Αναφιώτικα : Σήμα κινδύνου στη σκιά της Ακρόπολης

Ενώ λίγα μέτρα χαμηλότερα, στην πλατεία Μοναστηρακίου αλλά και στους πολυσύχναστους δρόμους της Πλάκας, η παρουσία ανδρών και γυναικών της ΕΛ.ΑΣ. είναι σχεδόν 24ωρη, τα Αναφιώτικα έχουν αφεθεί έρμαιο στα χέρια συμμοριών

Ποιος θα το περί­με­νε ότι ο εφιάλ­της της Περ­σε­φό­νης θα έπαιρ­νε σάρ­κα και οστά στη σκιά της Ακρό­πο­λης. Σε μια γει­το­νιά που οι Αθη­ναί­οι αρέ­σκο­νται να επι­σκέ­πτο­νται στην αρχή της άνοι­ξης, όταν χτί­ζουν την καλο­και­ρι­νή τους διά­θε­ση, φωτο­γρα­φι­ζό­με­νοι σχε­δόν ψυχα­να­γκα­στι­κά κάτω από τις ανθι­σμέ­νες βου­καμ­βί­λιες της για να δημο­σιεύ­σουν εν συνε­χεία τις στιγ­μές τους στα social media με την απα­ραί­τη­τη λεζά­ντα – hastag «#summer_mode_on».

Ή το φθι­νό­πω­ρο όταν η μετα­δια­κο­πι­κή μελαγ­χο­λία τους κυριεύ­ει και προ­σπα­θούν να κερ­δί­σουν μια μικρή παρά­τα­ση σε κυκλα­δί­τι­κο περι­βάλ­λον. Τότε θυμού­νται τα Ανα­φιώ­τι­κα, «το κυκλα­δο­νή­σι στην καρ­διά της πρω­τεύ­ου­σας», όπως βαυ­κα­λί­ζουν τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης και οι προ­χει­ρο­γραμ­μέ­νοι του­ρι­στι­κοί οδη­γοί. Τότε και μόνο για λίγες ώρες, όπως ακρι­βώς και οι νυν και οι προη­γού­με­νοι δημο­τι­κοί άρχο­ντες οι οποί­οι, σύμ­φω­να με τους λιγο­στούς κατοί­κους της συνοι­κί­ας, θυμού­νται τα στε­νά φωτο­γε­νή σοκά­κια τους απο­κλει­στι­κά πριν από τις αυτο­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές.

Περί­που 50 ψυχές, όμως, επι­μέ­νουν να ζουν στον γρα­φι­κό μαχα­λά με τα λευ­κά σπί­τια και τα γαλά­ζια παρα­θυ­ρό­φυλ­λα. Παρά την πλημ­μυ­ρί­δα των εισα­γό­με­νων και ντό­πιων του­ρι­στών που με τη φασα­ρία τους κατα­στρέ­φουν τη νησιώ­τι­κη γαλή­νη που υπο­τί­θε­ται απο­ζη­τούν, την αδια­φο­ρία των τοπι­κών Αρχών για τη δια­τή­ρη­ση του μονα­δι­κού χαρα­κτή­ρα της περιο­χής, τον ελλι­πή φωτι­σμό, την κραυ­γα­λέα απου­σία κάδων απορ­ριμ­μά­των που συνε­πά­γε­ται σωρούς σκου­πι­διών σε εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να οικό­πε­δα, τα γερ­μέ­να κτί­ρια που κοντεύ­ουν να γκρε­μι­στούν πάνω στις κατοι­κί­ες τους και τα αυξα­νό­με­να κρού­σμα­τα κλο­πών, αυτοί παρα­μέ­νουν εκεί.

Οι τελευ­ταί­οι ρομα­ντι­κοί μιας πόλης μεθυ­σμέ­νης από τον πακτω­λό συναλ­λάγ­μα­τος και την επέ­λα­ση της κιτς αισθη­τι­κής των γρή­γο­ρων ανα­πλά­σε­ων εκπέ­μπουν σήμα κιν­δύ­νου.

Χωρίς φωτισμό

«Οι μισοί από τους – έτσι κι αλλιώς – ελά­χι­στους φανο­στά­τες δεν λει­τουρ­γούν. Δύο εξ αυτών, μάλι­στα, είναι χαλα­σμέ­νοι για περισ­σό­τε­ρο από ενά­μι­ση χρό­νο. Τόσο είναι και το διά­στη­μα που απευ­θυ­νό­μα­στε στον Δήμο Αθη­ναί­ων ζητώ­ντας την αντι­κα­τά­στα­σή τους. Ο φωτι­σμός είναι ένα από τα κύρια προ­βλή­μα­τά μας. Φυσι­κά υπάρ­χουν πολ­λά και δια­χρο­νι­κά», εξη­γεί η Ελέ­νη Ξυνού Γιαν­να­κά­κη «γέν­νη­μα θρέμ­μα των Ανα­φιώ­τι­κων», όπως χαρα­κτη­ρι­στι­κά λέει, και μέλος της επι­τρο­πής κατοί­κων που ξενά­γη­σε τα «ΝΕΑ» στη συνοι­κία.

Οι κατά κύριο λόγο ηλι­κιω­μέ­νοι μόνι­μοι κάτοι­κοι της περιο­χής τον τελευ­ταίο και­ρό έχουν βαρε­θεί να μαζεύ­ουν πετα­μέ­να πορ­το­φό­λια από κακο­φω­τι­σμέ­να σημεία και παρα­τη­μέ­νες αυλές, περι­γρά­φει: «Σε διά­στη­μα δύο μηνών εγώ μόνο έχω βρει καμιά εικο­σα­ριά. Τα περισ­σό­τε­ρα ανή­κουν σε του­ρί­στες. Τα παρα­δί­δου­με στο ΑΤ Ακρο­πό­λε­ως και όταν παρα­πο­νού­μα­στε για την ανε­παρ­κή αστυ­νό­μευ­ση δεν λαμ­βά­νου­με κάποια ικα­νο­ποι­η­τι­κή απά­ντη­ση».

Ενώ λίγα μέτρα χαμη­λό­τε­ρα, στην πλα­τεία Μονα­στη­ρα­κί­ου αλλά και στους πολυ­σύ­χνα­στους δρό­μους της Πλά­κας, η παρου­σία ανδρών και γυναι­κών της ΕΛ.ΑΣ. είναι σχε­δόν 24ωρη, τα Ανα­φιώ­τι­κα έχουν αφε­θεί έρμαιο στα χέρια συμ­μο­ριών, παρα­πο­νιού­νται οι κάτοι­κοι, σημειώ­νο­ντας πως όταν – σπά­νια – κάποιες πεζές περι­πο­λί­ες εμφα­νί­ζο­νται στη γει­το­νιά, αυτό γίνε­ται κατό­πιν προ­σω­πι­κής πρω­το­βου­λί­ας των οργά­νων. «Κατά και­ρούς διαρ­ρή­κτες έχουν μπει και στα σπί­τια μας. Τους ξέρου­με και μας ξέρουν. Πριν από 20 μέρες οι κάτοι­κοι κατα­φέ­ρα­με να πιά­σου­με μια γυναί­κα που έκλε­ψε ένα ζευ­γά­ρι και πριν από αυτό έναν άνδρα πορ­το­φο­λά. Τους πηγαί­νου­με στο τμή­μα αλλά λίγες ημέ­ρες μετά επι­στρέ­φουν», συνε­χί­ζει η κυρία Ξυνού.

Ακατοίκητα

Τα προ­βλή­μα­τα τους, όμως, δεν εξα­ντλού­νται στην ασφά­λεια και τον φωτι­σμό. Ενα ακό­μα ζήτη­μα για το οποίο επι­τα­κτι­κά ζητούν λύση αφο­ρά στα ακα­τοί­κη­τα οική­μα­τα, τα περισ­σό­τε­ρα από τα οποία είχαν απαλ­λο­τριω­θεί τις δεκα­ε­τί­ες του ’70 και του ’80 από το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού με σκο­πό την… ανά­δει­ξή τους και εκ τότε ρημά­ζουν. «Τριά­ντα – σαρά­ντα χρό­νια πριν η γει­το­νιά έσφυ­ζε από ζωή, ωστό­σο, πολ­λοί γεί­το­νες τα έδω­σαν αντι­πα­ρο­χή για ένα κομ­μά­τι ψωμί. Αλλα κατέρ­ρευ­σαν παρα­τη­μέ­να και άλλα παρα­μέ­νουν κλει­στά. Διαρ­κώς ρωτά­με τι θα απο­γί­νουν αυτά τα κτί­ρια που πλέ­ον απο­τε­λούν εστί­ες μόλυν­σης. Απά­ντη­ση καμία», λέει ο επί­σης κάτοι­κος της περιο­χής Νίκος Σαχάς. «Τα λέμε, τα ξανα­λέ­με… Δεν βαριέ­σαι, όσο και να φωνά­ζου­με δεν μας ακούν…».

«Είναι πραγ­μα­τι­κά ντρο­πια­στι­κές οι εικό­νες των σκου­πι­δό­το­πων στα πόδια του σημα­ντι­κό­τε­ρου μνη­μεί­ου της ανθρω­πό­τη­τας. Το καλο­καί­ρι μας τρώ­νε οι ψύλ­λοι και τα κου­νού­πια, ενώ όσα οικό­πε­δα είναι αδύ­να­τον να φρο­ντί­σου­με οι ίδιοι – όπως αυτό με τη μισο­τε­λειω­μέ­νη από το 1997 (!) οικο­δο­μή του υπουρ­γεί­ου Πολι­τι­σμού – έχουν γεμί­σει σκου­πί­δια, αγριό­χορ­τα και ποντί­κια. Γι’ αυτό και έχου­με τόσες γάτες», συμπλη­ρώ­νει πικρο­γε­λώ­ντας η κυρία Ξυνού.

Σαν να μην έφτα­ναν όλα τα παρα­πά­νω, οι κάτοι­κοι στα Ανα­φιώ­τι­κα πρέ­πει να ανέ­χο­νται και τα ολο­νύ­χτια υπαί­θρια σουα­ρέ του­ρι­στών και ντό­πιων νεα­ρών στις ταρά­τσες (κάποιες είναι και ετοι­μόρ­ρο­πες) στις αυλές και στις πλα­τεί­ες τους, σχε­δόν πάντο­τε συνο­δεία δυνα­τής μου­σι­κής, ιδί­ως του καλο­και­ρι­νούς μήνες: «Κάθε πρωί βρί­σκου­με σπα­σμέ­να μπου­κά­λια, γόπες, απο­φά­για και κάθε λογής βρω­μιά. Αν τολ­μή­σου­με, δε, να παρα­πο­νε­θού­με για τον θόρυ­βο μετά τα μεσά­νυ­χτα μας βρί­ζουν και μας πετούν ακό­μα και πέτρες! Του­ρι­στι­κό χάλι».

Πόσο πιο προ­φη­τι­κοί θα μπο­ρού­σαν να είναι οι στί­χοι του Γκά­τσου… «Εκεί που σμί­γα­νε τα χέρια τους οι μύστες ευλα­βι­κά πριν μπουν στο θυσια­στή­ριο, τώρα πετά­νε απο­τσί­γα­ρα οι του­ρί­στες…».

Αγγε­λος Σκορ­δάς

 

Πηγή www.in.gr

 

Μπορεί επίσης να σας αρέσει

Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων