Ευρωπαϊκή Ενωση και ρωσοφοβία

του Χάρη Στεργίου

Όταν η ιδεολογία υπονομεύει τη λογική και τα συμφέροντα της Ευρώπης

Η Ευρώ­πη, στην προ­σπά­θειά της να εμφα­νι­στεί ως ο προ­μα­χώ­νας της δημο­κρα­τί­ας και των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, δεί­χνει να παρα­σύ­ρε­ται σε έναν επι­κίν­δυ­νο ιδε­ο­λο­γι­κό λαβύ­ριν­θο. Στον πυρή­να αυτής της προ­σέγ­γι­σης βρί­σκε­ται η συστη­μα­τι­κή δαι­μο­νο­ποί­η­ση της Ρωσί­ας και η πολι­τι­κή ρητο­ρι­κή της ρωσο­φο­βί­ας, που έχει πλέ­ον μετα­τρα­πεί σε κυρί­αρ­χο εργα­λείο εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

🔍 Η λογική της εξωτερικής πολιτικής: ρεαλισμός ή φανατισμός;

Στην παρα­δο­σια­κή διπλω­μα­τία, τα οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα κάθε κρά­τους καθο­ρί­ζουν τη στρα­τη­γι­κή του. Αυτός ο ρεα­λι­στι­κός άξο­νας δια­σφα­λί­ζει την ευη­με­ρία των πολι­τών και τη στα­θε­ρό­τη­τα στην παγκό­σμια σκα­κιέ­ρα. Όταν όμως υπει­σέρ­χε­ται η ιδε­ο­λο­γία, ο φανα­τι­σμός και η ανά­γκη πολι­τι­κής επι­βί­ω­σης μέσω «κατα­σκευ­ής εχθρών», τότε ορθο­λο­γι­κές επι­λο­γές δίνουν τη θέση τους σε κατα­στρο­φι­κά μονοπάτια.

Η απο­μά­κρυν­ση της Ευρώ­πης από τη Ρωσία σήμα­νε την απώ­λεια φθη­νής ενέρ­γειας, πρώ­των υλών και αγο­ρών. Το τίμη­μα; Αύξη­ση κόστους παρα­γω­γής, πλη­θω­ρι­σμός, ενερ­γεια­κή φτώ­χεια και κλυ­δω­νι­σμοί στην ευρω­παϊ­κή βιομηχανία.

Ποιος ωφελείται από τη ρήξη;

Όχι οι λαοί της Ευρώ­πης. Αντι­θέ­τως, αυτοί επω­μί­ζο­νται τις συνέ­πειες των κυρώ­σε­ων και της διπλω­μα­τι­κής απο­μό­νω­σης. Η ρωσο­φο­βία, όμως, λει­τουρ­γεί ως ενο­ποι­η­τι­κός παρά­γο­ντας για τις ευρω­παϊ­κές πολι­τι­κές ελίτ, που ανα­ζη­τούν νομι­μο­ποί­η­ση μέσω της επί­κλη­σης σε έναν «εξω­τε­ρι­κό εχθρό».

Η ρητο­ρι­κή περί «σωστής πλευ­ράς της ιστο­ρί­ας» γίνε­ται το νέο σύν­θη­μα. Πίσω από αυτή, ωστό­σο, κρύ­βε­ται μια αντι­φα­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα: η υπο­στή­ρι­ξη στην Ουκρα­νία του Ζελέν­σκι, όπου περιο­ρί­ζο­νται ελευ­θε­ρί­ες, ενι­σχύ­ο­νται ακρο­δε­ξιές δυνά­μεις όπως το Τάγ­μα Αζόφ, και αγνο­ού­νται τα δικαιώ­μα­τα μειονοτήτων.

 eu 🛑 Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Την ίδια στιγ­μή που οι Ευρω­παί­οι ηγέ­τες κατα­δι­κά­ζουν την «αυταρ­χι­κή Ρωσία», συνερ­γά­ζο­νται απρό­σκο­πτα με καθε­στώ­τα όπως του Τούρ­κου προ­έ­δρου Ερντο­γάν — ενός ηγέ­τη που φυλα­κί­ζει αντι­πά­λους, ελέγ­χει τα ΜΜΕ και παρα­βιά­ζει κάθε έννοια δικαίου.

Αυτή η επι­λε­κτι­κή ηθι­κή, που καταγ­γέλ­λει κάποιες αυταρ­χι­κές πρα­κτι­κές ενώ αγκα­λιά­ζει άλλες, κλο­νί­ζει την αξιο­πι­στία της Ευρώ­πης και γεν­νά σκε­πτι­κι­σμό στους ίδιους τους πολί­τες της.

🇺🇸 Ο αμερικάνικος ρεαλισμός

Οι Ηνω­μέ­νες Πολι­τεί­ες, παρά τον ηγε­μο­νι­κό τους ρόλο, δεί­χνουν σημά­δια στρο­φής προς ρεα­λι­στι­κή πολι­τι­κή. Ειδι­κά επί προ­ε­δρί­ας Τραμπ, είδα­με μια προ­σπά­θεια απο­φυ­γής στρα­τιω­τι­κών συγκρού­σε­ων και εστί­α­ση στα οικο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας. Αυτή η στά­ση μπο­ρεί να κρι­θεί ή να απορ­ρι­φθεί, αλλά δεν παύ­ει να απο­τε­λεί παρά­δειγ­μα ρεα­λι­στι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

Η Ευρώ­πη, αντί­θε­τα, παρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμέ­νη σε έναν ηθι­κο­λο­γι­κό λόγο, που δεν μετα­φρά­ζε­ται ούτε σε οικο­νο­μι­κό όφε­λος ούτε σε στρα­τη­γι­κή σταθερότητα.

📌  Ώρα για μια νέα γεωπολιτική σκέψη

Η δαι­μο­νο­ποί­η­ση του αντι­πά­λου είναι ένα όπλο που μπο­ρεί να ενι­σχύ­σει πρό­σκαι­ρα τη λαϊ­κή συσπεί­ρω­ση. Μακρο­πρό­θε­σμα όμως, λει­τουρ­γεί δια­βρω­τι­κά για την κοι­νω­νι­κή συνο­χή και την πολι­τι­κή σταθερότητα.

Αντί για ρητο­ρι­κές φόβου, η Ευρώ­πη χρειάζεται:

• Ορθο­λο­γι­σμό στη διπλωματία

• Πολυ­διά­στα­τη εξω­τε­ρι­κή πολιτική

• Πραγ­μα­τι­στι­κή συνερ­γα­σία χωρίς ιδε­ο­λο­γι­κές παρωπίδες

• Σεβα­σμό στα συμ­φέ­ρο­ντα των πολι­τών και όχι των πολι­τι­κών ελίτ

Ο κόσμος αλλά­ζει. Η Ευρώ­πη πρέ­πει να απο­φα­σί­σει αν θα ηγη­θεί της αλλα­γής ή θα παρα­μεί­νει αιχ­μά­λω­τη της πολι­τι­κής τύφλωσης.

Αν θέλεις να δεις περισ­σό­τε­ρα άρθρα σαν κι αυτό, ακο­λού­θη­σε μας στο (Facebook: i‑loveathens.gr} ή επι­σκέ­ψου το www.i‑loveathens.gr

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -

- Δια­φή­μι­ση -