«Πράσινο φως» από το ΣτΕ στην ίδρυση φαρμακείων από μη φαρμακοποιούς

Απορρίφθηκαν οι προσφυγές Φαρμακευτικών Συλλόγων

«Ναι» στην ίδρυ­ση φαρ­μα­κεί­ων και από φυσι­κά πρό­σω­πα μη φαρ­μα­κο­ποιούς υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις είπε η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, η οποία με σει­ρά απο­φά­σε­ων της απέρ­ρι­ψε τις προ­σφυ­γές του Πανελ­λη­νί­ου Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου, του Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Αττι­κής, κ.λπ. με τις οποί­ες αμφι­σβη­τή­θη­κε η συνταγ­μα­τι­κό­τη­τα και νομι­μό­τη­τα των σχε­τι­κών ρυθ­μί­σε­ων του Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος του 2018.

Οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας έκρι­ναν  (201–208/2020) ότι είναι συνταγ­μα­τι­κή η ίδρυ­ση φαρ­μα­κεί­ου από μη φαρ­μα­κο­ποιό, ο οποί­ος υπο­χρε­ού­ται σε σύστα­ση  ΕΠΕ για τον σκο­πό αυτό, εφό­σον επι­στη­μο­νι­κός υπεύ­θυ­νος του φαρ­μα­κεί­ου παρα­μέ­νει φαρ­μα­κο­ποιός, που συμ­με­τέ­χει υπο­χρε­ω­τι­κά, με ποσο­στό του­λά­χι­στον 33%, στην εται­ρεία. Επι­πλέ­ον, όπως ανα­φέ­ρουν , τα θεσπι­ζό­με­να στο άρθρο 2 παρ. 5 περί­πτω­ση γ΄ του εν λόγω δια­τάγ­μα­τος ασυμ­βί­βα­στα δεν κατα­λαμ­βά­νουν πρό­σω­πα, τα οποία εκμε­ταλ­λεύ­ο­νταν φαρ­μα­κεία υπό την ιδιό­τη­τα του εταί­ρου προ­σω­πι­κής εται­ρεί­ας πριν από την έναρ­ξη ισχύ­ος του ΠΔ 64/2018 καθώς και ότι οι απα­γο­ρεύ­σεις που προ­βλέ­πο­νται  δεν αφο­ρούν φαρ­μα­κο­ποιούς οι οποί­οι ήδη έχουν ή λαμ­βά­νουν, κατ’ εφαρ­μο­γή του νέου κανο­νι­στι­κού πλαι­σί­ου, άδεια ίδρυ­σης φαρ­μα­κεί­ου και λει­τουρ­γούν το φαρ­μα­κείο με τη μορ­φή ατο­μι­κής επι­χεί­ρη­σης.

Συγκε­κρι­μέ­να, η Ολο­μέ­λεια του Ανώ­τα­του Ακυ­ρω­τι­κού Δικα­στη­ρί­ου μετα­ξύ άλλων,  έκρι­νε ότι:

α) Η ρυθ­μι­στι­κή παρέμ­βα­ση του κρά­τους στις επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες με αντι­κεί­με­νο την παρο­χή υπη­ρε­σιών υγεί­ας, στις οποί­ες περι­λαμ­βά­νε­ται και η ίδρυ­ση και λει­τουρ­γία φαρ­μα­κεί­ων, δικαιο­λο­γεί­ται από επι­τα­κτι­κό λόγο δημο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, που συνί­στα­ται, προ­ε­χό­ντως, στην ανά­γκη προ­στα­σί­ας της υγεί­ας των πολι­τών, και είναι επι­τρε­πτή, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι δεν παρα­βιά­ζε­ται η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας,

β) Τα φαρ­μα­κεία τα οποία δια­θέ­τουν  στο κοι­νό αγα­θά ζωτι­κής σημα­σί­ας για τη δια­φύ­λα­ξη και την απο­κα­τά­στα­ση της υγεί­ας, δεν απο­τε­λούν αμι­γώς εμπο­ρι­κές επι­χει­ρή­σεις, υπο­κεί­με­νες στους όρους του ελεύ­θε­ρου αντα­γω­νι­σμού, η ρύθ­μι­ση δε του καθε­στώ­τος πρό­σβα­σης στο επάγ­γελ­μα του φαρ­μα­κο­ποιού, καθώς και του καθε­στώ­τος άσκη­σης της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας της λια­νι­κής πώλη­σης φαρ­μά­κων, πρέ­πει να λαμ­βά­νει υπό­ψη την ιδιο­μορ­φία των φαρ­μα­κεί­ων, στα οποία η εμπο­ρι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα συν­δυά­ζε­ται με την υπεύ­θυ­νη επι­στη­μο­νι­κή παρο­χή υπη­ρε­σιών, που εγγυά­ται την ελεγ­χό­με­νη και ορθο­λο­γι­κή δια­κί­νη­ση των φαρ­μά­κων, και με την κοι­νω­νι­κή απο­στο­λή του φαρ­μα­κο­ποιού.

γ) Δοθέ­ντος ότι το κόστος των χορη­γου­μέ­νων φαρ­μά­κων καλύ­πτε­ται, κατά μεγά­λο μέρος, από τους οικεί­ους οργα­νι­σμούς κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης,  ο νομο­θέ­της μπο­ρεί να συνε­κτι­μά και  τον κίν­δυ­νο κατα­σπα­τά­λη­σης των περιο­ρι­σμέ­νων οικο­νο­μι­κών πόρων, που δια­τί­θε­νται από τον κρα­τι­κό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στους ασφα­λι­στι­κούς οργα­νι­σμούς για την υγειο­νο­μι­κή περί­θαλ­ψη των ασφα­λι­σμέ­νων,

δ) Ενό­ψει των κιν­δύ­νων για τη δημό­σια υγεία και για την δημο­σιο­νο­μι­κή ισορ­ρο­πία των συστη­μά­των κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, ο νομο­θέ­της δύνα­ται να επι­βάλ­λει περιο­ρι­σμούς όχι μόνο για την άσκη­ση του επαγ­γέλ­μα­τος του φαρ­μα­κο­ποιού, αλλά και για την ίδρυ­ση και λει­τουρ­γία φαρ­μα­κεί­ου. Κατά συνέ­πεια, δικαιο­λο­γεί­ται η συνε­κτί­μη­ση από τον νομο­θέ­τη όχι μόνο των υπαρ­κτών και πλή­ρως απο­δε­δειγ­μέ­νων κιν­δύ­νων για την υγεία, αλλά και των ενδε­χό­με­νων κιν­δύ­νων εν σχέ­σει με τον ασφα­λή και με ποιο­τι­κές εγγυ­ή­σεις εφο­δια­σμό του πλη­θυ­σμού με φάρ­μα­κα και

ε) Εντός, πάντως, των   συνταγ­μα­τι­κών δεσμεύ­σε­ων, ο νομο­θέ­της μπο­ρεί,   «να οργα­νώ­σει με δια­φο­ρε­τι­κό, σε σχέ­ση με το παρελ­θόν, τρό­πο το καθε­στώς που διέ­πει τα φαρ­μα­κεία,  καταρ­γώ­ντας απα­γο­ρεύ­σεις και περιο­ρι­σμούς, που, κατά την εκτί­μη­σή του, περιο­ρί­ζουν την επαγ­γελ­μα­τι­κή ελευ­θε­ρία, χωρίς τού­το να είναι ανα­γκαίο για την προ­στα­σία της δημό­σιας υγεί­ας ή για άλλο συνα­φή λόγο δημο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, και να θεσπί­σει άλλο συν­δυα­σμό εγγυ­ή­σε­ων για τη δια­σφά­λι­ση του σκο­πού αυτού».

Αξί­ζει να σημειω­θεί ότι  ένα μέλος της Ολο­μέ­λειας μειο­ψή­φη­σε δια­τυ­πώ­νο­ντας την άπο­ψη ότι η διά­τα­ξη , που προ­βλέ­πει τη χορή­γη­ση άδειας και σε ιδιώ­τες μη φαρ­μα­κο­ποιούς, είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κή υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως η συνταγ­μα­τι­κώς επι­βαλ­λό­με­νη προ­στα­σία της δημό­σιας υγεί­ας επι­τυγ­χά­νε­ται μόνο εφό­σον η άδεια ίδρυ­σης φαρ­μα­κεί­ων επι­φυ­λάσ­σε­ται απο­κλει­στι­κά σε φαρ­μα­κο­ποιούς, οι οποί­οι παρέ­χουν τις εγγυ­ή­σεις για την δέου­σα άσκη­ση του φαρ­μα­κευ­τι­κού επαγ­γέλ­μα­τος.

 

Πηγή www.news.gr

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων