Αυτό ήταν το ελληνικό «Casa de Papel»: Το ανεξιχνίαστο ριφιφί στην Τράπεζα Εργασίας (pics)

Ήταν πρωί της 2^1ης Δεκεμ­βρί­ου του 1992, όταν οι υπάλ­λη­λοι του κεντρι­κού κατα­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας Εργα­σί­ας, στην οδό Καλ­λιρ­ρό­ης 19 στην Αθή­να, δια­πι­στώ­νουν — έκπλη­κτοι – ότι είχε παρα­βια­στεί το θωρα­κι­σμέ­νο θησαυ­ρο­φυ­λά­κιο. Εκεί, βρί­σκο­νταν οι θυρί­δες πελα­τών της τρά­πε­ζας. Οι 301 από τις 1.151 θυρί­δες ήταν ανοιγ­μέ­νες και το πολύ­τι­μο περιε­χό­με­νό τους είχε κάνει φτε­ρά. Η αξία των κλο­πι­μαί­ων υπο­λο­γί­στη­κε ότι άγγι­ζε τα 5.000.000.000 δραχμές.

Οι δρά­στες, όπως απο­κα­λύ­φθη­κε από τις έρευ­νες, είχαν εισέλ­θει στην τρά­πε­ζα από ένα τού­νελ που είχαν ανοί­ξει από την κοί­τη του ποτα­μού Ιλισ­σού, που περ­νά κάτω από την οδό Καλ­λιρ­ρό­ης. Γεγο­νός που προ­κά­λε­σε μεγά­λη έκπλη­ξη όχι μόνο το πανελ­λή­νιο που παρα­κο­λου­θού­σε αγω­νιω­δώς την εξέ­λι­ξη της υπό­θε­σης αλλά και στις Αρχές.

Σήραγγα 25 μέτρων και ένα βαγονέτο

Οι δρά­στες προ­κει­μέ­νου να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν το «το ριφι­φί του αιώ­να», όπως χαρα­κτη­ρί­στη­κε τότε η εντυ­πω­σια­κή διάρ­ρη­ξη από τον δημο­σιο­γρα­φι­κό κόσμο, είχαν σκά­ψει μία σήραγ­γα που είχε μήκος περί τα 25 μέτρα και ήταν αρι­στο­τε­χνι­κά κατα­σκευα­σμέ­νη. Μάλι­στα, κατά μήκος της δια­δρο­μής της είχαν τοπο­θε­τή­σει ράγες και με ένα βαγο­νέ­το έβγα­ζαν τα μπά­ζα έξω.

Ο τρό­πος που επέ­λε­ξαν να πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν τη διάρ­ρη­ξη γέν­νη­σε πολ­λά ερω­τή­μα­τα, καθώς κανείς δεν φαί­νε­ται να είχε παρα­τη­ρή­σει κάποιου τέτοιου είδους εργώ­δη κατα­σκευή στην περιο­χή. Σύμ­φω­να μάλι­στα με τους υπο­λο­γι­σμούς της αστυ­νο­μί­ας, για να σκα­φτεί το τού­νελ χρειά­στη­καν πάνω από 10 ημέ­ρες έως και τρεις μήνες.

Όπως προ­έ­κυ­ψε από τα στοι­χεία των ερευ­νών, οι δρά­στες μπή­καν στο κεντρι­κό υπο­κα­τά­στη­μα της Τρά­πε­ζας Εργα­σί­ας το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο 19 και 20 Δεκεμ­βρί­ου, όπου ανε­νό­χλη­τοι διέρ­ρη­ξαν τις θυρί­δες που τους ενδιέ­φε­ραν χωρίς να αφή­σουν το παρα­μι­κρό ίχνος. Αξί­ζει να σημειω­θεί ότι ο συνα­γερ­μός χτύ­πη­σε αρκε­τές φορές, αλλά οι αρμό­διοι το θεώ­ρη­σαν ως βλάβη.

Τα κλοπιμαία και οι εμπλεκόμενοι

Κυρια­κή 12 Ιανουα­ρί­ου 1993, και ενώ οι έρευ­νες μέχρι στιγ­μής προ­χω­ρούν στα «τυφλά», ανα­κα­λύ­πτο­νται — τυχαία - σε ερη­μι­κή περιο­χή κοντά σε παρα­λία της Βραυ­ρώ­νας άδειες κοσμη­μα­το­θή­κες, ομό­λο­γα, επι­τα­γές και άλλα έγγρα­φα. Ήταν προ­φα­νώς άχρη­στα για τους δρά­στες, αλλά χρή­σι­μα για τις αρχές, που ήλπι­ζαν ότι θα τους οδη­γή­σουν σε κάποιο αξιο­ποι­ή­σι­μο στοι­χείο. Αυτό όμως δεν συνέ­βη. Οι αρχές θεώ­ρη­σαν σχε­δόν βέβαιο ότι οι δρά­στες είχαν κατα­φέ­ρει να δια­φύ­γουν με τα κλο­πι­μαία στο εξω­τε­ρι­κό, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας κάποιο ταχύ­πλοο σκά­φος.

Ιού­νιος του 1994, η υπό­θε­ση λαμ­βά­νει νέα τρο­πή και ανα­πτε­ρώ­νο­νται οι ελπί­δες των αρχών για την εξι­χνί­α­σή της. Ένας κρα­τού­με­νος για απά­τες στις φυλα­κές Κορυ­δαλ­λού, ο Σύρος Τζου­μάκ Χαλίντ, προ­έ­βη σε απο­κα­λύ­ψεις. Ο Χαλίντ ισχυ­ρί­στη­κε ότι πήρε μέρος στη μεγά­λη κλο­πή στην Καλ­λι­ρό­ης κι ενέ­πλε­ξε διευ­θυ­ντι­κά στε­λέ­χη της τρά­πε­ζας και επι­χει­ρη­μα­τί­ες, περί τα 17 άτομα.

Οι συλλήψεις και τα κενά στην υπόθεση

Η δικαιο­σύ­νη κινή­θη­κε ταχύ­τα­τα και τον Αύγου­στο του 1994 ο ανα­κρι­τής της υπό­θε­σης εξέ­δω­σε εντάλ­μα­τα σύλ­λη­ψης για τον υπο­διευ­θυ­ντή του υπο­κα­τα­στή­μα­τος της Τρά­πε­ζας Εργα­σί­ας, Ανα­γνώ­στη Καλα­φά­τη, τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες Στέ­λιο Κολο­βό, Διο­νύ­ση Παπα­στα­μα­τά­το και Εμμα­νου­ήλ Σπα­νου­δά­κη και τον υπάλ­λη­λο των ΕΛΤΑ Λάμπρο Κότσαλο.

Από τη δικα­στι­κή έρευ­να προ­έ­κυ­ψαν μόνο ενδεί­ξεις για ανά­μι­ξή τους στο ριφι­φί. Ο Καλα­φά­της και ο Παπα­στα­μα­τά­τος προ­φυ­λα­κί­στη­καν, ο Κότσα­λος αφέ­θη­κε προ­σω­ρι­νά ελεύ­θε­ρος με περιο­ρι­στι­κούς όρους, ενώ οι άλλοι δύο δεν προ­σήλ­θαν να απολογηθούν.

Από τον Νοέμ­βριο του 1944, όμως, η υπό­θε­ση ακο­λού­θη­σε αντί­στρο­φη πορεία. Σε συνέ­ντευ­ξή του στην τηλε­ό­ρα­ση του ANT1, ο Χαλίντ αναί­ρε­σε τα όσα έχει κατα­θέ­σει για την υπό­θε­ση και στις 25 Ιανουα­ρί­ου 1995 το επι­βε­βαί­ω­σε και ενώ­πιον των δικα­στι­κών αρχών. Λίγες ημέ­ρες νωρί­τε­ρα οι Καλα­φά­της και Παπα­στα­μα­τά­τος είχαν απο­φυ­λα­κι­στεί, ενώ τον Απρί­λιο του ίδιου χρό­νου συνε­λή­φθη ο Κολο­βός, ο οποί­ος είχε κατα­φύ­γει στο εξω­τε­ρι­κό για να συγκε­ντρώ­σει στοι­χεία, όπως είπε, που θα απο­κά­λυ­πταν την αθω­ό­τη­τά του.

Το φθι­νό­πω­ρο του ίδιου χρό­νου η δικα­στι­κή αυλαία της υπό­θε­σης έπε­σε με βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Εφε­τών, σύμ­φω­να με το οποίο οι πέντε κατη­γο­ρού­με­νοι του ριφι­φί της Τρά­πε­ζας Εργα­σί­ας απαλ­λά­χθη­καν των κατηγοριών.

Η μη εξι­χνί­α­ση της υπό­θε­σης έπλα­σε πολ­λά σενά­ρια για τους πιθα­νούς δρά­στες, από Ιτα­λούς και Ρώσους μαφιό­ζους με Έλλη­νες συνερ­γούς μέχρι μέλη τρο­μο­κρα­τι­κών οργα­νώ­σε­ων. Όσο για την τύχη της Τρά­πε­ζας Εργα­σί­ας, που είχε ιδρυ­θεί το 1975 από ομά­δα κεφα­λαιού­χων με επι­κε­φα­λής τον τρα­πε­ζί­τη Κων­στα­ντί­νο Καψά­σκη, το 2000 απορ­ρο­φή­θη­κε από τη Eurobank.

Πηγή newsbomb.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -