Μαρία Καρυστιανού : «Κανένα έγκλημα δεν θα μείνει χωρίς τιμωρία ποτέ ξανά»

«Γνώ­ρι­ζαν τον κίν­δυ­νο. Και ανα­λάμ­βα­ναν το ρίσκο του θανά­του. Έπαι­ζαν τις ζωές μας στη ρώσι­κη ρου­λέ­τα. Εκ του ασφα­λούς βέβαια. Αφού η ομπρέ­λα της ασυ­λί­ας όλους τους χωράει.»

«Και πράγ­μα­τι, όπως ειπώ­θη­κε σε εκεί­νη την συνέ­ντευ­ξη τα τρέ­να συγκρού­στη­καν. Και εκτρο­χιά­στη­καν. Καθώς έτρε­χαν με 160 χιλιό­με­τρα, σε αθλιό­τε­ρες συν­θή­κες από εκεί­νες που παρα­λή­φθη­καν το 2019. Και σε επί­πε­δο υπο­δο­μών και σε επί­πε­δο εργαζομένων.»

«Αυτό όμως που συνέ­βη μετά τη σύγκρου­ση ξεπερ­νά κάθε φαντα­σία. Σε κατά­στα­ση σοκ η κοι­νω­νία αδυ­να­τού­σε να αντι­λη­φθεί ότι έβλε­πε στις οθό­νες της την μεγα­λύ­τε­ρη κομπί­να συγκά­λυ­ψης στα χρο­νι­κά. Γινό­ταν μάρ­τυ­ρας μιας αδια­νό­η­της αλλοί­ω­σης και κατα­στρο­φής πεδί­ου εγκλή­μα­τος στην παγκό­σμια ιστορία…».

«Κάη­καν ζωντα­νοί 30 επι­βά­τες. Ακού­σα­με μέσα στις πρώ­τες 24 ώρες από επί­ση­μα χεί­λη ότι όλα οφεί­λο­νται σε ανθρώ­πι­νο λάθος και τρεις εβδο­μά­δες μετά δηλώ­θη­κε ότι τίπο­τα δεν μετέ­φε­ρε η εμπο­ρι­κή αμα­ξο­στοι­χία. Δύο χρό­νια μετά έχου­με μόνο παρα­ποι­ή­σεις στοιχείων.»

«Υπάλ­λη­λοι του ΟΣΕ σε θέσεις-“κλειδιά” και γνώ­στες πολ­λών, σκο­τώ­θη­καν. Μια εξε­τα­στι­κή-παρω­δία έβγα­λε αθώο τον πρώ­ην υπουρ­γό. Μας λένε να έχου­με εμπι­στο­σύ­νη στη Δικαιο­σύ­νη. Η Δικαιο­σύ­νη έστει­λε τις δισκο­γρα­φί­ες στη Βου­λή, αλλά ο πρό­ε­δρος της Βου­λής τις κρά­τη­σε στα συρ­τά­ρια του, για να πάρει μεγα­λύ­τε­ρη θέση. Τώρα ανα­βαθ­μί­ζε­ται. Ξεφτι­λί­ζει τον θεσμό του ΠτΔ.»

«Αυτό που ακού­στη­κε στο ηχη­τι­κό είναι η αλή­θεια μας. Η καθη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Δεν έχου­με οξυ­γό­νο. Δυσκο­λευό­μα­στε να ανα­πνεύ­σου­με τον αέρα της δια­φθο­ράς. Τα οστά των παι­διών μας, ίσως είναι ακό­μα διά­σπαρ­τα σε κάποια περιο­χή ή τα έφα­γαν τα σκυ­λιά. Δύο χρό­νια μετά ο ανα­κρι­τής δεν ερευ­νά τι προ­κά­λε­σε την έκρη­ξη. Δεν άφη­σαν τους ιατρο­δι­κα­στές να κάνουν τη δου­λειά τους. Δεν έγι­νε αυτο­ψία ή τοξι­κο­λο­γι­κές εξε­τά­σεις. Κάποιοι δεν είμα­στε σίγου­ροι τι θάψα­με. Απέρ­ρι­ψαν το αίτη­μα για εκτα­φή, φοβού­με­νοι τις αποκαλύψεις».

«Το Χημείο του Κρά­τους παρου­σί­α­σε ως αιτία πυρ­κα­γιάς τα έλαια. Έχω ελά­χι­στο οξυ­γό­νο. Η έκρη­ξη και η πυρ­κα­γιά από τα χημι­κά τους ρού­φη­ξε το οξυ­γό­νο, καί­γο­ντας τα θύμα­τα. Ήταν ζωντα­νοί μετά την έκρη­ξη. Η πυρ­κα­γιά προ­κλή­θη­κε από το παρά­νο­μο φορ­τίο των χημι­κών. Για τρία ολό­κλη­ρα λεπτά εγκλω­βι­σμέ­νοι περί­με­ναν να πεθά­νουν. Ο ανα­κρι­τής αρνεί­ται να δια­τά­ξει έρευ­να για τα χημι­κά, παρά τα αδιά­σει­στα στοιχεία.»

«Από που αντλεί τη δύνα­μη να θάβει όλα αυτά και να μην εκτε­λεί το καθή­κον του; Για­τί δεν δια­τά­ζει έρευ­να; Αν αυτό δεν είναι η επι­το­μή της κατά­χρη­σης εξου­σί­ας από έναν ανώ­τε­ρο δικα­στι­κό, τότε τι είναι; Όταν γίνει έρευ­να και απο­δει­χθεί το παρά­νο­μο χημι­κό φορ­τίο, οι ιθύ­νο­ντες που κέρ­δι­ζαν εκα­τομ­μύ­ρια από τη μετα­φο­ρά του, θα καθί­σουν στο σκα­μνί για δολοφονία.»

«Κατα­νο­ού­με πλή­ρως για­τί έγι­νε το μπά­ζω­μα, η συγκά­λυ­ψη, η κοροϊ­δία, η συνε­χής επί­θε­ση και η δολο­φο­νία χαρα­κτή­ρων. Δεν είμα­στε πλέ­ον μόνοι μας. Ήμα­σταν όλοι επι­βά­τες σε εκεί­νο το τρέ­νο. Είμα­στε μια ψυχή, μια καρ­διά που χτυ­πά ρυθ­μι­κά και δυνα­τά. Προσ­δο­κού­με η Δικαιο­σύ­νη να μας κοι­τά­ξει κατά­μα­τα. Οι πολί­τες αφυ­πνί­στη­καν, δεν μα αγγί­ζει η κοροϊ­δία. Κοι­τά­με το κακό από ψηλά και δεν το φοβό­μα­στε. Εμπι­στευο­μα­στε τη δύνα­μη που συνο­δεύ­ει το φως και την αλή­θεια, είμα­στε πολ­λοί. Όλα στο φως. Ξέρου­με καλά ότι σύμ­φω­να με τον θεϊ­κό νόμο, είναι αδύ­να­τον να βλά­ψει ο χει­ρό­τε­ρος τον καλύτερο.»

«Κατα­φέρ­νουν μόνο να μας δυνα­μώ­νουν. Είμα­στε εκα­τομ­μύ­ρια. Δεί­τε πόσοι είμα­στε εδώ και σε όλο τον κόσμο σήμε­ρα. Δυνα­τοί και ενω­μέ­νοι, φωνά­ζου­με με μια φωνή. Κανέ­νας άλλος δολο­φο­νη­μέ­νος από το κρά­τος. Κανέ­να έγκλη­μα, καμία ενο­χή. Η ελλη­νι­κή ψυχή μόνο λάμπει και μας οδη­γεί. Αγα­πη­μέ­να μας παι­διά, εσάς που σας κρα­τά­με σφι­χτά στην αγκα­λιά μας, αλλά και εσάς που σας αγκα­λιά­ζου­με μόνο στα όνει­ρα, θα φτιά­ξου­με το μέλ­λον που σας ται­ριά­ζει. Θα φτιά­ξου­με μια κοι­νω­νία όπου θα ανα­πνέ­ου­με ελεύ­θε­ρα, θα βρού­με το χαμέ­νο οξυ­γό­νο. Χαί­ρο­μαι που επι­τέ­λους ενωθήκαμε».