Η ιστορία της κολόνας που έδωσε το όνομα της στην περιοχή Κολωνάκι

Το 1789, χρο­νιά κατά την οποία ξεσπά η περί­φη­μη Γαλ­λι­κή Επα­νά­στα­ση, γίνε­ται στην Αθή­να ένα πραγ­μα­τι­κά παρά­ξε­νο γεγο­νός. Για την απο­τρο­πή ενός λοι­μού που μάστι­ζε την Οθω­μα­νι­κή Αυτο­κρα­το­ρία εκεί­νη την περί­ο­δο, οι κάτοι­κοι της πόλης σχη­μα­τί­ζουν μια τελε­τουρ­γι­κή πομπή που ξεκι­νά από τα νότια της Ακρό­πο­λης, πιθα­νό­τα­τα από κάποιο εκκλη­σά­κι του Αγί­ου Χαρα­λά­μπους (προ­στά­της από την πανού­κλα κατά τις χρι­στια­νι­κές δοξασίες).

Στην αρχή της πορεί­ας ξεχω­ρί­ζουν δύο δίδυ­μα δαμά­λια που σέρ­νουν ένα άρο­τρο. Πίσω του, κάτοι­κοι της πόλης κρα­τούν ένα μεγά­λο σκεύ­ος στο οποίο έχουν τοπο­θε­τη­θεί διά­φο­ρα αντι­κεί­με­να και επι­γρα­φές, όπου ανα­γρά­φο­νται ανα­λυ­τι­κά οι ασθέ­νειες που απει­λούν τους συμπο­λί­τες τους.

Με ρίζες στα αρχαία Βου­φό­νια, η πανάρ­χαια τελε­τή έφτα­σε μέχρι τα τέλη του 19ου αι. και οι κολό­νες που σχε­τί­ζο­νται με την τελε­τουρ­γία της περιά­ρο­σης απο­κτούν ξεχω­ρι­στές ιαμα­τι­κές ιδιό­τη­τες. Έτσι, οι πολί­τες κρε­μούν στις εσο­χές τους μηνύ­μα­τα και αντι­κεί­με­να που συν­δέ­ο­νται με τις ασθέ­νειές τους, κάτι που σχε­τί­ζε­ται με την αρχαία λατρεία της Βραυ­ρω­νί­ας Αρτέμιδος.

Η πομπή πραγ­μα­το­ποιεί έναν πλή­ρη κύκλο γύρω από την Αθή­να, περ­νώ­ντας από συγκε­κρι­μέ­νες αρχαί­ες κολό­νες που αντι­προ­σω­πεύ­ουν σημεία προ­στα­σί­ας της πόλε­ως, κατέ­χο­ντας, σύμ­φω­να με την παρά­δο­ση, θερα­πευ­τι­κές ιδιό­τη­τες, και φτά­νει στο τελευ­ταίο ορό­ση­μο, μια κολό­να που βρί­σκε­ται στο σημείο όπου αργό­τε­ρα (1835) οι Βαυα­ροί του Όθω­να θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν εργα­σί­ες για τη διά­νοι­ξη της οδού Πει­ραιώς, όχι μακριά από το σημε­ρι­νό Γκάζι.

Εκεί ανοί­γουν έναν μεγά­λο λάκ­κο, σφά­ζουν τα δαμά­λια και τα θάβουν στη γη μαζί με το άρο­τρο αλλά και με το σκεύ­ος που περιέ­χει τα ονό­μα­τα των ασθε­νειών. Αμέ­σως μετά, η τρύ­πα στο έδα­φος «σφρα­γί­ζε­ται» από την αρχαία κολό­να που παίρ­νει τον ρόλο του φρου­ρού για την απο­τρο­πή μιας μελ­λο­ντι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης του κακού στην πόλη.

Στις μέρες μας, το κέντρο της πρω­τεύ­ου­σας φιλο­ξε­νεί δύο κολό­νες που δια­πι­στω­μέ­να σχε­τί­ζο­νται με τελε­τουρ­γι­κά περιά­ρο­σης προη­γού­με­νων αιώ­νων. Η πρώ­τη, ρωμαϊ­κής περιό­δου του 2ου μετα­χρι­στια­νι­κού αιώ­να, βρί­σκε­ται στην οδό Μισα­ρα­λιώ­του. Πρό­κει­ται για την κολό­να που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε ως σφρα­γί­δα του τάφου των βοδιών κατά την περιά­ρο­ση του 1789.

Η παλαιό­τε­ρη θέση ήταν ανά­με­σα στο Ηρώ­δειο και στο θέα­τρο του Διο­νύ­σου. Ο κίο­νας αυτός «ήταν ανέ­κα­θεν ορα­τός και ανα­φέ­ρο­νται σε αυτόν οι ξένοι περι­η­γη­τές που επι­σκέ­πτο­νταν την Ελλά­δα τα χρό­νια της Τουρ­κο­κρα­τί­ας. Απο­τε­λού­σε πάντο­τε “σημά­δι του τόπου”».

Η δεύ­τε­ρη εντο­πί­ζε­ται στην πλα­τεία Φιλι­κής Εται­ρεί­ας, στο Κολω­νά­κι, σημείο στο οποίο μετα­φέρ­θη­κε από τη Δεξα­με­νή που βρί­σκε­ται δίπλα στο Αδριά­νειο Υδρα­γω­γείο. Έδω­σε το όνο­μά της σε ολό­κλη­ρη της περιο­χή και πρό­κει­ται και εδώ για κολό­να περιά­ρο­σης, το τελε­τουρ­γι­κό για την οποία πρέ­πει να έγι­νε αρκε­τά χρό­νια πριν από το αντί­στοι­χο του 1789.

Μέχρι πρό­σφα­τα οι Έλλη­νες κολ­λού­σαν με δύο μπα­λί­τσες κεριού μία τρί­χα ή μία κλω­στή από την κάλ­τσα του ασθε­νούς του οποί­ου επε­δί­ω­καν τη θεραπεία.

Πηγή www.newside.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -