Πέθανε ο Φράνκο Τζεφιρέλι σε ηλικία 96 ετών

Ο Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας Φράνκο Τζεφιρέλι, πέθανε σήμερα στο σπίτι του στη Ρώμη, σε ηλικία 96 ετών.

Ο Ιτα­λός σκη­νο­θέ­της του κινη­μα­το­γρά­φου, του θεά­τρου και της όπε­ρας Φράν­κο Τζε­φι­ρέ­λι, πέθα­νε σήμε­ρα στο σπί­τι του στη Ρώμη, σε ηλι­κία 96 ετών.

Ο Τζε­φι­ρέ­λι «έσβη­σε ήσυ­χα  μετά από μακρά ασθέ­νεια που είχε επι­δει­νω­θεί τους τελευ­ταί­ους μήνες», μετα­δί­δουν πολ­λά ιτα­λι­κά μέσα ενη­μέ­ρω­σης, επι­κα­λού­με­να πηγές της οικο­γέ­νειάς του.

Την είδη­ση του θανά­του του επι­βε­βαί­ω­σε στο δια­δί­κτυο το Ίδρυ­μα Φράν­κο Τζε­φι­ρέ­λι.

Ο Ιτα­λός σκη­νο­θέ­της έχει χαρί­σει στον παγκό­σμιο κινη­μα­το­γρά­φο αρι­στουρ­γή­μα­τα, μετα­ξύ των οποί­ων οι ται­νί­ες «The Taming of the Shrew (Η στρίγ­γλα που έγι­νε αρνάκι,1967)» με την Ελί­ζα­μπεθ Τέι­λορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρ­τον, «Romeo and Juliet (Ρωμαί­ος και Ιουλιέτα,1968), Fratello Sole Sorella luna (Αδελ­φός ήλιος,αδελφή σελήνη,1973), αλλά και την εξαι­ρε­τι­κή δημο­φι­λή σει­ρά για την ζωή του Χρι­στού με τίτλο «Ιησούς από την Ναζα­ρέτ» (1977).

Η ζωή του «μαέστρου του κινηματογράφου»

Γεν­νή­θη­κε στα περί­χω­ρα της Φλω­ρε­ντί­ας ως Τζιαν­φράν­κο Κόρ­σι (Gianfranco Corsi). Μητέ­ρα του είναι η Alaide Garosi, σχε­διά­στρια μόδας, και πατέ­ρας του ο Ottorino Corsi, έμπο­ρος μαλ­λιού και μετα­ξιού.

Οι δυο γονείς του ξανα­πα­ντρεύ­τη­καν και η Alaide δεν μπο­ρού­σε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει το δικό της επί­θε­το ή του Corsi για το παι­δί της. Επέ­λε­ξε το επί­θε­το «Zeffiretti», λέξη που ανα­φέ­ρε­ται στην όπε­ρα του Μότσαρτ Idomeneo.

Ωστό­σο, το όνο­μα αυτό γρά­φτη­κε λάθος στο δημο­το­λό­γιο και έγι­νε Τζε­φι­ρέ­λι. Όταν ήταν 6 ετών, η μητέ­ρα του πέθα­νε και ο ίδιος μεγά­λω­σε υπό την φρο­ντί­δα της αγγλι­κής κοι­νό­τη­τας μετα­να­στών.

Ιτα­λοί ερευ­νη­τές έχουν ανα­κα­λύ­ψει ότι ο Τζε­φι­ρέ­λι απο­τε­λεί μέρος μιας ομά­δας ανθρώ­πων που είναι συγ­γε­νείς με τον Λεο­νάρ­ντο ντα Βίν­τσι. Ο Τζε­φι­ρέ­λι είναι από­γο­νος ενός από τα αδέρ­φια του ντα Βίν­τσι.

Ο Τζε­φι­ρέ­λι απο­φοί­τη­σε από την Ακα­δη­μία Καλών Τεχνών το 1941 και, ακο­λου­θώ­ντας την συμ­βου­λή του πατέ­ρα του, εισή­χθη στο Πανε­πι­στή­μιο της Φλω­ρε­ντί­ας όπου σπού­δα­σε αρχι­τε­κτο­νι­κή και τέχνη. Μετά το ξέσπα­σμα του Β’ Παγκο­σμί­ου Πολέ­μου, πολέ­μη­σε ως αντάρ­της προ­τού συνα­ντη­θεί με τους βρε­τα­νούς στρα­τιώ­τες και γίνει ο διερ­μη­νέ­ας τους. Μετά τον πόλε­μο, ξανα­πή­γε στο Πανε­πι­στή­μιο της Φλω­ρε­ντί­ας για να συνε­χί­σει τις σπου­δές του αλλά όταν είδε τον Λόρενς Ολί­βιε στον Ερρί­κο Δ΄ το 1945, απο­φά­σι­σε να ασχο­λη­θεί με το θέα­τρο και τον κινη­μα­το­γρά­φο.

Ενώ εργα­ζό­ταν ως ζωγρά­φος τοπί­ου στην Φλω­ρε­ντία, προ­σλή­φθη­κε από τον Λου­κί­νο Βισκό­ντι και εργά­στη­κε ως βοη­θός σκη­νο­θέ­τη στην ται­νία La Terra trema, που κυκλο­φό­ρη­σε το 1948.

Με τον Βισκό­ντι συνερ­γά­στη­κε και στις ται­νί­ες : Λεω­φο­ρείο ο πόθος (Ρώμη, 1949) του Τεν­νεσ­σή Ουίλ­λιαμς, Τρω­ί­λος και Χρυ­ση­ί­δα (Φλω­ρε­ντία, 1949) του Σαίξ­πηρ και οι τρεις αδελ­φές (Ρώμη, 1951), κοστού­μια Μαρ­σέλ Εσκο­φιέ) του Τσέ­χωφ.

Οι μέθο­δοι του Βισκό­ντι είχαν μια βαθιά επιρ­ροή στο μετέ­πει­τα έργο του Τζε­φι­ρέ­λι. Εργά­στη­κε και με άλλους σκη­νο­θέ­τες όπως ο Αντο­νιό­νι και ο Ροσε­λί­νι. Την δεκα­ε­τία του 1960, ο Τζε­φι­ρέ­λι ξεκί­νη­σε να γρά­φει και να σκη­νο­θε­τεί τις δικές του παρα­στά­σεις στο Λον­δί­νο και στην Νέα Υόρ­κη και σύντο­μα μετέ­φε­ρε τις ιδέ­ες του στον κινη­μα­το­γρά­φο.

Οι σημαντικότερες διακρίσεις στη ζωή του

Τον Νοέμ­βριο του 2004, ο Τζε­φι­ρέ­λι βρα­βεύ­τη­κε με το αξί­ω­μα του Ταξιάρ­χη του Τάγ­μα­τος της Βρε­τα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρί­ας από το Ηνω­μέ­νο Βασί­λειο.

Το 1996, για τις υπη­ρε­σί­ες του στις τέχνες, έγι­νε επί­τι­μος διδά­κτο­ρας στο Πανε­πι­στή­μιο του Κεντ σε μια τελε­τή που έγι­νε στο Canterbury Cathedral.

Το 1999 έλα­βε το βρα­βείο Crystal Globe για την εκπλη­κτι­κή καλ­λι­τε­χνι­κή συνει­σφο­ρά του στον παγκό­σμιο κινη­μα­το­γρά­φο στο Διε­θνές Φεστι­βάλ Κινη­μα­το­γρά­φου Karlovy Vary.

Η κρυφή προσωπική του ζωή

Το 1996 απο­κα­λύ­φθη­κε πως ο Τζε­φι­ρέ­λι ότι ήταν ομο­φυ­λό­φι­λος και από τότε προ­τι­μού­σε να μην μιλά για την προ­σω­πι­κή του ζωή. Ο Τζε­φι­ρέ­λι θεω­ρού­σε τον εαυ­τό του «ομο­φυ­λό­φι­λο» αντί για γκέι καθώς πίστευε ότι ο όρος «γκέι» είναι λιγό­τε­ρο καλαί­σθη­τος. Ο Τζε­φι­ρέ­λι είχε υιο­θε­τή­σει δυο ενή­λι­κες γιους, με τους οποί­ους έχει συνερ­γα­στεί για χρό­νια και οι οποί­οι διευ­θύ­νουν τις υπο­θέ­σεις του.

Ο Ιτα­λός σκη­νο­θέ­της είχε κρι­θεί σκλη­ρά από θρη­σκευ­τι­κές ομά­δες για αυτό που απο­κα­λούν «βλά­σφη­μη εκπρο­σώ­πη­ση των βιβλι­κών φιγού­ρων στις ται­νί­ες του» αλλά και κρι­τι­κή από την κοι­νό­τη­τα ΛΟΑΤ για την στά­ση του απέ­να­ντι στην Ρωμαιο­κα­θο­λι­κή Εκκλη­σία σχε­τι­κά με τα ομο­φυ­λο­φι­λι­κά ζητή­μα­τα.

Ο Τζε­φι­ρέ­λι είχε σχέ­ση με τον σκη­νο­θέ­τη Λου­κί­νο Βισκό­ντι.

Η επίσκεψη του στην Ελλάδα το 2002

Ο Φράν­κο Τζε­φι­ρέ­λι είχε επι­σκε­φτεί τη χώρα μας το 2002 μετά από πρό­κλη­ση του Συλ­λό­γου Φίλων του Σύγ­χρο­νου Μου­σεί­ου Τέχνης, όπου και είχε παρα­κο­λου­θή­σει την ται­νία «Callas for ever», σχε­τι­κή με τη ζωή και το έργο της ντί­βας της όπε­ρας.

Τον Τζε­φι­ρέ­λι είχε υπο­δε­χτεί ο τότε υπουρ­γός Πολι­τι­σμού, Ευάγ­γε­λος Βενι­ζέ­λος, ο οποί­ος χαρα­κτή­ρι­σε τον «μαέ­στρο» του κινη­μα­το­γρά­φου  «οικου­με­νι­κό πολί­τη και άνθρω­πο της ανα­γέν­νη­σης».

Η φιλία του Τζεφιρέλι με την Μαρία Κάλλας

Ο κ. Τζε­φι­ρέ­λι ήταν από τους πιο στε­νούς φίλους της Μαρί­ας Κάλ­λας καθώς μαζί της συνερ­γά­στη­κε σε έξι παρα­γω­γές, όταν εκεί­νη βρι­σκό­ταν στο από­γειο της καριέ­ρας της.

Ο ίδιος είχε δηλώ­σει σε συνέ­ντευ­ξή του ότι η Μαρία Κάλ­λας είναι η γυναί­κα που προ­σέ­φε­ρε τα μέγι­στα στην τέχνη.

«Μια γυναί­κα απλή, ευά­λω­τη και ταυ­τό­χρο­να εξαι­ρε­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα, έζη­σε σε διαρ­κή σύγκρου­ση με τα προ­βλή­μα­τα των φίλων της, του πάχους της, του έρω­τά της, αλλά από την άλλη είχε το πνεύ­μα της μου­σι­κής μέσα της».

Είναι γνω­στό άλλω­στε πως όταν ξέσπα­σαν τα προ­βλή­μα­τα της Κάλ­λας με τον Αρι­στο­τέ­λη Ωνά­ση, ο Τζε­φι­ρέ­λι ήταν από εκεί­νους που διέ­βλε­ψε, ότι δεν θα είχε αίσιο τέλος, και προ­σπά­θη­σε να την επη­ρε­ά­σει να μην εγκα­τα­λεί­ψει το τρα­γού­δι.

«Αλλά η Μαρία ήταν ασυμ­βί­βα­στη και τελειο­μα­νής, γεγο­νός που της δημιουρ­γού­σε προ­βλή­μα­τα στη ζωή της.Δεν μπο­ρού­σε να δεχθεί ούτε τη βιο­λο­γι­κή παρακ­μή σαν γυναί­κα, ούτε ότι με την πάρο­δο του χρό­νου η φωνή της είχε αλλοιω­θεί, και στα­δια­κά αφέ­θη­κε. Ηθε­λε να ξεχα­στεί από τους πάντες. Δεν είχε τίπο­τε. Ούτε παι­διά, ούτε συγ­γε­νείς, είχε ξεκό­ψει μαζί τους πολύ νωρί­τε­ρα. Λιγο­στούς φίλους μόνο που επι­κοι­νω­νού­σα­με μαζί της τηλε­φω­νι­κά, ώσπου πέθα­νε σε ηλι­κία 54 ετών», είχε δηλώ­σει ο ίδιος.

 

Πηγή www.in.gr

ΦΡΑΝΚΟ ΤΖΕΦΙΡΕΛΙ
Comments (0)
Add Comment