Red Lion: Η πιο αυθεντική παμπ της πόλης βρυχάται στα Ιλίσια

Ο Παντελής Αμπανούδης που σέρβιρε τον Frank Sinatra και τον Sammy Davis Jr., μας ξεναγεί στη Red Lion, την πιο γνήσια cult γωνιά της Αθήνας.

Το παν στη ζωή είναι η καλο­πέ­ρα­ση και η καλο­πέ­ρα­ση θέλει νέα στέ­κια. Και είναι ακό­μη πιο ευχά­ρι­στη η έκπλη­ξη όταν συνει­δη­το­ποιείς ότι σου «κάνει» ένα μαγα­ζί που δεν είναι νέα άφι­ξη αλλά βρί­σκε­ται στο ίδιο σημείο πριν ακό­μη γεν­νη­θείς. Η Red Lion είναι η από­λυ­τη παμπ καθώς στο κύτ­τα­ρό της έχουν εγγρα­φεί ναύ­τες του 6ου στό­λου, ο Frank Sinatra, οι πιλό­τοι και οι αερο­συ­νο­δοί δεκά­δων αερο­πο­ρι­κών εται­ριών που ερχό­ντου­σαν εδώ για να φάνε scrabble eggs -όπως στις πατρί­δες τους-, άπει­ρα pints μπί­ρας, γυρί­σμα­τα του «Ρετι­ρέ», δια­φη­μί­σεις με τον Θανά­ση Βέγ­γο και φυσι­κά ο κ. Παντε­λής Αμπα­νού­δης, ένας άνθρω­πος, αμέ­τρη­τες ιστο­ρί­ες τις οποί­ες διη­γεί­ται ακού­ρα­στα με την ξενι­κή προ­φο­ρά του. «Γεν­νή­θη­κα στα Ψαρά, μεγά­λω­σα μέχρι τα 12 μου στη Χίο, το 1957 φύγα­με οικο­γε­νεια­κώς για το Χάλι­φαξ του Κανα­δά και μετά εγώ βρέ­θη­κα στο Τορό­ντο. Επέ­στρε­ψα στην Ελλά­δα και στην Αθή­να συγκε­κρι­μέ­να το 1970 και αρχι­κά εργά­στη­κα στο Galaxy bar, του Hilton. Εκεί σύχνα­ζαν μεγι­στά­νες από Σαου­δι­κή Αρα­βία, επι­χει­ρη­μα­τί­ες από όλο τον κόσμο αλλά και πλη­ρώ­μα­τα μεγά­λων αερο­πο­ρι­κών εται­ριών που δια­νυ­κτέ­ρευαν στην πόλη. Μετά το Hilton ήρθε στη ζωή μου το Red Lion, συνέ­πρα­ξα μαζί με ένα Βρε­τα­νό κι έναν Αμε­ρι­κά­νο και οι τρεις μας φτιά­ξα­με τη μονα­δι­κή, εκεί­νη την επο­χή, παμπ της Αθή­νας. Ή για να είμαι πιο σωστός να πω ότι υπήρ­χε ακό­μη μία στη Γλυ­φά­δα, την είχε ένας Ιρλαν­δός, αλλά εκεί­νη έκλει­σε σε πολύ σύντο­μο διά­στη­μα. Ενώ η Red Lion υπάρ­χει από το 1972. 43 ολό­κλη­ρα χρό­νια. Η δεκα­ε­τία του ’70 ήταν χρυ­σή για εμάς. Είχα­με προ­σω­πι­κό 16 άτο­μα, ήμα­σταν ανοι­χτά από το πρωί, σερ­βί­ρα­με τρία γεύ­μα­τα την ημέ­ρα, πρω­ι­νό, μεση­με­ρια­νό και δεί­πνο. Εκεί­νη την επο­χή η πλειο­νό­τη­τα των πελα­τών μας δεν ήταν Έλλη­νες: πλη­ρώ­μα­τα αερο­πο­ρι­κών εται­ριών, διπλω­μα­τι­κά σώμα­τα, ξένες απο­στο­λές, τον 6ο στό­λο αλλά και Έλλη­νες που είχαν ζήσει στο εξω­τε­ρι­κό και είχαν εντρυ­φή­σει στην κουλ­τού­ρα της παμπ. Είχα­με πολύ δυνα­τό πρω­ι­νό, φυσι­κά fish ‘n’ chips που αρχι­κά σερ­βί­ρα­με σε εφη­με­ρί­δα, chicken in the basket με πατά­τες τηγα­νι­τές προ­τη­γα­νι­σμέ­νες εδώ βέβαια και μετά στη φρι­τέ­ζα με λαρ­δί. Με τα χρό­νια έχου­με γυρί­σει σε πιο ελλη­νι­κά πιά­τα και σε πιο υγιει­νά, ο κόσμος δεν προ­τι­μά πια και πολύ τα τηγα­νη­τά Πριν κάποια χρό­νια είχε πέσει πολύ χιό­νι, είχε φτά­σει περί­που τα 20 εκα­το­στά, είχα­με πες σχε­δόν απο­κλει­στεί και έφτια­ξα μακα­ρο­νά­δα ορφα­νή και κέρα­σα να φάει όλο το μαγα­ζί».

«Παλαιό­τε­ρα, δεν υπήρ­χε σχε­δόν ημέ­ρα που δεν κάνα­με χάπε­νινγκ. Την St. Patrick ‘s Day τη γιορ­τά­ζα­με βάφο­ντας πρά­σι­νες τις μπί­ρες με ειδι­κή για τρό­φι­μα χρω­στι­κή ουσία. Είχα­με γαλο­πού­λες γεμι­στές για τη Ημέ­ρα των Ευχα­ρι­στιών και φυσι­κά κολο­κύ­θες για το Halloween». Μάλ­λον, η τωρι­νή τρέ­λα με το Halloween ήταν μια φυσι­κή κατά­στα­ση για τη Red Lion πριν 40 χρό­νια. Πίσω από το μπαρ, κρέ­με­ται από το ταβά­νι μια περί­ερ­γη, μακρό­στε­νη φιά­λη. Αυτή είναι μια παμπά­λαια φιά­λη, υπο­λο­γί­ζω ότι είναι 120 ετών και δεν υπάρ­χει άλλη τέτοια στην Ελλά­δα, που χωρά­ει μια γιάρ­δα μπί­ρας δηλα­δή περί­που 3 pints. Η πρό­κλη­ση είναι να το πιει κάποιος χωρίς να πάρει ανά­σα, μονο­ρού­φι δηλα­δή. Το έχουν κατα­φέ­ρει εδώ μέσα λίγοι Ιρλαν­δοί και Εγγλέ­ζοι. Η μπί­ρα που μπαί­νει εκεί είναι μια συγκε­κρι­μέ­νη χωρίς ιδιαί­τε­ρη σπιρ­τά­δα αλλιώς δεν αντέ­χε­ται. Να εκεί δίπλα βλέ­πεις το καμπα­νά­κι, το χτυ­πά­με στο last call, όχι βέβαια ότι τα ωρά­ρια είναι Αγγλί­ας, εδώ χτυ­πά­ει κατά τις 3:30, ίσως και 4». Ενώ μιλά­ει για το καμπα­νά­κι ξαφ­νι­κά χώνε­ται πίσω από την μπά­ρα και εμφα­νί­ζε­ται με δυο φωτο­γρα­φί­ες με κορ­νί­ζες στα χέρια. Η μία απει­κο­νί­ζει τον Παπα­θε­με­λή και η άλλη τον Αλο­γο­σκού­φη «Τις έχω για όταν θέλουν να εκτο­νω­θούν οι πελά­τες» και ο νοών νοεί­τω. Πίσω από την μπά­ρα, κρε­μα­σμέ­να στον τοί­χο δια­κρί­νο­νται πάμπολ­λα σπιρ­τό­κου­τα και χαρ­το­νο­μί­σμα­τα σχε­δόν απ’ όλο τον κόσμο «Ειδι­κά τα πλη­ρώ­μα­τα των αερο­πο­ρι­κών αλλά και επι­χει­ρη­μα­τί­ες που είχαν δου­λειές τακτι­κά στην Ελλά­δα ερχό­ντου­σαν συνέ­χεια και μου έφερ­ναν σου­βε­νίρ από τις πατρί­δες τους και τα ταξί­δια τους».

Μια παλιά θαμώ­νας, η Αθη­νά Μικρο­πού­λου, θυμά­ται χαρα­κτη­ρι­στι­κά: «Στα μάτια μου ήταν όσο σκο­τει­νό χρεια­ζό­ταν,  δεν είχε κόσμο που το έπαι­ζε κάπως, έφτια­χνε το καλύ­τε­ρο Bloody Mary που είχα πιεί, δεν σε ενο­χλού­σε κανείς, μπο­ρού­σες να βολευ­τείς στα κόκ­κι­να καθί­σμα­τα και να μιλάς με την παρέα σου για ότι νάναι ή να πας ακό­μα και μόνη σου, μπο­ρού­σες ακό­μα και να φας από αυτά που ήλπι­ζες ότι θα φας σύντο­μα κάπου στη Νέα Υόρ­κη ή στο Λον­δί­νο. Αυτό ακρι­βώς ήταν το Red Lion. Η μου­σι­κή ήταν ένα μίγ­μα ανά­με­σα στις μεση­με­ρια­νές εκπο­μπές του Πετρί­δη και τα charts που ακού­γα­με κάθε Κυρια­κή από­γευ­μα από τον σταθ­μό της Αμε­ρι­κά­νι­κης Βάσης στη Νέα Μάκρη. Άρα το τέλειο soundtrack. Προ­τι­μού­σα πάντα το πίσω τρα­πέ­ζι κοντά στα ηχεία. Θυμά­μαι ακό­μη τον Leo, τον τύπο από το Μαρό­κο που αφού μιλά­γα­με μια ώρα στα γαλ­λι­κά περί ταξι­διών, σπου­δών κι ονεί­ρων ανα­κά­λυ­ψα ότι ήταν γιος Έλλη­να, ήταν βαπτι­σμέ­νος Στα­μά­της και μίλα­γε και καλά Ελλη­νι­κά. Τον τσί­μπη­σε μια φίλη μου αυτόν. Μα ακό­μη περισ­σό­τε­ρο θυμά­μαι το παρ­κά­κι απέ­να­ντι: Εκεί που φιλιό­μα­σταν μετά. Μέσα ποτέ». Από το μαγα­ζί περ­νού­σε τακτι­κά η Αλί­κη Βου­γιου­κλά­κη με τον θία­σο της, ο Φρέ­ντυ Γερ­μα­νός, η Αρλέ­τα, ο Μάνος Λοί­ζος, ο Γιάν­νης Βόγλης, ο Τέρης Χρυ­σός, ο Αντώ­νης Τρί­τσης μέχρι και ο Frank Sinatra παρέα με τον Sammy Davis Jr. έχει πιεί το ουί­σκι του μέσα στη Red Lion, το 1973 συνέ­βη αυτό.

Κάθε μέρα μέσα στη Red Lion δεν ένιω­θε ποτέ την ανά­γκη να κάνω κάτι άλλο; «Μα ταξί­δευα πολύ. Έπαιρ­να ένα σακί­διο και γυρ­νού­σα την Ευρώ­πη, συνά­ντη­σα φοβε­ρά παι­διά έτσι. Η πιο περί­ερ­γη ιστο­ρία είναι όταν είχα ένα ατύ­χη­μα με το αυτο­κί­νη­το μου στην Αυστρία και πήγα στο συνερ­γείο, μου το επι­σκεύ­α­σαν και δεν μου ζήτη­σαν ποτέ λεφτά. Παρα­ξε­νεύ­τη­κα για­τί οι Αυστρια­κοί έχουν τη φήμη του σφι­χτού πάντως κι εγώ δεν ρώτη­σα πολ­λά πολ­λά, τους ευχα­ρί­στη­σα πήρα το αυτο­κί­νη­το και έφυ­γα. Μετά άνθρω­ποι που είχα γνω­ρί­σει στα ταξί­δια όταν ερχό­ντου­σαν στην Ελλά­δα περ­νού­σαν από εδώ για να πιουν, να φάνε και να με δουν. Πολ­λοί επί­σης ερχό­ντου­σαν από Κανα­δά. Έχω ζήσει μονα­δι­κές εμπει­ρί­ες εκεί. Έχω δει το Βόρειο Σέλας. Έχω ζήσει σε κοι­νό­τη­τα Mi’kmaqs, μια φυλή Ινδιά­νων του Κανα­δά, αγνοί άνθρω­ποι και έμα­θα πολ­λά από αυτούς». Ανε­βαί­νου­με παρέα στον επά­νω χώρο της Red Lion. Ένας μεγά­λος τρο­χός συμ­βο­λί­ζει τη διαρ­κή κίνη­ση, το επά­νω μπαρ είναι αφιε­ρω­μέ­νο σε αυτή την κατά­στα­ση transit που βρι­σκό­ταν συχνά οι θαμώ­νες της παμπ που η Αθή­να γι’ αυτούς ήταν μια στά­ση ανά­με­σα σε ταξί­δια. Σε αυτή την κατά­στα­ση που βρι­σκό­μα­στε όλοι από και­ρό σε και­ρό για­τί τι άλλο είναι η ζωή εκτός από μια διαρ­κής μετα­βί­βα­ση σε μια επό­με­νη φάση; Και όταν λοι­πόν βρι­σκό­μα­στε σε περί­ο­δο transit τότε μάλ­λον απο­ζη­τού­με περισ­σό­τε­ρο μια μπά­ρα, ένα ποτή­ρι με ουί­σκι, το αναμ­μέ­νο τσι­γά­ρο να καί­γε­ται στο τασά­κι κι έναν άνθρω­πο σαν τον κ. Παντε­λή που επέ­λε­ξε να κάνει τη δου­λειά που κάνει για­τί ακρι­βώς αγα­πά­ει τους ανθρώ­πους και τις ιστο­ρί­ες τους. Ο ίδιος άλλω­στε πιά­νο­ντας και κυριο­λε­κτι­κά την ανά­γκη της συνε­χούς μετα­κί­νη­σης φρό­ντι­σε, εκτός από τα ταξί­δια του στην Ευρώ­πη για τον ίδιο, να οργα­νώ­νει για τους φίλους και θαμώ­νες κρουα­ζιέ­ρες στον Αργο­σα­ρω­νι­κό με τη Red Lion Cruises «Είχα­με συνερ­γα­σία με έναν μικρό κρουα­ζε­ρό­πλοιο το Diamond Dolphin και γυρ­νού­σα­με στα νησιά. Αγα­πού­σα­με πολύ τα Λιμε­νά­ρια στο Αγκί­στρι, εκεί μάλι­στα κάνα­με γυμνι­σμό στα τέλη της δεκα­ε­τί­ας του ’70. Πηγαί­να­με στον Πόρο και στον Δοκό, κανο­νι­κά δεν επι­τρε­πό­ταν αλλά ήταν φύλα­κας ο Χρή­στος που ήταν και τσέ­λι­γκας, έβλε­πε τις κοπε­λί­τσες που είχα­με μαζί μας ημί­γυ­μνες και γυμνές στις παρα­λί­ες και μας άφη­νε να αγκυ­ρο­βο­λή­σου­με. Και το βρά­δυ ντί­σκο».

Ναι, αυτή είναι η Red Lion. Μια κάψου­λα γεμά­τη με ανά­σες ανθρώ­πων που ο κ. Παντε­λής τη δια­τη­ρεί ανέ­πα­φη και ασφα­λή χάρη στη φρο­ντί­δα του. «Είναι δύσκο­λη η επο­χή αλλά συνει­δη­τά το κρα­τάω το μαγα­ζί με την συγκε­κρι­μέ­νη ταυ­τό­τη­τα. Άλλος στη θέση μου θα είχε κάνει 15 ανα­και­νί­σεις και θα είχε πλου­τί­σει. Αλλά εγώ είμαι οπα­δός της παροι­μί­ας “Τι τα θες τα χρή­μα­τα αφού υπάρ­χουν μνή­μα­τα;”. Βέβαια χαί­ρο­μαι που έρχε­ται αρκε­τός νέος κόσμος. Εδώ συνυ­πάρ­χουν οι 18άρηδες με τους 60άρηδες. Εδώ έρχο­νται παι­διά παλιών θαμώ­νων και πίνουν το ποτό τους. Τις προ­άλ­λες μπή­κε εδώ μέσα μια κοπε­λί­τσα και ήρθε και με φίλη­σε στο μάγου­λο. Παρε­ξη­γή­θη­κε κάπως ο γιος μου και του λέω “Ξέρεις τι μου είπε η κοπέ­λα; Αν θυμά­μαι την για­γιά της, που ήταν το κορί­τσι μου πριν από 40 χρό­νια”. Αυτό έχει μεγά­λη συναι­σθη­μα­τι­κή αξία για εμέ­να. Ή αυτό το τηλέ­φω­νο που έχω στο μαγα­ζί είναι Siemens του 1965. Πόσοι έχουν κλά­ψει πάνω σε αυτό το ακου­στι­κό για γκο­με­νο­δου­λειές. Ξέρεις τι είναι να έρχε­ται εδώ ο άλλος καψού­ρης για να την πάρει ένα τηλέ­φω­νο για­τί άλλω­στε πόσοι είχαν τηλέ­φω­νο σπί­τι τους το 1973. Να δες εδώ. Έχω κρε­μά­σει αυτή την χει­ρο­τε­χνία. Είναι εκεί από το 1982. Μου την έφε­ρε η Σοφία, ήταν νηπια­γω­γός. Για 4–5 ήταν άνερ­γη, περί­με­νε τον διο­ρι­σμό της, ερχό­ταν εδώ και μου έλε­γε τον πόνο της, έπι­νε το ποτό της, σχε­δόν έκλαι­γε μέσα στην απελ­πι­σία της κι εγώ προ­σπα­θού­σα να της συμπα­ρα­στα­θώ της γυναί­κας. Κάποια στιγ­μή διο­ρί­στη­κε και ύστε­ρα 4–5 χρό­νια ήρθε και μου έφε­ρε αυτή τη χει­ρο­τε­χνία από το νηπια­γω­γείο κι εκεί την έχω αφή­σει τόσα χρό­νια. Εγώ μιλάω με τα ανα­μνη­στι­κά που μου έχουν φέρει οι πελά­τες και είναι σαν να μιλάω μαζί τους. Εδώ μέσα είναι το σπί­τι μου. Ο εαυ­τός μου είναι η Red Lion και η Red Lion είναι ο εαυ­τός μου».

Info The Red Lion Pub, Νηρι­ή­δων 16, Ιλί­σια, τηλ. 21 0722 8149

 

Πηγή http://m.popaganda.gr

Αφήστε μια απάντηση

Σημείωση πριν τη φόρμα σχολίων

Σημείωση μετά ΄τη φόρμα σχολίων