Οι περιπέτειες ενός άλσους του Περιστερίου.

Είναι νέο το πάρκο της Νέας Ζωής «το Όνειρο».

της Σίας Γεωρ­γά­του

Είναι νέο το πάρ­κο της Νέας Ζωής «το Όνει­ρο». Εδώ στε­γά­ζο­νται, από τότε που ο Δήμος αξιο­ποί­η­σε ένα μέρος του στρα­το­πέ­δου προς όφε­λος των κατοί­κων, τα όνει­ρα και οι ελπί­δες των παροι­κού­ντων για αθλο­παι­διές, παρεί­στι­κες συνα­ντή­σεις ατό­μων κάθε ηλι­κί­ας και ψυχα­γω­γία των λιλι­πού­τειων επι­σκε­πτών του πάρ­κου.

Δια­πι­στώ­νου­με καθώς περ­πα­τά­με τις ανυ­πο­λό­γι­στες ζημιές και τους βαν­δα­λι­σμούς τους οποί­ους έχει υπο­στεί η όαση αυτή της καθη­με­ρι­νής μας χαλά­ρω­σης, ξεγνοια­σιάς και ψυχα­γω­γί­ας για μικρούς και μεγά­λους.

Και πρό­κει­ται πράγ­μα­τι για βαν­δα­λι­σμούς αφού οι φανο­στά­τες του πάρ­κου ένας προς έναν έχουν κακο­ποι­η­θεί βάναυ­σα, με τα καλώ­δια τρο­φο­δο­σί­ας ρεύ­μα­τος-που επι­τρέ­πουν το βρά­δυ από κάποια ώρα και μετά την επι­σκε­ψι­μό­τη­τα του-να είναι κομ­μέ­να και βγαλ­μέ­να απ’ έξω και τις λάμπες τους σπα­σμέ­νες. Λυπη­ρό θέα­μα υπο­δο­μών που έστε­καν αγέ­ρω­χες πριν συντρο­φεύ­ο­ντας μας στους βρα­δι­νούς περι­πά­τους. Ενώ και κάποια πέτρι­να πεζού­λια κατά μήκος του μονο­πα­τιού, το οποίο πρό­σφα­τα ο Δήμος τσι­μέ­ντω­σε, έχουν χτυ­πη­θεί από τους ολε­τή­ρες της κατα­στρο­φής αφού έχουν σωρια­στεί τρι­γύ­ρω λες και τα δια­πέ­ρα­σε τρυ­πά­νι.

Δεν μιλά­με δηλ. για λίγες φθο­ρές που πάντο­τε ο παν­δα­μά­τωρ χρό­νος αφή­νει στο πέρα­σμα του είτε λόγω της φυσι­κής φθο­ράς των πραγ­μά­των είτε για­τί δεν μπο­ρεί να απο­κλει­στεί ενί­ο­τε και ο ασυ­νεί­δη­τος που θα βάλει την πινε­λιά του για να υπο­βαθ­μί­σει την ενό­τη­τα του ωραί­ου και της αρμο­νί­ας οπου­δή­πο­τε. Μιλά­με για την ολο­κλη­ρω­τι­κή κατα­στρο­φή ανυ­πο­λό­γι­στης ζημιάς οικο­νο­μι­κής και ηθι­κής, πλη­γή στην καρ­διά της Δημο­κρα­τί­ας.

Οικο­νο­μι­κής για­τί κατα­κρε­ουρ­γή­θη­καν ολο­σχε­ρώς προ­σβάλ­λο­ντας, οι Βάν­δα­λοι, το φιλό­τι­μο και την ευαι­σθη­σία των κατοί­κων της Νέας Ζωής αφού ο εξω­ραϊ­σμός του βασί­στη­κε έμμε­σα σε χρή­μα­τα τα οποία αφαι­ρέ­θη­καν από την τσέ­πη κάθε δημό­τη και για την απο­κα­τά­στα­ση του οποί­ου πάλι ο Δημό­της θα επω­μι­στεί το κόστος. Ηθι­κής για­τί όποιος ή όποιοι εκδή­λω­σαν την απο­τρό­παιη αυτή συμπε­ρι­φο­ρά δεν σεβά­στη­καν τις προσ­δο­κί­ες και ελπί­δες των κατοί­κων της περιο­χής, αυτός ο χώρος πρα­σί­νου και ανά­σας ζωής να γίνει και χει­ρο­πια­στό όνει­ρο για τους ίδιους και τα παι­διά τους. Για­τί αν η προ­στα­σία του φυσι­κού και πολι­τι­στι­κού περι­βάλ­λο­ντος είναι αδια­πραγ­μά­τευ­το Κοι­νω­νι­κό Δικαί­ω­μα κατά το Σύνταγ­μα και παρα­κα­τα­θή­κη κάθε ευνο­μού­με­νης και δημο­κρα­τι­κής πολι­τεί­ας-στό­χος της οποί­ας είναι η προ­α­γω­γή της ποιό­τη­τας της ζωής των πολι­τών και η προ­ά­σπι­ση της- τότε μία τέτοια πρά­ξη ισο­δυ­να­μεί με «έγκλη­μα» ενα­ντί­ον κάθε δημο­κρα­τι­κού πολί­τη.

Επι­βάλ­λε­ται να υψώ­σου­με φωνή δια­μαρ­τυ­ρί­ας και να ζητή­σου­με να ερευ­νη­θούν οι συν­θή­κες διά­πρα­ξης αυτής της απο­τρό­παι­ης και σκαν­δα­λώ­δους πρά­ξης και να ανα­ζη­τη­θούν οι ένο­χοι ή αν αυτό είναι αδύ­να­τον του­λά­χι­στον το στοι­χειώ­δες. Να προ­στα­τευ­θεί δηλ. ο χώρος μένο­ντας το πάρ­κο κλει­στό το βρά­δυ έως τις πρω­ι­νές ώρες. Διό­τι με υφι­στά­με­νο καθε­στώς όχι μόνο δεν εξυ­πη­ρε­τού­νται οι αγα­θοί σκο­ποί για τους οποί­ους δόθη­κε στο κοι­νό, το οποίο το αγά­πη­σε και το επι­σκέ­πτε­ται καθη­με­ρι­νά αλλά διό­λου απί­θα­νο πλάι στην πόρ­τα των κατοί­κων να αξιο­ποι­η­θεί και από περι­θω­ρια­κά στοι­χεία για έκνο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες.

Ευτυ­χώς ένα ελπι­δο­φό­ρο μήνυ­μα αγά­πης και φρο­ντί­δας του πάρ­κου που μας αγκα­λιά­ζει στέλ­νουν οι ομά­δες των μικρών προ­σκό­πων οι οποί­οι υπό την καθο­δή­γη­ση των ομα­δαρ­χών τους ανέ­λα­βαν δρά­ση για καθα­ρι­σμό του άλσους από χαρ­τιά, μπου­κά­λια νερού, συσκευα­σί­ες χυμών και άλλα πετα­μέ­να σκου­πί­δια .Ας τους μιμη­θού­με όλοι μικροί και μεγά­λοι για­τί η καθα­ριό­τη­τα είναι μισή αρχο­ντιά» και ο πολι­τι­σμός είναι κλη­ρο­νο­μιά η οποία μετα­βι­βά­ζε­ται από όλους στις επό­με­νες γενε­ές.

 

 

ΑΠΟΨΗΝΕΑ ΖΩΗΠΕΡΙΣΤΕΡΙΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Comments (0)
Add Comment