­νται κι αυτοί να  ως δημοκρατικοί.

Το φαι­νό­με­νο δεν πρέ­πει να μας εκπλήσ­σει. Η ιστο­ρία είναι γεμά­τη από πλά­νες, λεη­λα­σί­ες εγκλή­μα­τα και δολιο­φθο­ρά. Στα προ­σό­ντα του πολι­τι­κού ανα­γνω­ρί­ζο­νται ακό­μη η ικα­νό­τη­τα και ευχέ­ρεια να εξα­πα­τά τις λαϊ­κές μάζες. Ας μεί­νου­με όμως στις λέξεις κλειδιά.

Πολι­τι­κή: δεν σημαί­νει η συμ­με­το­χή των πολι­τών στα κοι­νά και τα απο­τε­λέ­σμα­τα αυτής της συμ­με­το­χής όπως παρα­πέ­μπει η ετυ­μο­λο­γία της αλλά άσκη­ση της εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας από τους εκπρο­σώ­πους του λαού που πολ­λές φορές λει­τουρ­γούν ως ολιγάρχες.

Δημο­κρα­τία: δεν σημαί­νει όπως είναι προ­φα­νές από την ετυ­μο­λο­γία της άσκη­ση της εξου­σί­ας από τον Δήμο-λαό αλλά άσκη­ση εξου­σί­ας πάλι από μια διευ­θυ­ντι­κή τάξη που ανα­πα­ρά­γε­ται από την οικο­νο­μι­κή εξου­σία και τα συγκε­ντρω­τι­κά κόμματα.

Αγο­ρά: δεν σημαί­νει αυτό που εννο­ού­σαν οι αρχαί­οι στην αθη­ναϊ­κή αγο­ρά την ελεύ­θε­ρη ανταλ­λα­γή προ­ϊ­ό­ντων αλλά και  ιδε­ών αλλά μια συγκε­κρι­μέ­νη παγκό­σμια χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κή  τάξη που επι­δρά ολι­γαρ­χι­κά και δεσπο­τι­κά στην οικο­νο­μία παρα­κάμ­πτο­ντας την πολι­τι­κή και την δημοκρατία.

Βασίλης Τακτικός

Είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Παράλληλα, είναι συντονιστής του Πανελλήνιου Παρατηρητηρίου Κοινωνικής Οικονομίας και εργάζεται ως εμπειρογνώμων σύμβουλος σε σχετικά προγράμματα Τοπικής Ανάπτυξης. Αναφορικά με την Τοπική Αυτοδιοίκηση προωθεί το μοντέλο των «Κοινωνικών Αναπτυξιακών Συμπράξεων» σε συνεργασία με τις Οργανώσεις Κοινωνίας Πολιτών με έμφαση στους τομείς της κοινωνικά υποστηριζόμενης Γεωργίας και κοινωνικών αγροκτημάτων – την αυτονομημένη ενέργεια, τους κοινωνικούς συνεταιρισμούς υγείας, τον βιοτουρισμό – αγροτουρισμό, την πράσινη ανάπτυξη και το περιβάλλον. Διευθύνει την επιστημονική ομάδα Μελετών για την Κοινωνική Οικονομία. Έχει γράψει τα βιβλία: «Θεσμοί και εφαρμογές Κοινωνικής Οικονομίας», «Κοινωνική Οικονομία και Αυτοδιαχείριση. Τοπικές αναπτυξιακές συμπράξεις».

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -